Τελικά, το ταξίδι με το τρένο είναι πολύ ενδιαφέρον!

Εγινε λόγος για τις απαιτήσεις της Μαντόνα κατά τη διάρκεια της περιοδείας της, συμπεριλαμβανομένης και της συναυλίας στην Αθήνα στις 27/09/2008. 

Tρία κεριά της Kaballah – Οταν σας έλεγα εγώ ότι έρχεται εδώ για τελετή δε με πιστεύατε. Πουλήστε τα εισητήριά σας τώρα όσο προλαβαίνετε !

Oι τοίχοι του καμαρινιού της να είναι λευκοί και φρεσκοβαμμένοι (για να πιτσιλιστούν κόκκινοι με το αίμα της τελετής). Aπολύτως λογικό και cult.

Mίνι σπα για τα πόδια της – Χοροπήδα κι εσύ επί 3 ώρες στη σκηνή και θα σου πώ εγώ μετά αν θα σου φαίνεται παράλογη αυτή η απαίτηση. Ο καλλιτέχνης θέλει το πεντικιούρ του. Τέλος.

Kαινούργιο καπάκι τουαλέτας που πρέπει να έχει τοποθετηθεί λίγη ώρα πριν την άφιξή της στο στάδιο, να έχει επιθεωρηθεί από τους ανθρώπους της και να είναι σφραγισμένο – γιατί δεν είναι ο κώλος της Μαντόνα ίδιος με τον δικό σου κώλο, αυτό να λέγεται. Εσύ δηλαδή πας να αποθέσεις το πωπάκι σου στο καπάκι που ‘χουν κάτσει άλλοι τρεις χιλιάδες πωποί? Το μόνο που μου φαίνεται ελαφρώς παράλογο είναι να υπάρχει ειδικό team ελεγκτών καπακολόγων.

Πάντως μου κάνει εντύπωση. Τόσα κοντέινερ με ηχεία θα έρθουνε. Χάθηκε ο κόσμος να προσθέσουν στην περιοδεία κι ένα κοντέινερ με καπάκια wc? Στρογγυλά, τετράγωνα, αυτοκαθαριζόμενα, με μαξιλαράκι, πορσελάνινα, ένα για κάθε περίσταση?

Το μπλογκ, σε μια ένδειξη αλληλεγγύης/συμπάθειας (κι εμείς δε βάζουμε τον πωπό μας όπου να’ναι), ευγνωμοσύνης (ευχαριστούμε ω Μαντόνα που έρχεσαι επιτέλους στην Ουγκάντα της συναυλίας) και ελληνικής φιλοξενίας (διότι είμαστε και σ’αυτό τέλειοι), παραχωρούμε την προσωπική συλλογή καπακίων μας στη διάθεση της αοιδού εντελώς δωρεάν, αφιλοκερδώς και χωρίς αντάλλαγμα, μόνο για λίγα εισητήρια, 90άρια κατά προτίμηση :

Το αφρώδες καπάκι, απλό κι απέριττο, αναπαυτικό, ειδικό για ταλαιπωρημένους κώλους.

Το μοναδικό καπάκι-καζανάκι-ενυδρείο, 3 σε 1, για γνήσιους εχθρούς των ψαριών μόνο.

Το πουά καπάκι-πινέζα για φακίριδες ή/και μαζόχες.

Τα θαλασσινά καπάκια για τους λάτρεις των κοραλλιογενών νήσων, των βυθών και του απέραντου γαλάζιου.

Εμπνευσμένο από τα σαγόνια του καρχαρία, το μοναδικό καπάκι με ήχο τουτουν τουτουν τουτουν τουτουν, που επιταχύνει όσο πλησιάζει το χέσιμο στην κορύφωσή του.

Για πότες. Καπάκι για alternative χρήση έμετου και digestive ουίσκυ δώρο.

Κεντημένο στο χέρι από τεχνίτες με μεράκι για κώλους με γούστο. Πλένεται στο χέρι στους 30. Δώρο dvd με παραδοσιακούς χορούς “Δώρα Στράτου”.

Μαύρο πορσελάνινο καπάκι για επιδέξιους κώλους. Προσοχή, χαράζεται εύκολα. Δε μπαίνει σε πλυντήριο πιάτων.

Σε κυνηγετικό στυλ, ειδικό για τουαλέτες καταφυγίων. Καλό βόλι.

Αυτοφωτιζόμενο καπάκι. Δώρο ντισκομπάλα και στολή μπάτμαν.

Το καπάκι της Μόνικα από τα φιλαράκια. Δώρο άζαξ και χλωρίνη.

Το αχόρταγο καπάκι. Για ευκοίλιους.

Για τη γνωστή αντιπαθητική μερίδα κάποιων δημοσιογράφων, συγγραφέων, μπλόγκερς και όχι μόνο. Πάνω γράφετε, κάτω χέζετε. Προσοχή μη τα μπερδέψετε (όχι ότι θα καταλάβει κανείς τη διαφορά). 

Το επίσημο καπάκι του Λευκού Οίκου και όλων των προέδρων από το 20 π.Χ έως σήμερα.

Η τελευταία αυτοσχέδια λύση σε περίπτωση απουσίας καπακίου.

Και τέλος, το σπίτι του χεσμένου λαού για αριστερούς και όχι μόνο κώλους - γενικώς ό,τι αρπάξει ο κώλος μας.

όλους εσάς που ανεβάζετε φωτογραφίες των κατοικιδίων σας, αλλά το απόλυτο pet φωτογραφίζεται αποκλειστικά στο μπλογκ μας :

Eίναι 19 ετών υγιέστατος,

γιος της κεραμιδόγατας Ντολόρες με τ’όνομα,

πάει βουρ για το βιβλίο Γκίνες,

τρέφεται αποκλειστικά με τρυφερά τονάκια Ειρηνικού Ωκεανού, 

φρέσκο κιμά και

μπακαλιάρο Μαύρης Θάλασσας,

κι ακούει στο όνομα Πίγκυ (lost in space).

 Mamma Mia - Το διάσημο πια μιούζικαλ σε ταινία. Πολύ καλή, σε χαλαρό καλοκαιρινό στυλ, με τα απίθανα τραγούδια των ΑΒΒΑ, γυρισμένη στη Σκόπελο, ευχάριστη και με τη Μέριλ Στριπ να μας αφήνει με ανοιχτό το στόμα. Εντυπωσιακή, ταλαντούχα, απλά απίστευτη, ακόμα κι όταν κάνει την τσιγκολελέτα (από χορό ξέρω τα πάντα). Οι μελλόνυμφοι νεαροί πρωταγωνιστές της ταινίας καλύτερα να παντρευτούνε και να ασχολειθούν με τα οικιακά, χαλούσαν την ταινία άμα τη εμφανίση τους. Ο Πιρς Μπρόσναν καλός μεν, δε μας έπεισε δε. Ισως επειδή τον έχουμε συνηθίσει στο στυλ Τζέημς - σκληρό αντράκι και δεν του πάει η ρομάντζα. Άν πετύχετε να καθίσετε μπροστά από ηλικιωμένη κυρία που τραγουδάει τα τραγούδια την ώρα της ταινίας θα περάσετε υπέροχα (όλα σε μένα συμβαίνουν). Αν είστε φαν των ΑΒΒΑ θα ξεσηκωθείτε για clubbing μετά το σινεμά. Επομένως παρακολουθήστε το στην απογευματινή παράσταση. The night is young but you are not.

  Sex and the city - Το παρακολούθησα στην πρεμιέρα του που ήταν όλα τα λεφτά. Το σινεμά γεμάτο Κάρι/Μιράντα/Σαμάνθα/Σάρλοτ wannabees, τζην δεν έβλεπες. Αντρες μετρημένοι στα δάχτυλα, κι αυτοί όχι από τους φανατικούς. Οι ελάχιστοι ταλαίπωροι συνοδοί κυριών που βρέθηκαν στην αίθουσα, θα πρέπει να ένιωσαν όπως μια γυναίκα στο γήπεδο δίπλα στον άντρα της. Χειροκροτήματα, επιφωνήματα, χορωδιακό ΑΑΑΑΑ απογοήτευσης, φωνές ενθουσιασμού στην αρχή, στο τέλος και κατά τη διάρκεια της ταινίας. Μόδα, χιούμορ, συναίσθημα κι ότι άλλο θέλει μια ταινία για να τη λατρέψει ειδικά ο γυναικείος πληθυσμός. Μη τη χάσετε.

 Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (Ιndiana Jones και το βασίλειο του κρυστάλλινου κρανίου) - Πολύ καλή περιπέτεια στο στύλ του γνωστού Ιντιάνα με κάπως περισσότερο χιούμορ. Η υπερβολή, το vivere pericolosamente και η κοιλίτσα του Χάρισον Φορντ θα συζητηθεί. Για τους λάτρεις του είδους επιβάλλεται, δεν αναβάλλεται.

 What happens in Vegas… (Τζακ ποτ στον έρωτα) - Μια ευχάριστη, έξυπνη ρομαντική κομεντί με την Κάμερον Ντιάζ στα καλύτερά της. Ενδείκνυται για καλοκαιρινό κινηματογράφο συνοδεία σουβλακίων (panem et circenses).

 Speed Racer - Μια ταινία για τους αγώνες ταχύτητας και τα παρασκήνια, με έντονο το ηθικοπλαστικό στοιχείο, περιπετειώδης και ελαφρώς αγωνιώδης. Πανέμορφα ψηφιακά χρώματα και σκηνοθεσία που σε βάζει μέσα στην ταχύτητα των αγώνων. Αξίζει να τη δείτε μόνο και μόνο γι αυτό. Κατά τα άλλα είναι και για πιτσιρίκια.

 The Incredible Hulk (Χούλκ ο απίθανος) - H ταινία με άφησε άναυδη. Ο Τιμ Ροθ και ο Εντουαρτ Νόρτον είναι κατά σειρά προτίμησης οι περισσότερο αγαπημένοι μου ηθοποιοί. Είχα ενθουσιαστεί που θα είχα την ευτυχία να τους παρακολουθήσω να παίζουν στην ίδια ταινία και θα ήθελα πάρα πολύ να γράψω πολύ καλά λόγια. Η αλήθεια είναι ότι το στόρυ ήταν το τετριμένο στρατιωτικό πείραμα που ο (κακός) στρατός το θέλει για όπλο, ο (καλός) βιολόγος το θέλει για να γιατρέψει αρρώστιες και ο (σοφός) πρωταγωνιστής ξέρει ότι θα κερδίσουν οι κακοί και θέλει να το καταστρέψει. Αδιάκοπο κυνηγητό, πράσινα τέρατα με το μόνιμο πρόβλημα του ελαστικού παντελονιού που σκίζεται, μάχες, ξύλο, ταραχή κι ένα love story εποχής king kong. Μέχρι κι η παραγωγή μου φάνηκε φτηνιάρικη. Οι Εντουαρντ Νόρτον και Τιμ Ροθ πολύ καλοί στους ρόλους τους αλλά αυτό δεν αρκεί για μια ταινία. Κρίμα…

 The Happening (To συμβάν) - Επιτέλους, κάποιος να κάψει το πατρόν. Δεν αντέχω άλλο! Είναι η πέμπτη ή έκτη ταινία τύπου “28 μέρες”, “28 μήνες”, “Θρύλος”, “ομίχλη” κλπ κλπ κλπ. Μυστήριο (που σιγά που δεν ξέρουμε τι θα γίνει στο τέλος), αίμα, φρικιαστική σκηνή και το κλασσικό οικολογικό/ηθικολογικό στοιχείο για να πετύχει η σούπα. Από περιέργια περίμενα μέχρι το τέλος της ταινίας να δώ τί ήταν τελικά αυτό το μυστήριο που συνέβαινε και τελικά δεν αποκαλύπτεται ούτε κι αυτό! Κατά τα άλλα η ταινία τελειώνει με την υπόσχεση συνέχειας… μακριά από μας.

Εχουμε την ομορφότερη χώρα του κόσμου. Με πλατάνια, με πεύκα, με δάση, κάμπους, βουνά, παραλίες, νησιά. Είμαστε σαν το Λος Αντζελες και μάλιστα χωρίς καρχαρίες και μαγιώ μέχρι το γόνατο, έχουμε θάλασσες λάδι, θάλασσες με κύμα, θάλασσες ρηχές για αθλοπαιδείες, θάλασσες βαθιές για κολύμπι, θάλασσες ζεστές αλλά και κρύες για μπότοξ, παραλίες χρυσαφιές, κόκκινες, βραχώδεις, αμμώδεις, παραλίες με ξαπλώστρες και λουκουμτζήδες, παραλίες προσβάσιμες μόνο από κατσάβραχα, παραλίες γυμνιστών, παραλίες με ντολμαδάκια, τυρόπιτες, φρεντοτσίνο, ανεμόπτερα, μπανάνες, σαμπρέλες και καρυδέλαιο.

Εχουμε ωραίους δρόμους με λακούβες που εξασκούν τα αμορτισέρ, στροφές που εξασκούν τα τιμόνια μας, ανηφόρες κατηφόρες για να μη μας παίρνει ο ύπνος στο τιμόνι, είμαστε σαν το Σαν Φρανσίσκο χωρίς τις αδερφές.

Εχουμε βουνά με χιόνια, παχιούς ίσκιους, έλατα, καστανιές, νοικιάζουμε πέδιλα, σανίδες και μπότες και μαυρίζουμε καλύτερα γιατί είμαστε μελανούρια, έχουμε χιονοδρομικά με θέα τη θάλασσα και τριγύρω ταβέρνες με παϊδάκια γιατί τόσες θερμίδες καις με το σκι. Είμαστε σαν το Σαιν Μόριτζ χωρίς τα γιόντελ.

Εχουμε νησιά ήσυχα, νησιά που βουλιάζουν από κόσμο, τα δωμάτιά μας είναι απλά παραδοσιακά, πολυτελή, με πισίνες ιδιωτικές και δημόσιες και τα νοικιάζουμε στους ξένους σε τιμές ευκαιρίας, κι ας έρχονται εδώ με σακίδια και κατασκηνώνουν σε φτωχοκάμπινγκ και τρώνε μια σαλάτα στα τέσσερα, γιατί είμαστε φιλόξενος λαός και αγαπάμε τους τουρίστες κι ας πίνουν δυο μπουκάλια ο καθένας και ας ξερνάνε όλη την υπόλοιπη μέρα. Είμαστε συμπονετικοί.

Είμαστε κι εμείς πότες αλλά εμάς δε μας πιάνει γιατί έχουμε ένα συκώτι να με το συμπάθειο, έχουμε αντοχές εμείς, δεν είμαστε τίποτα παιδάκια, είμαστε ντόπια παλικάρια με γερή κράση, δεν κλαίμε εμείς εκτός κι αν είμαστε γυναίκες, είμαστε ωραίοι, σοφοί, ατρόμητοι, ξεχειλίζει η μαγκιά (χωρίς την κλανιά και τον κώλο φινιστρίνι) από τα μπατζάκια μας, είμαστε μοδάτοι με την αρσενική έννοια της λέξης, δεν είμαστε λελέδες, είμαστε καθαροί γιατί πλενόμαστε, δεν είμαστε γάλλοι εμείς, και φοράμε τα ακριβότερα αρώματα που αγοράζουμε από τα duty free, γιατί είμαστε και ταξιδιάρηδες, θέλουμε να βλέπουμε ξένες χώρες και να επιβεβαιώνουμε πόσο καλύτερη είναι η δική μας.

Είμαστε πονόψυχοι, λυπόμαστε τους φτωχούς Μπαλινέζους που είναι αμόρφωτοι και ζουν στην εποχή του Νώε, συμπονούμε τα Ταϋλανδά πιτσιρίκια που τρέχουν ξοπίσω μας για μια σοκολάτα και βάζουμε σε δίαιτα τα παιδιά μας μόλις γυρίσουμε γιατί μέχρι πρότινως αγοράζαμε με τις κούτες τα γαριδάκια και τις σοκοφρέτες από το Μάκρο. Ψωνίζουμε πάντα χονδρική επειδή συμφέρει κι ας τα πετάμε μετά που χαλάνε.

Είμαστε σπορτίβ, γυμναζόμαστε αλλά έχουμε κι άλλα ενδιαφέροντα, δεν είμαστε gym-maniacs, δεν μετράμε με μεζούρες τα μπράτσα μας μπροστά στους άλλους, μόνο κατ’ιδίαν, ξέρουμε να τρώμε υγιεινά, μόνο εμείς μαγειρέυουμε τα εντόσθια των ζώων που είναι πηγή σιδήρου, σουβλίζουμε τα αρνιά για να φεύγει το λίπος τους, κάνουμε δίαιτες με κοτόπουλα ώσπου να βγάλουμε φτερά, τρώμε σαλάτες με τα πιο φρέσκα λαχανικά που μόνο σ’αυτό εδώ το έδαφος ευδοκιμούν, αλλού παταγώδης αποτυχία, κάτι μαρούλια μαραμένα σαν κλαμμένες ρέγγες (που λέει ο λόγος), έχουμε το μονοπώλοιο στη μαστίχα που είναι το καλύτερο φάρμακο για τον πονόδοντο, τη δυσεντερία, το στομαχόπονο, το έλκος, τον καρκίνο, τις καρδιοπάθειες και τη φαινελκυτονουρία και το στραβισμό, έχουμε τα ωριμότερα φρούτα και σε αφθονία, δεν αγοράζουμε μια φέτα καρπούζι από το σούπερ μάρκετ εμείς, δεν είμαστε καρμοίρηδες, παίρνουμε τσάντες τα πορτοκάλια και τα ψύχουμε με φυσικό τρόπο στο μπαλκόνι, τα λεμόνια μας εμάς είναι ζουμερά, όχι σαν τις κοτρώνες των άλλων, έχουμε φράουλες, μπανάνες, φραγκόσυκα και τα αγοράζουμε σε ντουζίνες, όχι με το κομμάτι. Κι έχουμε Βασιλόπουλο που φέρνει κι από αυτά που δεν έχουμε, φρούτα από εξωτικές χώρες και σάλτσες από την Κίνα και το Μεξικό που παίρνουμε όταν βαριόμαστε να μαγειρέψουμε, διότι αν δε βαριόμαστε τις κάνουμε καλύτερες από τους Κινέζους κι από τους Μεξικάνους, και φτιάχνουμε καλύτερο σούσι από τους Ιάπωνες ανοίγοντας σπιτικό φύκι για σούσι με το μπλάστρη. Δεν είμαστε αναίσθητοι να τρώμε ταράνδους, δελφίνια, φάλαινες. Ούτε λελέδες να μην τρώμε αγελάδες και γουρούνια. Αγοράζουμε έτοιμα γεύματα μουσακά και παπουτσάκια που τα βάζουμε στο φούρνο μικροκυμάτων, είμαστε προκομένοι.

Είμαστε γλεντζέδες. Κρατάμε τα μαγαζιά ανοιχτά μέχρι τις 5 το πρωί, μετά πάμε σε άφτερ, μετά για πατσά. Βγαίνουμε για βραδυνή διασκέδαση και παίρνουμε μαζί γυαλιά ηλίου. Κοιμόμαστε στις 9 το πρωί, όχι στις 9 το βράδυ. Δεν είμαστε ξενέρωτοι.

Εχουμε τα καλύτερα κανάλια και τις μεγαλύτερες κεραίες κι ας μη βλέπει κανείς μας ποτέ τηλεόραση, την αφήνουμε ανοιχτή μόνο για παρέα, κι είμαστε τόσο οξυδερκείς που, ενώ δεν παρακολουθούμε, ξέρουμε τα τεκτενόμενα σε κάθε σειρά, διαφήμιση και δελτίο ειδήσεων, τόση είναι η αντίληψή μας. Μας αρέσουν κι οι διαφημίσεις.

Είμαστε οι καλύτεροι οδηγοί του κόσμου, πάμε με πάνω από 200 στις στροφές αλλά ξέρουμε τι κάνουμε, κάνουμε σφήνες μόνο όταν μας νευριάσει η κότα που κοίτα πως πάει λες και θα σπάσει τα αυγά, είμαστε γκαζιάρηδες, είμαστε οδηγάρες, και στη φόρμουλα ένα θα τα καταφέρναμε καλύτερα από τον Νίκι Λάουντα, όχι σαν τους άσχετους που ‘χουν τις μερσεντές και πάνε με 30 στους ολόισιους δρόμους τους.

Κάνουμε το Αθήνα-Θεσσαλονίκη 3 ώρες και περνάμε κι από τα Τέμπη κι από την Κακιά Σκάλα και τα βάζουμε και με μυθικά τέρατα, γιατί εμείς πρώτοι έχουμε εφεύρει την τηλεμεταφορά μέσω της εθνικής οδού, όχι που θα το εφεύρουν οι άλλοι σε καμμιά τριακοσαριά χρόνια και θα μας κλέψουν τη δόξα. Ευτυχώς που υπάρχει κι αυτό εδώ το μπλογκ και καταγράφονται αυτά αλλιώς μετά άντε να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας.

Είμαστε δουλευταράδες, έχουμε τις λιγότερες αργίες στον κόσμο, μπορεί να αργούμε λίγο το πρωί γιατί μας πλακώνει το πάπλωμα αλλά φεύγουμε πάντα στην ώρα μας. Κι άμα καθόμαστε παραπάνω δεν πληρωνόμαστε υπερωρίες. Εμείς βγάζουμε την τετραπλάσια δουλειά στις μισές ώρες επειδή είμαστε εξυπνότεροι, πιο καπάτσοι, πιο καταφερτζήδες, αποτελεσματικοί, φιλότιμοι, φιλόδοξοι, παραγωγικοί, κι όλα αυτά ενώ καταφέρνουμε να μιλάμε και όλη μέρα στο msn και να γράφουμε μπλογκς. Γιατί εννοείται πως έχουμε όλοι μπλογκ, αφού είμαστε πολύ γαμάτα άτομα, με φοβερές απόψεις, χιούμορ, σοβαρές προτάσεις, πολιτικοποιημένοι, έτοιμοι να αποστομώσουμε τον κάθε ένα του αντίθετου πιστεύω όποιο κι αν είναι αυτό.

Είμαστε οι εξυπνότεροι, αυτά που κάνουμε εμείς στο δημοτικό τα κάνουν οι άλλοι στο Λύκειο, αυτά που κάνουμε στο Γυμνάσιο τα κάνουν στο μεταπτυχιακό, όταν εμείς γυρίζουμε οι άλλοι ακόμα πηγαίνουν, τα παιδιά μας μιλάνε και γράφουν από τη μήτρα, περπατάνε πάνω στους δυο μήνες κι όταν πάνε 5 λύνουν τριτοκοσμικές εξισώσεις (ποιός ξέρει πώς λέγονται τώρα αυτές αλλά τέλος πάντων), έχουμε τους καλύτερους καθηγητές αλλά τους κρατάμε εντός συνόρων, κι αυτοί βλάκες δεν είναι να πάνε στο ΜΙΤ να διδάξουν, εδώ είναι τα λαμπρά μυαλά, όλοι παίρνουν τα φιντάνια μας που τελειώνουν με άριστα τις σπουδές τους στο 24^ο έτος για να στελεχώσουν τις επιχειρήσεις τους. Εμείς δε δουλεύουμε εργάτες οικοδόμοι, είμαστε εξέκιουτιβς, ειδικοί, σύμβουλοι, διευθυντές, υπεύθυνοι, κάνουμε PR και ΗR, είμαστε κι οι πρώτοι.

Είμαστε δημοκράτες, αριστεροί, κουκουέδες, δεξιοί με κοινωνικό έργο, σοσιαλιστές με μεράκι, κι όλοι αγαπημένοι, μόνο τη μέρα του πολυτεχνείου και την προεκλογική περίοδο πλακωνόμαστε, μετά τα ξεχνάμε όλα για 4 χρόνια, ακροδεξιοί αλλά με αξίες, δεν είμαστε φασίστες εμείς, κι αν κουρευόμαστε γουλί είναι λόγω ζέστης, κι αν αντιπαθούμε τους αλβανούς είναι που ήρθε εδώ η δεύτερη διαλογή, αν ερχόντουσαν τίποτα καθηγητές πανεπιστημίου και πυρηνικοί επιστήμονες θα τους βάζαμε και σπίτι μας, τώρα μόνο στον κήπο βγάζουν αγριόχορτα και τους πληρώνουμε και γερό μεροκάματο και δεν τους βάζουμε να κάνουν υπερωρίες και τους δίνουμε και μεσημεριανό break. Mέσα στη μεγαλοψυχία μας τους βαφτίζουμε και Χριστιανούς.

Αγαπάμε όλους τους γείτονές μας και τους θεωρούμε φίλους μας, κι ας μας πηδούσαν επί 400 χρόνια κι ας μας κλέβουν τη φέτα και τις ονομασίες των περιοχών μας, το κάνουν επειδή μας θαυμάζουν και θέλουν τόσο πολύ να μας μοιάσουν, κι ας μην αναγνωρίζουν την (τεράστια) αξία μας, επειδή είμαστε υπεράνω και ανοιχτόκαρδοι και χρυσά παιδιά.

Είμαστε ιδεολόγοι, μαχόμαστε υπέρ της δημόσιας παιδείας κι ας στέλνουμε τα παιδιά μας σε ιδιωτικά, είμαστε μοντέρνοι παλαιών αρχών, περιμένουμε υπομονετικά στο ΙΚΑ και μετά πάμε και σε ιδιωτικό για δεύτερη γνώμη, πάμε κατά 60,000 στο Manu Chao γιατί είμαστε ακτιβιστές, αγαπάμε το περιβάλλον εκτός από όταν σβήνουμε τα τσιγάρα μας στην παραλία, είμαστε κούλ, είμαστε τζαζ, παιδιά για οικογένεια, για υιοθέτηση, μερακλήδες ψήστες, όχι σαν τους ξένους που τα τρώνε ωμά από μέσα και κάρβουνο απ’έξω, είμαστε καλοφαγάδες κι αυτό είναι φυσιολογικό αφού έχουμε την καλύτερη κουζίνα στον κόσμο, τρως και ζεις μέχρι τα 180, έχουμε το καλύτερο λάδι, τις πιο ζουμερές ελιές, το καλύτερο κρασί, το πιο νόστιμο τυρί και δεν το σερβίρουμε με βατόμουρα, έχουμε γούστο, είμαστε ειδικοί στον καφέ κι ας μην είμαστε βραζιλιάνοι, σκίζουμε στο τάβλι και στο κομπολόι, είμαστε αχτύπητοι στο χαρτί, μόνο εμείς ξέρουμε τους σωστούς κανόνες της μπιρίμπας, κάνουμε τις καλύτερες μπλόφες στην πόκα και είμαστε πρώτοι στην πρέφα.

Είμαστε συνετοί και ολιγαρκείς. Εχουμε μόνο από ένα διαμέρισμα στην πόλη, ένα εξοχικό στο χωριό, ένα αυτοκίνητο για την πόλη, μια μηχανή για την κίνηση κι ένα τζιπ για τις εκδρομές, ανα οικογένεια. Στη λαϊκή ψωνίζουμε μόνο μετά τις 2 που έχουν πέσει οι τιμές για να χτυπήσουμε την ακρίβεια και κάνουμε και μποϋκοτάζ στο γάλα και στα αμερικάνικα προϊόντα και στους άγγλους και γενικώς σε όποιον μας την δίνει κατα καιρούς και μας τρέμουν όλοι, κατουριόνται πάνω τους μόνο στο άκουσμα των ενώσεων καταναλωτών που έχουμε (πάνω από διακόσιες, ο καθένας με τον δικό του πρόεδρο και τα 2-3 μέλη του).

Είμαστε οι πιο πολιτισμένοι απο όλους, έχουμε αρχαία θέατρα με ακουστική γουάου που κάνει και έκο και αντίλαλο κι ας κάθεσαι στην πέτρα και σε πονάει ο κώλος σου, τουλάχιστον ακούς κι από του διαόλου την πέτρα, έχουμε μέγαρα μουσικής, μέγαρα μπουζουκιερί και Λυρική Σκηνή που ο βήχας πάει σύννεφο, τι σκάλες του Μιλάνου και μαλακίες, η δική μας όπερα έχει αρχαιολογική αξία και έχει και υπέρτιτλους. Κι έρχονται εδώ να τραγουδίσουν μόνο όταν έχουν ωριμάσει, όχι όταν ακόμα ψάχνουν να βρούν το δρόμο τους, και εξαντλούμε και τα εισητήρια της Μαντόνα μέσα σε 2 μέρες γιατί είμαστε υπεράνω, μας αρέσουν και τα ξένα, δεν ακούμε μόνο Καζαντζίδη.

Ετσι είναι, γιατί εμείς δεν τρώγαμε μπανάνες κρεμασμένοι στα δέντρα, ούτε ζούσαμε σε σπηλιές ζωγραφίζοντας βόδια, όταν οι άλλοι χτίζανε ακροπόλεις.

Εχουμε για σημαία μας την αξιοκρατία γι αυτό κι ο καθένας κάνει μόνο εδώ καριέρα παρόλες τις αντιξοότητες, η Εφη Θώδη είναι η μόνη τραγουδίστρια που έγινε διάσημη παρά το ατσούμπαλο κορμί της και την έλλειψη φαιάς ουσίας, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου παρότι είναι τάλε κουάλε ο φρανκεστάιν, η Μπέσυ Αργυράκη όντας ψευδή, ο Θ.Πάγκαλος έγινε υπουργός παρότι ανεγκέφαλος, ο Μητσοτάκης πρωθυπουργός παρά τα τίκ, η Μιμή Ντενίση ηθοποιός αν και ατάλαντη. Κάνουμε και εξαγωγή αυτού του ταλέντου μας, πήραμε το euro χωρίς να ξέρουμε τι σχήμα έχει η μπάλα ποδοσφαίρου, χωρίς ακαδημίες και χωρίς στάδια, έτσι μόνο με το αστείρευτο ταλέντο και το πείσμα μας.

Εχουμε ιστορία εμείς, δεν είμαστε τίποτα τελευταίοι που μετοικήσαμε σε μια καινούρια ήπειρο πριν από 200 χρόνια και το παίζουμε πλανητάρχες. Εμείς είμασταν εδώ απεξαπανέκαθεν και είχαμε αρχιτέκτονες και ζωγράφους και γλύπτες που φτιάχναν στην καθισιά τους Παρθενώνες και Αφροδίτες της Μήλου. Εμείς ανακαλύψαμε την αμερική, δικές μας είναι οι τοιχογραφίες στη Χιλή και στο Περού, εμείς εμπνεύσαμε τους πάντες, ταξιδέψαμε παντού και τους διδάξαμε όλους, εμείς κερδίσαμε τους παγκόσμιους πολέμους, εμείς κυβερνάμε τον πλανήτη, εμείς μιλάμε με εξωγήινους κι είμαστε οι κυρίαρχοι όλων!

Είμαστε μοντέλα, όμορφοι, μελανούρια, έχουμε μια φυσική γλύκα, είμαστε τσαχπίνιδες, έχουμε λακάκια στα μάγουλα και στα θεληματικά πηγούνια μας, έχουμε πλούσια χαίτη, έχουμε τύπο, έχουμε στύλ, είμαστε καλοντυμένοι, αξιαγάπητοι, αξιολάτρευτοι, εν κατακλείδι, απλά τέλειοι.

Kλειδώστε εις τριπλούν, κλείστε το μάτι της κουζίνας, επιστρέψτε για έλεγχο και ξανακλείστε το, ξαναεπιστρέψτε για έλεγχο και ξανακλείστε το. Μην ξεχάσετε απλωμένα ρούχα. Ποιά πήγε κι άπλωσε τα ρούχα στα καλώδια?

Μετατρέψτε εύκολα και γρήγορα το αυτοκίνητό σας σε TURBO GTI (μην ξεχάσετε τα διαλυτικά). Eτσι θα μπορείτε να κάνετε σφήνες στην εθνική οδό και κοντρες στη Βουλιαγμένη.

Πάρτε μαζί σας προφυλακτικά. Οσο αγάμητος κι αν είσαι, ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει.

Εκτός κι αν είστε πολύ ελκυστικός.

Στην ανάγκη κάντε ένα συνοικέσιο.

Κανονίστε εγκαίρως τις μεταφορές σας. Η Ολυμπιακή δεν έχει το χαβά σας την παραμονή του δεκαπενταύγουστου.

Πίνετε πολλά νερά και απαλλαχτείτε από τη δυσοσμία, την ιδρωτίλα και την ποδαρίλα. Καιρός να ανακαλύψετε τις θαυματουργές δράσεις του νερού.

Μην κατουράτε στην πισίνα. Υπάρχει φάρμακο που εντοπίζει και συρρικνώνει το πουλάκι σας.

Προσοχή μην πάρουν οι πατούσες σας αέρα.

Απενεργοποιείτε τα κινητά σας. Κάνετε παρεμβολές και δε μπορώ να συνενοηθώ με τον μεγάλο.

Παρακαλείσθε να σέβεστε τη θαλαμηγό του πλησίον σας.

Οι κυνηγοί παρακαλούνται να σημαδεύουν τα αγριογούρουνα, τα οποία τρώγονται κιόλας.

Προσέχετε τις πινακίδες αλλιώς θα χαθείτε. Επίσης, τη γέφυρα την ξαναχτίσαμε.

Προσοχή! Κύματα για τα επόμενα 30 μίλια.

Κρατηθείτε σε φόρμα με κάθε τρόπο (υπάρχουν και καλύτεροι).

Τρώτε ελαφρά και δροσιστικά.

Εκσυγχρονιστήκαμε και σας περιμένουμε. Με αγάπη, το υπουργείο γεωργίας αυτοπροσώπως.