Sakafiora

Μαΐου 27, 2008

Mayday! Mayday!

Filed under: Οι περιπέτειές μου — sakafiora @ 2:33 μμ

Ορμούμενη από την εκπληκτική τηλεοπτική σειρά, αποφάσισα να καταγράψω τις αεροπορικές καταστροφές στις οποίες έχω λάβει μέρος. Ποιός ξέρει, μπορεί αύριο μεθαύριο να τις δείτε και στους δέκτες σας.

Αεροπορική καταστροφή Νο.1 – όπου προσέχουμε τι λέμε

Τρεις φίλοι επισκεπτόμαστε την τέταρτη φίλη που κάνει το μεταπτυχιακό της στη Γλασκώβη. Αν δεν έχετε επισκευτεί τη Σκωτία, βάλτε τη στο πρόγραμμα σύντομα. Είναι μια πανέμορφη χώρα.

Για επαγγελματικούς λόγους, δε μπορούμε να πετάξουμε όλοι μαζί, έτσι στην επιστροφή πετάμε όλοι με διαφορετικές πτήσεις σε διαφορετικές μέρες, ώρες και με διαφορετικές εταιρείες. ¨Οπως οι ζάμπλουτες οικογένειες, πετάμε ο καθένας χώρια ώστε να μείνει έστω ένας κληρονόμος, εκτός κι αν είμαστε τόσο γκαντέμηδες ώστε να ρίξουμε τρία αεροπλάνα ταυτοχρόνως την περίοδο των Χριστουγέννων.

Αφού λοιπόν έχουμε αφήσει το στίγμα μας στη Γλασκόβη, το δαγκωμένο μας $*#$(# στο Εδιμβούργο κι αφού έχουμε συναντήσει το τέρας του Λοχνές, έχει φτάσει η στιγμή της επιστροφής. Ο πολυαγαπημένος εξάδερφος έχει φύγει από την προηγούμενη μέρα. Την ίδια μέρα, με διαφορά μιας ώρας φεύγουμε εγώ με Airfrance και, μετά από μια ώρα, με KLM, ο πολυαγαπημένος μου φίλος, ο άλλως αποκαλούμενος και «Αρχιψωνάρα» (για να ξεχωρίζει από όλους τους υπόλοιπους που είμαστε απλές ψωνάρες).

Πηγαίνοντας στο αεροδρόμιο, αρχίζουμε αυτή τη συζήτηση που μόνο δύο πολύ καλοί φίλοι μπορούν να κάνουν. Είναι η συζήτηση «ποιός την έχει μεγαλύτερη», που την αρχίζει φυσικά η Αρχιψωνάρα :

«Αχ Σακαφιόρα μου σε λυπάμαι… Πετάς με Airfrance και θα πάς μέσω De Gaulle, που έχει χάλια duty free… κι έχεις και μόνο μια ώρα κενό. Πίκρα, πίκρα! Ενώ εγώ, με την KLM, θα έχω 3 ώρες κενό και θα ψωνίζω στα εκπληκτικά duty free του Αμστερνταμ…»

(φυσικά, ξέρει πού ρίχνει τις μαχαιριές αφού έχουμε επισκεφτεί μαζί τα duty free και των δύο χωρών)

Εγώ τώρα η άμοιρη ψάχνω εναγωνίως τι να του απαντήσω και φυσικά κάτι μού’ρχεται, γυαλίζει το μάτι μου, του ρίχνω το βλέμμα «τώρα θα δεις τι εστί Σακαφιόρα», και του απαντάω :

«Nαι, αλλά εγώ, με τη μία ώρα μόνο στο Παρίσι, μπορεί να χάσω την ανταπόκριση για Αθήνα, να μην έχει άλλη πτήση την ίδια μέρα και να διανυκτερεύσω με έξοδα της Αirfrance στο Παρίσι»

Εκείνη την ώρα, χτυπάει και το τηλέφωνό μου, με ρωτάνε τι ώρα φτάνω Αθήνα για να με παραλάβουν από το αεροδρόμιο και απαντάω απολύτως φυσιολογικά να μη με περιμένουν καθώς θα διανυκτερεύσω στο Παρίσι.

Μετά από την επεισοδιακή διαδρομή με το ταξί, φτάνουμε στο αεροδρόμιο για να διαπιστώσουμε ότι η πτήση μου έχει μια ώρα καθυστέρηση. Η Αρχιψωνάρα έφυγε πριν από μένα κι εγώ ακόμα είχα αναμονή.

φτάνω στο De Gaulle με μία ώρα καθυστέρηση, τρέχω στο transfer desk και, φυσικά, διαπιστώνω ότι :

-H πτήση για Αθήνα έχει φύγει

-(χαμογελώ ελαφρώς)

-Δεν υπάρχει άλλη πτήση για Αθήνα σήμερα

-(ξαναχαμογελώ εμφανώς αυτή τη φορά)

-H Airfrance έχει κανονίσει για τη διαμονή σας σε ξενοδοχείο

-(πέφτω κάτω από τα γέλια ενώ η κοπελίτσα με παρακολουθεί έντρομη)

Εμεινα μια βραδιά στο Παρίσι με δωρεάν φαγητό και ξενοδοχείο. Τι άλλο να ζητήσει κανείς από την τύχη του? Στο ίδιο ξενοδοχείο έμεναν ένα σωρό Αμερικάνοι που είχαν χάσει κι αυτοί τις πτήσεις τους, Ελληνας κανείς εκτός από μένα, δύο κατάξανθες Φινλανδές.

Στο δείπνο κάθισα στο ίδιο τραπέζι με τους μεσόκοπους Αμερικάνους, οι οποίοι φώναζαν και γελούσαν και μου φάνηκε ότι είναι πιο κοντά στην κουλτούρα μου. Γνωρίστηκαν αμέσως μεταξύ τους, μου απηύθηναν το λόγο, σεληνιαστήκανε στο άκουσμα της καταγωγής μου, μου εκμυστηρευτήκανε διάφορα ενδιαφέροντα (τα οποία οι Αμερικάνοι συνηθίζουν να λένε στον πρώτο τυχόντα) όπως π.χ. πώς γνωριστήκανε με τη γυναίκα τους, πόσα χρόνια είναι μαζί κι ότι το σέξ δεν είναι το ίδιο (με τη γυναίκα τους παρούσα εννοείται), πόσο μεγάλο είναι το δωμάτιό τους, τι βρακί θα φορέσουν αφού δεν έχουν τις βαλίτσες τους και φυσικά τι καλά που θα ήταν αν είχαν ένα στέικ αντί για τη γαλλική κουζίνα. Φώναξαν 2-3 φορές το σερβιτόρο για να τον ρωτήσουν συνταγές, ενώ ήταν προφανές πως δεν ενδιαφέρονταν καθόλου και χαχάνιζαν με ό,τι κι αν τους έλεγε. Οι Φινλανδές, καθ’όλη τη διάρκεια του δείπνου, κράτησαν σιωπή ιχθύος, σιγοψυθίριζαν πού και πού μεταξύ τους και σιγογελούσαν, δείχνοντας σε όλους πόσο κακοαναθρεμένες και ανώριμες ήταν (δέν είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα αλλά είναι άξιο αναφοράς).

Το βράδυ έπλυνα το βρακί μου στο νυπτήρα και το άπλωσα πάνω στο καλοριφέρ να στεγνώσει. Από τότε πετάω πάντα με ένα εφεδρικό βρακί στο τσαντάκι μέσης.

Την επόμενη μέρα πέταξα για Αθήνα ελπίζοντας να βρεθώ στη Γουαδελούπη. Τελικά προσγειωθήκαμε επιτυχώς στα πάτρια εδάφη και η ζαλισμένη βαλίτσα μου με περίμενε πιστά και καρτερικά στον κυλιώμενο διάδρομο αποσκευών από την προηγούμενη μέρα.

Αεροπορική καταστροφή Νο.2 – όπου προσέχουμε τι λέμε στον συνεπιβάτη μας

Στην πτήση Χανιά-Αθήνα, επιστρέφω μόνη μου από τη λεβεντογέννα, και ο καλός Θεούλης μου επιφυλάσει τον πιο σπαστικό συνεπιβάτη.

Δεν έχει απογειωθεί καλά καλά το αεροπλάνο κι έχει αρχίσει να στριφογυρνάει προβληματισμένος στη θέση του, να κοιτάει από το παράθυρο, να σηκώνεται σχεδόν όρθιος για να κοιτάξει κι από το απέναντι παράθυρο. Στο τέλος, δεν αντέχει, θέλει να μοιραστεί την αγωνία του μαζί μου :

-Εχετε καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά?

-Ναι, κουνιέστε όλη την ώρα και δε μ’αφήνετε να κοιμηθώ.

-Μα δεν καταλαβαίνετε ότι το αεροπλάνο στρίβει συνέχεια?

-Ενώ θα έπρεπε να πηγαίνει μόνο ευθεία?

-Οχι, αλλά στρίβει συνέχεια, μια προς τα αριστερά, μια προς τα δεξιά. Νατο νάτο το ξανακάνει τώρα.

-(δεν καταλαβαίνω κανενός είδους στροφή, ούτε αριστερόστροφη, ούτε δεξιόστροφη)

-Νάτο νάτο πάλι. τώρα το έκανε προς τα δεξιά. Το νιώσατε τώρα?

-(δεν το είχα νιώσει ούτε δεξιά ούτε αριστερά) Οχι. Τέλος πάντων, μην ανησυχείτε, είμαι σίγουρη ότι ο πιλότος ξέρει καλύτερα από μας τι κάνει. (γυρίζω από την άλλη μεριά και κάνω την κοιμισμένη μπας και το πιστέψω κι η ίδια και κοιμηθώ).

Ο έντρομος κύριος (καραφλίτσα, 45άρης με γουρλωτά μάτια) πατάει το κουμπάκι της αεροσυνοδού, που φυσικά κάνει μπλινκ και μου ξανακόβει τον ύπνο.

Ερχεται η αεροσυνοδός κι ακολουθεί μια παρόμοια συζήτηση (μήπως έπρεπε να γίνω αεροσυνοδός τελικά). Ο τύπος ησυχάζει κάπως, αλλά συνεχίζει να κουνιέται και να κοιτάζει ανήσυχα έξω από το παράθυρο. Το παίρνω απόφαση πως δε θα κοιμηθώ, ανοίγω τα μάτια μου κι αρπάζει αμέσως την ευκαιρία. Αρχίζει να μου εξηγεί πως είναι καθήκον μας να παρατηρούμε οτιδήποτε μη φυσιολογικό, ότι μπορεί ο πιλότος να κάνει αυτές τις κινήσεις για να δείξει κάπως ότι έχει γίνει αεροπειρατεία, ότι μπορεί να τον έχει πάρει ο ύπνος (!!!) και πρέπει να ειδοποιήσουμε να τον ξυπνήσουμε κι ένα σωρό άλλες αφοπλιστικές τερατολογίες με εντελώς σοβαρό ύφος. Εγώ χασμουριόμουν χωρίς να βάζω το χέρι μπροστά, ευχόμενη να είχα φάει τζατζίκι πριν πετάξω, ενώ κουνούσα βαριεστημένη το κεφάλι μου και τον διέκοπτα κάθε τόσο για να του πώ ότι τον βρίσκω κάπως υπερβολικό.

Φτάνοντας στο αεροδρόμιο της Αθήνας, ζήτησαν από όσους συνεχίζουν για Θεσσαλονική να παραμείνουν στις θέσεις τους. Η πτήση θα συνεχιζόταν με το ίδιο αεροπλάνο. Εγώ έλυσα τη ζώνη μου για να αποβιβαστώ και, βλέποντας τον τύπο να παραμένει, του είπα :

-Θεσσαλονίκη?

-(όλο χαρά) Ναι

-Νομίζω ότι θα πάτε με τον ίδιο πιλότο…

Αεροπορική καταστροφή Νο.3 – όπου προσέχουμε τι λέμε για τον συνεπιβάτη μας

Στην αίθουσα αναμονής, εκνευρισμένη που με ανάγκασαν να πετάξω το μπουκάλι με το υγρό για τους φακούς επαφής. Κοιτάζοντας τους γύρω μου, θεωρώ ότι έχουν όλοι φάτσα τρομοκράτη και θα έπρεπε να τους απαγορευτεί η είσοδος στο αεροπλάνο. Εχω σταμπάρει μάλιστα έναν μελαχροινό, σγουρομάλη, 25χρονο, με καρό πουκάμισο και τζην, κλασική φάτσα τρομοκράτη από ταινίες, που περιφέρεται περίεργα μόνος του στην αίθουσα αναμονής.

Οσο αυξάνει η αναμονή, τόσο δε σταματάει το στόμα μου. Έχω πια σιγουρευτεί για τον τύπο, του έχω φτιάξει το ψυχολογικό του προφίλ, διακυρήττω ότι είναι πακιστανοϊνδοπαλαιστήνιος, κρατάει ένα άκρως ύποπτο σακίδιο, σίγουρα γεμάτο εκρηκτική φαγουρόσκονη και πιτς φυτίλι για προσάναμμα.

Η ανακοίνωση για επιβίβαση διακόπτει το αστυνομικό μου ρεπορτάζ και αρχίζουμε να μπαίνουμε στο αεροπλάνο με το κλασικό πράσινο χαρτάκι ανα χείρας ψάχνοντας το 9Β και C και φυσικά… διαπιστώνουμε ότι  ο τρομοκράτης βρίσκεται ήδη καθισμένος στο 9Α και διαβάζει Αθλητική Ηχώ. Κάθισα δίπλα του καθ’όλη τη διάρκεια της πτήσης μη μπορώντας να κάνω τίποτα αλλό από το να γελάω ασταμάτητα όλη την ώρα χωρίς να μου λέει κανείς τίποτα και χωρίς να λέω σε κανέναν τίποτα. Σε κάποιες περιπτώσεις που προσπάθησα να συγκρατήσω το γέλιο μου, ακούστηκε το κλασικό και εκρηκτικό «ΠΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦχαχαχαχααχαχ¨. Πρέπει να έκανα πολύ καλή εντύπωση!

Αεροπορική καταστροφή Νο.4 – όπου προσέχουμε τι τρώμε

Επιστροφή από Ηράκλειο, πάλι πετάω μόνη μου, κάθομαι στην τελευταία θέση και κάνω μια ώρα να φτάσω στην ουρά του αεροπλάνου. Οί θέσεις είναι τρεις δεξιά και δύο αριστερά. Το εισητήριό μου λέει δεξιά, φτάνω επιτέλους στο 3646C και βλέπω ότι στο Α και στο Β κάθεται ο ίδιος άνθρωπος. Ενας τύπος πέρι τα 200 κιλά, ο οποίος έχει σηκώσει το διαχωριστικό και κάθεται φαρδύς πλατύς (με την κυριολεκτική έννοια) στις δύο αεροπορικές θέσεις και μπορώ να πώ ότι εξέχει και κάπως χύνεται ένα κομμάτι του και στη δική μου.

Στριμώχτηκα στη θέση μου, έδεσα τη ζώνη μου και στήλωσα τα μάτια μου μπροστά ώστε να μην τον κοιτάω και τον φέρω σε δύσκολη θέση. Αν και από όλο το αεροπλάνο έβλεπα κεφάλια να κοιτάνε προς το μέρος μας. Πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα τόσο αδύνατη. Ο άνθρωπος αυτός ήταν τόσο τεράστιος, τόσο ψηλός και τόσο χοντρός που έμιαζε με βουνό. Κι εγώ δίπλα Μωάμεθ.

Πριν απογειωθούμε, η αεροσυνοδός του έφερε ένα αξεσουάρ που πρώτη φορά είδαν τα μάτια μου και λέγεται «πρόσθετο ζώνης». Πρόκειται για ένα πολύ χρήσιμο πρόσθετο κομμάτι ζώνης με δύο κουμπώματα στις δύο άκρες του, που επιμηκύνει τη ζώνη.

Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι ποτέ δε θα χρειαστώ ένα τέτοιο και αποφάσισα να αρχίσω δίαιτα (μια από τις πολλές φορές που πήρα αυτή την απόφαση).

Αεροπορική καταστροφή Νο.5 – όπου προσέχουμε τι ευχόμαστε

Πτήση Αθήνα-Πράγα με τις Τσέχικες αερογραμμές στις 4 τα ξημερώματα. Εποχή παλιού αεροδρομίου και παλιών duty free, τα οποία δυστυχώς είναι κλειστά αυτή την άγρια ώρα της ημέρας. Σκυλιάζουμε όλοι που δε θα ψωνίσουμε Dior, ρωτάμε τρεις διαφορετικούς υπεύθυνους για να σιγουρευτούμε ότι δεν υπάρχει τρόπος να ανοίξουνε για να ψωνίσουμε.

Μετά από μισή ώρα πτήσης, ανακοινώνεται κάποιο τεχνικό (ηλεκτρολογικό) πρόβλημα, το αεροπλάνο στρίβει και επιστρέφουμε στο αεροδρόμιο.

Από τους τρομοκρατημένους επιβάτες, μόνο οι μισοί επιβιβαστήκαμε ξανά στο ίδιο αεροπλάνο για να πετάξουμε. Εμείς φυσικά είχαμε μαζί μας και σακούλες γεμάτες Dior αυτή τη φορά!

7 σχόλια »

  1. pwpw ezhlepsa.
    κάθε φορά που ταξιδεύω αεροπλάνο αγαπημένη συνήθεια είναι να δοκιμάζω τη ζώνη του προηγούμενου για να διαπιστώσω αν μου χωράει.

    Σχόλιο από gsus — Μαΐου 27, 2008 @ 6:42 μμ | Απάντηση

  2. Εγώ γιατί έχω φυσιολογικές πτήσεις κάθε φορά; Να το ψάξεις σακαφιόρα μου……..

    Σχόλιο από xipasmenos — Μαΐου 27, 2008 @ 9:52 μμ | Απάντηση

  3. Gsus, στου τύπου τη ζώνη χωρούσαν 8-10 σαν εσένα.
    Xip, έχω το μαγνήτη παιδί μου. Σε όλα τα θέματα !

    Σχόλιο από sakafiora — Μαΐου 28, 2008 @ 1:48 μμ | Απάντηση

  4. Να σου πω…δεν ξεκινάς να ταξιδεύεις σε προορισμούς που σε καλύπτει βάρκα με κουπί? Άσε που είσαι τυχερή μέσα στη γκαντεμιά σου…Παρίσι τζαμπέ θές? Το έχεις. Dior Θές? Το έχεις. Αφορμή για να νιώσεις Twigy θές? Αυτό και αν το έχεις! Κουπί κοπελιά μου…κουπί! Με το ρυθμό που έχεις μπορεί να περνάει και ενα κρουαζιερόπλοιο εκείνη τη στιγμή, να αμολήσεις καλούμπα να πιαστείς και να καταλήξεις στα νησιά του Πάσχα να τρως καρύδες!

    Σχόλιο από one happy dot — Μαΐου 28, 2008 @ 2:03 μμ | Απάντηση

  5. Dot, το ‘χω ξαναπεί αυτό.
    Προκειμένου να κάνω δίαιτα, δεν είναι καλύτερα να παχαίνω όλους τους τριγύρω μου? Ετσι θα φαίνομαι εγώ συλφίδα. Λοιπόν ΚΕΡΝΑΩ !
    Οσο για το κουπί, ατύχησες. Δε μπαίνω σε πλεούμενο ούτε για αστείο. Μόνο σε αεριοθούμενο!
    (μια που το ανέφερα, θέλω να μπω σε αερόστατο, έχει κανείς τίποτα πληροφορίες?)

    Σχόλιο από sakafiora — Μαΐου 28, 2008 @ 3:19 μμ | Απάντηση

  6. Αεροπορική καταστροφή Νο.6 – όπου προσέχουμε τι πιάνουμε

    Συνέβη σε φίλη μου, που έχει κόλλημα και θέλει να κάθεται παράθυρο.
    Δυστυχώς στο checkin της έδωσαν θέση παραδίπλα από το παράθυρο. Ο διπλανός της δεν θέλει να αλλάξουν κι έτσι εκείνη στριφογυρίζει στη θέση της για να βλέπει από το παράθυρο (βλέπε τον τύπο στο Αεροπορική καταστροφή Νο.2) Ο τύπος δίπλα είναι ψιλοεκνευρισμένος. Περνάει η ώρα κι αρχίζει η προσγείωση. Εκεί να δεις η φίλη μου ανυπομονησία. Γαντζώνεται από το μπράτσο της καρέκλας και τεντώνεται να βλέπει από το παράθυρο. Και τότε νοιώθει το βλέμμα του διπλανού της έκπληκτο να την κοιτάει επίμονα. Γυρνάει και τον κοιτάει κι εκείνη απορημένη και τότε συνειδητοποιεί ότι έχει γαντζωθεί από το μπούτι του συνεπιβάτη της!!!

    Σχόλιο από marika — Μαΐου 29, 2008 @ 10:22 πμ | Απάντηση

  7. Πάλι καλά που ήταν μπούτι! χαχαχχαχ

    Σχόλιο από sakafiora — Μαΐου 29, 2008 @ 11:25 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: