Sakafiora

Ιουλίου 31, 2007

Όταν ήμουν παιδί…

Filed under: Οι περιπέτειές μου — sakafiora @ 11:37 πμ

Οταν ήμουν παιδί, πριν γνωρίσω το δάκρυ, είχα πλάσει μια αγάπη φανταστική.
Αλλιώς ήθελα να αρχίσω.
Οταν ήμουν παιδί ήμουν πολύ ντροπαλή.
Σε σημείο που πήγαινα με τη μαμά μου για ψώνια, μού ‘δειχνε καταπληκτικά παιχνίδια, με ρωτούσε “θές να στο αγοράσω αυτό?” κι εγώ απαντούσα “όχι, ευχαριστώ”.
Ημουν από τα παιδιά που πρόλαβαν το δημόσιο νηπιαγωγείο στις δόξες του.
Η Κυρα-Τούλα, μια μεσήλικη γλυκειά αλλά και πολύ αυστηρή νηπιαγωγός που λάτρευε αυτό που έκανε, ένα νηπιαγωγείο τεράστιο με αυτά τα μεγάλα πράσινα τραπέζια όπου τα πιτσιρίκια κάθονταν γύρω γύρω και ζωγράφιζαν, χρωμάτιζαν, έκαναν γλυπτική με πλαστελίνες και άλλα τέτοια θαυμάσια για τον κόσμο του παιδιού.

Οταν λοιπόν πήγα στο νηπιαγωγίο, ήμουν ακόμα ντροπαλή και ως εκ τούτου βρισκόμουν εκεί ιγκόγκνιτο.
Είτε υπήρχα είτε δεν υπήρχα το ένα και το αυτό.
Φυσικά αυτό το παρατηρούσε και η εργατική Κυρα-Τούλα και η μαμά μου η οποία αγχωνόταν με την τόση ντροπή μου (τί θα γίνει μ’αυτό το παιδί).
Συνασπίζονται λοιπόν οι δυό τους και κάνουν κυβέρνηση με τον εξής έξυπνο τρόπο.
Με πιάνει η μαμά μου μια μέρα και μου λέει σε άπταιστα Ελληνικά “παιδί μου, συνενοήθηκα με την Κυρα-Τούλα και μου είπε πως, για να αρχίσεις να παίρνεις λίγο θάρρος, θα πρέπει να σηκώνεις συνέχεια το χεράκι σου. Ο,τι και να ρωτάει, εσύ θα σηκώνεις το χεράκι σου. Και μή ντρέπεσαι να το σηκώνεις γιατί μίλησα εγώ μαζί της και δε θα σε σηκώνει ποτέ.”
Εμένα αυτό μου καλάρεσε. Και θα σήκωνα το χέρι μου και δε θα με σήκωνε ποτέ. Κι ούτε θα είχα το άγχος αν ξέρω την απάντηση. Ακόμα κι αν ρωτούσε η Κυρα-Τούλα που βρίσκεται η Γουαδελούπη, εγώ θα σήκωνα το χέρι μου.
Αυτή η υποκριτική ξερολίαση συνεχιζόταν για καιρό. Αγγίλωση κόντεψε να πάθει το σηκωμένο χέρι μου.

ΩΣΠΟΥ ΜΙΑ ΜΕΡΑ…

…γίνεται χαμός στο νηπιαγωγείο. ¨Ολα τα πιτσιρίκια ουρλιάζουμε, τσιρίζουμε, τσιμπιόμαστε, παίζουμε φατούρο, η Κυρα-Τούλα δε μπορεί να μας κάνει καλά, έχει απηυδήσει, έχει λαλήσει, έχει βγει από τα ρούχα της και στο τέλος βάζει μία φωνή έντασης 145 ντεσιμπέλ και μας λέει “ΘΑ ΚΑΝΕΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΗΣΥΧΙΑ? ΘΕΛΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΠΑΙΔΑΚΙ ΝΑ ΦΑΕΙ ΞΥΛΟ?”

Φυσικά, το μόνο παιδάκι που σήκωσε το χέρι του… ήμουν εγώ.

 

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: