Sakafiora

Μαρτίου 11, 2008

Cloverfield – Μεγαλύτερη μαλακία δεν υπάρχει

Filed under: Art — sakafiora @ 6:26 μμ

cloverfield.jpg

Το Cloverfield υποτίθεται πως είναι ταινία είδους «περιπέτεια-θρίλλερ».

Εγώ την κατατάσσω στς μεγαλύτερες μαλακίες που έχουν γυριστεί ποτέ.

Κάτι ανάμεσα στο Blair Witch Project και το The Mist. Λες και δε μας έφταναν αυτές οι δύο σούπες γυρισμένες χώρια, έπρεπε να τις παντρέψουμε για να δημιουργήσουμε την υπέρτατη μαλακία και να διαιωνίσουμε το είδος.

Η ταινία είναι γυρισμένη με μια handycam, με το απαραίτητο κούνημα και τη σποραδική θολούρα. Αυτά ναι μεν μας πείθουν ότι έτσι γυρίστικε η ταινία, μας δημιουργούν όμως ζαλάδα και τάση για έμετο.

Δε μας έφτανε η ζαλούρα αυτή, έχουμε και ένα κάκιστο σενάριο να μας σπάει τα νεύρα (από αυτά που κάθεσαι να δεις μέχρι τέλους την ταινία γιατί είσαι περίεργος να δεις μέχρι πού θα φτάσει η αηδία).

Το στόρυ είναι εκπληκτικό και φυσικά πολύ πρωτότυπο :

Mια παρέα αμερικανάκια κάνουν αποχαιρετηστήριο πάρτυ στη Ν.Υόρκη, το οποίο καταγράφουν στην κάμερα… όταν ξαφνικά σείεται το σύμπαν. Ενα γλοιώδες τεραστίων διαστάσεων τέρας περπατάει και τραντάζει τον κόσμο και στο διάβα του καταστρέφει ό,τι βρει μπροστά του, δηλαδή γκρεμίζει ουρανοξίστες, σπάζει τζάμια, αποκεφαλίζει το άγαλμα της Ελευθερίας και πατάει ότι βρίσκεται από κάτω του, δηλαδή ανθρώπους, αυτοκίνητα, λεωφορεία.

Η τρελλοπαρέα μας όπου φύγει φύγει, όπως και όλος ο κόσμος εν μέσω αγκομαχητών-ουρλιαχτών-oh my God. Τα αμερικάνικα στρατά προσπαθούν σε ρόλο τσοπάνη να κατευθύνουν την υστερική μάζα προς τη γέφυρα της σωτηρίας. Μόνο που, την ώρα που ο κοσμάκης διαβαίνει τη γέφυρα, το τέρας έχει το θράσος να τη γκρεμίσει. To σενάριο μια από τα ίδια αγκομαχητό-ουρλιαχτό-oh my God.

Ο γκόμενος της παρέας έχει τη φαεινή ιδέα να γυρίσουν εκεί που βρίσκεται μια γκόμενα (που μέχρι τώρα αγαπούσε και δεν το παραδεχόταν αλλά η καταστροφή τον έκανε να καταλάβει οτι την υπεραγαπάει τόσο ώστε να ρισκάρει το τομάρι του) κι έτσι τα 5 βλαμμένα κατευθύνονται βουρ προς το τέρας. Αυτοί βέβαια είναι εξυπνότεροι από τα στρατά και από όλο το υπόλοιπο σύμπαν και πάνε στο μετρό και περπατάνε στις ράγες ολομόναχοι.

Οχι για πολύ. Μετά από λίγο τους επιτίθονται μίνι τέρατα. Τα ίδια επιτίθενται και στους στρατιώτες, οι οποίοι τα πολεμάνε με πολυβόλα και τανξ με πλήρη αποτυχία. Τα δικά μας τα σπυριάρικα, τους ρίχνουν κάτι κλωτσιές και τα κατατροπώνουν. Φυσικά καθ’ όλη τη διάρκεια του τρεχαλητού, του ποδοβολητού και της μάχης με τα τέρατα, το βλαμμένο τραβάει με την κάμερα. Απολύτως λογικό να τρώνε το φίλο σου κι εσύ να το τραβάς, ή να σε κυνηγάει το τέρας να σε φάει κι εσύ να το παίρνεις ανφάς και προφίλ.

Βρίσκουν κάτι τέντες του στρατού, τα στρατιωτάκια πασχίζουν να σώσουν τα παλικάρια μας αλλά εμείς είμαστε ανένδοτοι. Και φυσικά μας αφήνουν να πάμε να κάνουμε τις τρέλες μας αλλά μας προειδοποιούν να έχουμε γυρίσει μέχρι τις 6 γιατί μετά θα βομβαρδιστεί το Μανχάταν.

Βρίσκουν τη γκόμενα η οποία βρίσκεται στον 100ο όροφο ενός ουρανοξύστη που έχει σχεδόν κοπεί στα δύο και μισοπέσει σαν την Πίζα ένα πράμα (που θα ανέβαινε ο οποιοσδήποτε άντρας στον κόσμο 100 ορόφους με τα πόδια, δουλεύουν και το γυναικείο φύλο δηλαδή). Αφού ανεβαίνουν, πηδάνε το κενό στη σκάλα και βρίσκουν την τύπισα αναίσθητη, η οποία ώ του θαύματος αμέσως ανοίγει τα μάτια της και σηκώνεται να φύγουνε (αλλιώς πώς θα πηδούσανε ξανά το κενό στη σκάλα με την κοπέλα σε φορείο-σεντόνι πολύ θα ‘θελα να ξερα).

Προλαβαίνουν φυσικά το τελευταίο ελικόπτερο που φεύγει από το νησί, ανεβαίνουν, το ελικόπτερο απογειώνεται αλλά, για κακή τους τύχη, το τέρας δεν έχει ξαναδεί πετούμενο και θέλει να παίτσει. Το πιάνει λοιπόν κι αρχίζει ένα γύρω γύρω όλοι (φυσικά το μαλακισμένο εξακολουθεί να τραβάει με την κάμερα, εμείς εξακολουθούμε να ζητάμε σακούλα και το σενάριο συνεχίζει τα αγκομαχητά-ουρλιαχτά-oh my God) ώσπου στο τέλος το τέρας μπιστάει κάτω το ελικόπτερο.

Ο θεατής αρχίζει να ελπίζει ότι τέλειωσε η χλαπάτσα που αυτοαποκαλείται ταινία. Αδίκως όμως.

Ο γκόμενος κι η γκόμενα είναι ζωντανοί. Απολύτως φυσικό αφού κάθονται στο πίσω ανοιχτό μέρος του ελικοπτέρου, το οποίο έκανε γύρω στις 134 σβούρες πρωτού πέσει με φόρα στο έδαφος. Ενώ π.χ. ο πιλότος που κάθεται στο μπροστινό κλειστό κομμάτι και φοράει κράνος είναι νεκρός. Οπως και όλο το στρατόπεδο στο έδαφος (αφού το πάτησε το τέρας).

Και σα να μην έφτανε αυτό, δεν έχει πάθει τίποτα και η κάμερα !

Οι δύο τελευταίοι ζωντανοί στο Μανχάταν, αντί να τρέξουν να κολυμπήσουν απέναντι, παίρνουν την κάμερα και πάνε κάτω από μια γέφυρα, η οποία υποτίθεται θα τους προφυλάξει από τις μπόμπες. Εκεί, γυρνώντας την κάμερα προς το μέρος τους, λένε τα τελευταία τους λόγια (εδώ αρχίζεις να παρακαλάς το σενάριο να επιστρέψει στα αγκομαχητά-ουρλιαχτά-oh my God), και μετά η κάμερα κλείνει και πέφτουν οι τίτλοι του τέλους.

Το τέλος είναι και καλό και κακό.

Καλό γιατί προφανώς πέθαναν αυτοί που τραβούσαν με την κάμερα.

Κακό γιατί προφανώς, παρόλο το βομβαρδισμό, η κάμερα και η κασσέτα δεν έπαθαν τίποτα.

Μπορεί να γκρινιάζω τώρα, αλλά η ταινία αυτή με έβαλε σε πολλές σκέψεις και κατέληξα σε πολύ χρήσιμα συμπεράσματα, τα οποία εν συντομία είναι τα εξής :

1. Να μην ξαναπάω σινεμά αν δεν έχω διαβάσει πρώτα κριτικές, κριτικές κοινού, υπόθεση και το σενάριο της ταινίας.

2. Να εμπιστεύομαι το CNN στην καταγραφή καταστροφών. Τουλάχιστον έχει κάμεραμεν χωρίς πάρκινσον.

3. Αποφάσισα ότι είμαι υπέρ της θανατικής ποινής, ειδικά όταν αυτή επιβάλλεται από καλλιτεχνικά δικαστήρια σε δημιουργούς τέτοιων ταινιών. Και μάλιστα έχω να προτείνω και εναλλακτικούς τρόπους, την βαρεθήκαμε την ηλεκτρική καρέκλα. Ενας λιθοβολισμός κοινού δε θα με χαλούσε καθόλου για τη συγκεκριμένη περίπτωση.

4. Υπόσχομαι ότι κατά τη διαμονή μου στη Ν.Υόρκη δε θα πάρω μαζί μου βιντεοκάμερα και δε θα επιτρέψω σε κανέναν να βιντεοσκοπήσει τίποτα απολύτως.

5. Αν είναι να βομβαρδιστεί το Μανχάταν, να καταστραφεί το σύμπαν, να γκρεμιστούν τα wendy’s και τα πολυκαταστήματα και να σωθεί η κάμερα, ε όχι, δεν υπάρχει Θεός. Τέλος.

Advertisements

3 Σχόλια »

  1. δεν πήγε τσάμπα το ότι γύρισα αυτή την ταινία.επιτέλους και μια εκδρομή χωρίς βιντεοκάμερα-χιχιχι

    Σχόλιο από Ανώνυμος — Μαρτίου 11, 2008 @ 10:14 μμ | Απάντηση

  2. Πώς τα καταφέρνεις να καταλήγεις πάλι στα Wendy’s ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω! Είδες την υπέρτατη ταινία-υποψήφια για ολόκληρη βατομουριά κι εσύ το χαβά σου!!! Κάποιος να φέρει στην κοπελιά ενα κοτοπουλάκι της τρελοκοτσιδούς μπας και βρεί την υγειά της!

    Σχόλιο από one happy dot — Μαρτίου 12, 2008 @ 11:03 πμ | Απάντηση

  3. είδες όμως πώς δένει το ένα με το άλλο? εγώ φταίω?

    Σχόλιο από sakafiora — Μαρτίου 12, 2008 @ 6:31 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: