Όσα τα άστρα του ουρανού κι η άμμος της ερήμου, τόσο πολύ σ’αγάπησα με όλη την ψυχή μου. Τέλης.
.
Κάθε γκαντέμης, που σέβεται τον εαυτό του, οφείλει, αμέσως μετά το κόψιμο του τσιγάρου, να επισκεφτεί την Τυνησία.
Μιλάμε για τη χώρα, στην οποία το κάπνισμα επιτρέπεται μέχρι και στα ασανσέρ, τα οποία φυσικά είναι εξοπλισμένα και με ειδικό σταχτοδοχείο.
Ο τουρίστας στην Τυνησία πρέπει πάντα να μεταφράζει αυτά που βλέπει.
Στα ξενοδοχεία για παράδειγμα δεν εννοείται ότι το δωμάτιο 352 είναι στον τρίτο όροφο. Επίσης δεν εννοείται ότι πατάς το 3 για να πας στον τρίτο όροφο. Kολάνε και αυτοκόλητα για να το τονίσουν. Με αυτό τον πολύ απλό και λογικό τρόπο, πατάτε 1 για να πάτε στον δεύτερο όροφο στο δωμάτιο 352.
Η επικοινωνία με τους Τυνήσιους είναι εύκολη καθώς μιλάνε όλοι γαλλικά (το ότι δεν τα μιλάμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι δεν παίζει κανένα ρόλο).
Φυσικά μπορείτε να συνενοηθείτε μαζί τους σε άπταιστα Ελληνικά.
Πώς περπατάς στην Κωνσταντινούπολη και ακούς να σε φωνάζουν Μαρία Μαγδαληνή? Ε, στην Τυνησία φωνάζουν «Μαρία, καλημέρα, καλησπέρα, τι κάνεις», « Μητσοτάκης, Σημίτης, Παπαρήγα!» !!!!!! Στην όαση της Ντούζ άκουσα και τα κορυφαία ”ναργιλέ Ζωνιανά” και «Βας βας ο Παρασκευάς», μέχρι εκεί φτάνει η χάρη τους.
Το καμάκι τους κυμαίνεται στα επίπεδα Γαρδέλη/Μιχαλόπουλου σε βιντεοταινίες του 80. «Εχεις πολυ ωραια ματια», «γεια σου κούκλα μου», και άλλα γλυκόλογα έναντι ενός δηναρίου.
Οσες το παίζετε εδώ ωραίες θα σκάσετε από το κακό σας. Στους Τυνήσιους αρέσουν οι παχουλές. Ετσι, ενώ εσάς δε σας παίρνει κανείς ούτε για χάρισμα, για μένα σφάχτηκαν σε δημοπρασίες και τελικά με διεκδίκησε ο Σαϊκ, φοιτητής της ιατρικής με υπέροχα μάτια, για μόλις 14,000 καμήλες και 2 φεράρι.
Οι ανεπανάληπτοι Ελληνες τουρίστες, που έγιναν διάσημοι για το «ΕΕΕΕΕΕ ΟΟΟΟΟΟ» στην Πορτογαλία, είχαν γράψει νωρίτερα την ιστορία τους στην Τυνησία, μαθαίνοντας σε όλους να φτιάχνουν φραπέ και να το διαφημίζουν σε (σχεδόν) άπταιστα Ελληνικά :
Ετσι, οι απολίτιστοι έμαθαν τον φραπέ με παγάκι και με καλαμάκι. Πολλοί μάλιστα φωνάζουν «με δύο καλαμάκια» αφού έχουν την πεποίθηση ότι τα περισσότερα καλαμάκια δίνουν και κάτι τις στη γεύση.
Πάντως μην παίρνετε και πολύ φόρα καθώς πολλές ελληνικές λέξεις μεταφράζονται με πολύ αστείο τρόπο στη γλώσσα τους. «Μια χαρά» θα πεί «εκατό σκατά», «Νίκο» θα πεί «πήδα τον», «τέρμα» θα πεί πέος, «Ασπασία» το ίδιο.
Επίσης, τo παγωτάκι νεστλέ που βλέπετε από πάνω, μη το λιγουρεύεστε. Οι Τυνήσιοι αγνοούν την πραγματική γεύση της σοκολάτας. Το παγωτό τους μοιάζει με μους και τα γλυκά τους είναι κάτι απίθανες αηδίες πλασμένες ως επι των πλείστων με χουρμάδες και σιρόπι.
Αν έχετε ζάχαρο, ο γιατρός συστήνει one way ticket για Τυνησία.
Πρόκειται για τη χώρα των αντιθέσεων. Πράσινη στα παράλια, ξερή στο νότο. Υγρασία στο βορρά, 5% υγρασία στην έρημο. Βρέθηκα στη μέση του πουθενά με 41 βαθμούς και 5% υγρασία και ένιωθα λες και είχε 25 βαθμούς (και μιλάμε για άνθρωπο που δεν ανέχεται τη ζέστη). Χα! Παρατηρώ μόλις τώρα ότι ο ίσκιος μου έχει παχύνει λίγο, θα τον βάλω σε δίαιτα.
Οι καμήλες είναι συμπαθέστατα και τεμπελχανέστατα ζώα. Δίνουν το γάλα τους, το κρέας τους, τα δόντια και τα κόκκαλά τους για κολιέ. Και φυσικά, αν θές να ταξιδέψεις στην έρημο με την ιλιγγιώδη ταχύτητα των 20 χιλιομέτρων ανά ημέρα, η καμήλα είναι ο μόνος τρόπος.
Μπορούν να περπατάνε για μέρες χωρίς σταματημό, ζουν βδομάδες χωρίς τροφή και χωρίς νερό.
Το ανέβασμα και το κατέβασμα από την καμήλα είναι αστεία υπόθεση, παρά τις φήμες. Το περπάτημα ποδοσφαιριστή μετά από το καβάλημα είναι κι αυτό μύθος. Δικαιολογίες όλων όσων δεν κλείνουν μπούτι όλη νύχτα.
Οταν ανεβαίνεις στην καμήλα, έχεις τα πόδια σου χαλαρά και δεν πιάνεσαι καθόλου. Η βόλτα είναι άκρως χαλαρωτική και ο έρωτας με την καμήλα αναπόφευκτος. Τη δική μου τη βλέπετε στην αριστερή φωτό, τη βάφτισα Μαγδάλω και της χάιδεψα το λαιμουδάκι (όταν επέστρεψα στο ξενοδοχείο τρίφτηκα με σκοτσμπράιτ καθώς οι καμήλες δεν πλένονται ποτέ. Αν τις αγγίξει νερό τρελαίνονται).
Το κρέας της καμήλας μοιάζει με χοιρινό στην όψη, με μοσχάρι στην κόψη και με ζαρκάδι στη γεύση. Προσοχή! Οι καμήλες διασχίζουν το δρόμο !
Το φαγητό, ένας πικάντικος συνδιασμός μεσογειακής και αραβικής κουζίνας, είναι υπέροχο. Με λίγα λόγια θα πήξετε στο κους κούς.
Oι Τυνήσιοι είναι τόσο αργοκίνητοι όσο και οι καμήλες τους. Χρειάζεται τεράστια υπομονή και αυταπάρνηση για να μη τους βρίσεις το σόι.
Ζητάς ένα μπουκάλι νερό κι ο σερβιτόρος έρχεται μετά από 20 λεπτά με 4 ποτήρια. Αδεια φυσικά. Τον αναζητάς για ένα ακόμα 20λεπτο κατά το οποίο αγνοείται. Οταν τον ανακαλύψεις και του θυμίσεις ότι περιμένεις ένα μπουκάλι νερο, χαμογελάει και σε βεβαιώνει πως έρχεται. Οταν πια το φέρνει, έχεις λιποθυμήσει από τη δίψα.
Σύμφωνα με τα παραπάνω, βρήκα απόλυτα φυσιολογική την πεντάωρη καθυστέρηση στο αεροδρόμιο κατά την επιστροφή. Και μιλάμε για ένα αεροδρόμιο με μία και μοναδική αεροπορική εταιρεία.
Το δεύτερο καλύτερο πράγμα που μπορείς να κάνεις στην έρημο, μετά το καβάλημα της καμήλας, είναι να κάνεις μια βόλτα με το ανεμόπτερο και να δείς την έρημο και την όαση από ψηλά.
Οι τουαλέτες στην Τυνησία έχουν κάτι το μυστηριώδες και εξωτικό. Εκτός του ότι τις συναντάς στη μέση της ερήμου, έχουν διάφορα σχέδια και σχήματα που καταφέρνουν να μπερδέψουν το θύλη με το άρρεν, με αποτέλεσμα να κατουριέσαι απ’έξω ενώ πασχίζεις να καταλάβεις ποιά πόρτα να χτυπήσεις. Το παράδειγμα της φωτογραφίας τα λέει όλα. Τέσσερις πόρτες, τρία ανθρωπάκια (ανδρών, γυναικών, παιδιών?), η μόνη διαφορά ανάμεσα στα ανθρωπάκια είναι τα σκούρα ή ανοιχτόχρωμα ρούχα.
Στις τουαλέτες των ξενοδοχείων, αεροδρομίων και άλλων δημόσιων χώρων, παραμονεύουν ένστολες καθαρίστριες, οι οποίες παρέχουν τις εξής (υποχρεωτικές) υπηρεσίες για ένα δηνάριο :
- Μεταφράζουν την πινακίδα έξω από την τουαλέτα και σου λένε πού να πάς ανάλογα αν είσαι αγοράκι ή κοριτσάκι.
- Σου πατάνε το κουμπί του βιλανόβα για να πέσει το σαπούνι στα χέρια σου.
- Σου ανοίγουν τη βρύση για να πλύνεις τα χέρια σου.
- Σου προσφέρουν κωλόχαρτο για να σκουπίσεις τα χέρια σου.
- Παίρνουν το κωλόχαρτο με το οποίο σκούπισες τα χέρια σου και το πετάνε στα σκουπίδια.
Για σφουγγάρισμα ούτε λόγος!
Το μπέρδεμα του αρσενικού και του θυληκού προκύπτει φυσικά από τα έθιμα της μουσουλμανικής θρησκείας. Παρότι ως λαός είναι αδιάφοροι σε θέματα θρησκείας, ειδικά στο νότο τηρούν δια ροπάλου τα έθιμα.
Ετσι, όταν η νότια Τυνήσια δε βγαίνει από το σπίτι της για να μη τη μασκάνουν τα αγόρια, τι να κάνουν τα παλικάρια, τη βρίσκουν μόνοι τους.
Κι εδώ η χώρα βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση. Ο νόμος επιτρέπει στον άντρα να κατηγορήσει τη γυναίκα του για μοιχεία και έτσι να την καταδικάσει σε θάνατο (! !!!). Από την άλλη, η Τουζέρ είναι η πόλη-παράδεισος των γκέι.
Το καθεστώς είναι προεδρική δημοκρατία με 1:7 αναλογία αστυνομικών/πολιτών.
Οι Τυνήσιοι ψηφίζουν κάθε 5 χρόνια, αλλά ψηφίζουν πάντα τα ίδια κι έτσι δεν αλλάζει ποτέ τίποτα. Ολοι αγαπάνε τον πρόεδρο, όλοι τον ψηφίζουν και δεν παραπονιέται κανείς.
Ετσι, οι πρόεδροι μένουν στην εξουσία μέχρι να παραιτηθούν λόγω γηρατιών.
Οι Τυνήσιοι είναι ολιγαρκείς και χαρούμενοι. Απαξ κι έχουν ένα κεραμύδι πάνω από το κεφάλι τους κι ένα πιάτο φαϊ στο τραπέζι τους, χαμογελάνε και σε κάνουν να πιστεύεις ότι είναι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι στον κόσμο.
Τα μπουρδέλα στην Τυνησία είναι δημόσια (σε αντίθεση με τη χώρα μας που το δημόσιο είναι μπουρδέλο), επομένως το να είσαι δημόσιος υπάλληλος στην Τυνησία μπορεί να σημαίνει πολλά…
Το παρακαλετό για σοκολατάκι και καραμέλα υπάρχει και εδώ.
Τα πιτσιρίκια σε τριγυρίζουν και σου πουλάνε κολιέ για ένα δηνάριο (μισό ευρώ), ζητάνε τσίχλα, καραμέλα, σοκολάτα, να τους δώσεις τη διαφημιστική τσάντα του πρακτορείου για να πάνε σχολείο. Αν είσαι καλά οργανωμένος τουρίστας, κυκλοφορείς με τις τσέπες σου γεμάτες και σκορπίζεις τη χαρά. Αν είσαι Σακαφιόρα, κυκλοφορείς όλες τις μέρες με τα γλυκά που λιώνουν στις τσέπες και αποφασίζεις να τα αφήσεις στο ξενοδοχείο τη μοναδική μέρα που θα μαζευτούν τριγύρω σου πιτσιρίκια. Ακολούθως, επιστρέφεις στην Ελλάδα με μια βαλίτσα γλυκά, τα οποία τρώει η μαμά σου που έχει ζάχαρο.
Στην αγορά το παζάρι πάει σύννεφο. Αρχίζουμε από την τριπλάσια τιμή για να καταλλήξουμε στην πραγματική αξία του προϊόντος. Αν βαριέσαι πραγματικά, λές το 1/3 της τιμής κι αφήνεις τον πωλητή να τρέχει στο κατόπι σου κατεβάζοντας την τιμή.
Τα περισσότερα πράγματα στην Τυνησία κοστίζουν ένα δηνάριο. Ενα δηνάριο ο αχθοφόρος, ένα δηνάριο το κολιέ από κόκκαλο καμήλας, ένα δηνάριο το κατούρημα, ένα δηνάριο η φωτογραφία, ένα δηνάριο το νερό.
Και φυσικά ένα δηνάριο το άτομο για να μεταφερθείς με το απόλυτο όχημα :
Θα ακούσετε από πολλούς φήμες που συνδέουν το νερό και το καρπούζι με τη λεκάνη της τουαλέτας. Το νερό βγαίνει φυσικά από γεωτρήσεις και είναι άνοστο, αυτό είναι αλήθεια. Αλλά δε θα πάθετε και τίποτα αν βουρτσίζετε τα δόντια σας μ’αυτό ή αν πιείτε λίγο πάνω στη δίψα σας.
Την ίδια φήμη έχει και το καρπούζι που ποτίζεται με το ίδιο νερό. Εγώ πάντως έφαγα κι απ’αυτό και δεν έπαθα τίποτα, αν εξαιρέσει κανείς μια καλλιτεχνική επιφοίτηση που είχε σαν αποτέλεσμα αυτό :
Και τώρα νομίζω ότι είμαι έτοιμη για το ΜΟΜΑ!
Δε λέω, ωραία η Τυνησία αλλά σα τη Νέα Υόρκη πουθενά! Αχ!
