Sakafiora

Σεπτεμβρίου 5, 2008

Ο γύρος του κόσμου σε 80 στάσεις (και σε τρεις πράξεις – μέρος γού και τελευταίο)

Filed under: Τσοντοσενάρια — sakafiora @ 2:59 μμ

Η αναχώρηση, όπως αναμενόταν, ήταν πανηγυρική. Κανείς δεν πήρε είδηση την απογείωση αφού όλοι θαύμαζαν τα αποκτήματά τους, τα αποκτήματα των άλλων, τα σύγκριναν, τα πρόβαραν και συναγωνίζονταν ποιός αγόρασε το καλύτερο, το ακριβότερο, το πρωτοτυπότερο, το κουλότερο και το μοδάτερο. Οπως όλα τα καλά, ούτε κι αυτό κράτησε.

 

Το μπουρίνι (από το μέρος βού) δεν είχε μείνει ευχαριστημένο από την προηγούμενη ντοπιαστική εμφάνισή του και τώρα έκανε το come back αποφασισμένο να μη νικηθεί από ένα μπαλόνι.

 

Ο Πασπαρτού, με τη ντουντούκα στο χέρι και με φωνή βοώντος εν τη ερήμω, προέτρεπε τους επιβάτες να πετάξουν τα υπάρχοντά τους από την κουπαστή εις μάτην. Ολοι, οι 105 λεβέντες με τα στοιβαρά τους μπράτσα, τα κορμιά τους που τα ‘χε οργώσει το μυστρί και το καλέμι, τα σκαμένα από τον ήλιο προσωπά τους, τα ροζιασμένα από το πυλοφόρι χέρια τους, τις οργιωδώς γυμνασμένες πλάτες τους, τα βρεγμένα από τον ιδρώτα αμάνικα μπλουζάκια τους και τις σφρυγιλές δασύτριχες γάμπες τους, καθόντουσαν με πείσμα πάνω στις σακούλες τους, αγκαλιά με τις Manolo Blahnik γόβες τους και αρνιόντουσαν να τις αποχωριστούν.

 

Ο Πασπαρτού κατάλαβε ότι ζητούσε πολλά και τέλος πάντων συμφώνησαν όλοι μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες και υπό την απειλή της ανώμαλης προσγείωσης, να πετάξουν τα πάντα εκτός από τις γόβες. «Ενα ζευγάρι το άτομο» κραύγαζε ο Πασπαρτού καθώς υπήρχαν και τσουλάρες που το παιζαν σαρανταποδαρούσες.

 

Ετσι, οι φτωχοί αγρότες της Γουαδελούπης και της Μαρτινίκας βρέθηκαν να μαζεύουν από τον ουρανό γνήσιες ελληνικές φουστανέλες Versace και παραδοσιακά ελληνικά ταγάρια Ferragamo, σε τέτοια πληθώρα που μετά από αιώνες θα αποδεικνυόταν ότι και εδώ πάτησαν το πόδι τους οι Ελληνες πριν άπο κάθε άλλο λαό (τόσες πρωτιές μόνο η ελληνική πατούσα).

 

Μετά από αυτή την ψυχική οδύνη, παρότι νικήσανε για δεύτερη φορά του μπουρίνι, και πρότι ξαναβρεθήκαν ολοτσίτσιδοι, κανείς δεν είχε όρεξη για σεξ. Φορούσαν όλοι μόνο τις γόβες τους, είχαν κάνει πηγαδάκια-group των 5 και έθαβαν και κουτσομπόλευαν τους υπόλοιπους, ποιός πήρε ποιούς, ποιός τους έχει πάρει όλους, ποιός είναι χάλια, ποιός έκανε κοιλιά, «τι τη θες χρυσή μου τη γόβα με τέτοια ποδάρα, ενώ εγώ που φοράω 42 κοίτα τι ωραία που γράφει στο πόδι μου» και άλλες τέτοιες κακιούλες.

Ο Ψωλέας είχε χωρίσει με τον Καλεπέο με την ψευδή κατηγορία ότι ο Καλεπέος είχε πηδηχτεί με το μισό αερόστατο (ενώ στην ουσία είχε πηδηχτεί μόνο με το άλλο μισό – χώρια το πετρογκάζ). Ο Πασπαρτού με τον Ψωλέα δε μιλιόντουσαν καθώς ο Πασπαρτού είχε γλυκοκοιτάξει τον γλυκοτσούτσουνο υπεργκόμενο / σύντροφο του Ψογκ.

 

Και μέσα σ’αυτό το δύστροπο κλίμα, λίγο πριν αρχίσει το σοβαρό μαδομούνι, έφτασαν στην Αγγλία ώρα Big Ben 2 μετά τα μεσάνυχτα, έχοντας κάνει και τις 80 στάσεις (πάνω από μία φορά αλλά ποιός μετράει).

 

Το αερόστατο ακούμπησε απαλά το αιώνιο αγγλικό γκαζόν, ο Πασπαρτού αναφώνησε «ως εδώ πληρώσατε», πήρε αγκαζέ τους δύο από τους 105 λεβέντες με τα στοιβαρά τους μπράτσα, τα κορμιά τους που τα ‘χε οργώσει το μυστρί και το καλέμι, τα σκαμένα από τον ήλιο προσωπά τους, τα ροζιασμένα από το πυλοφόρι χέρια τους, τις οργιωδώς γυμνασμένες πλάτες τους, τα βρεγμένα από τον ιδρώτα αμάνικα μπλουζάκια τους και τις σφρυγιλές δασύτριχες γάμπες τους, στους οποίους με χίλια βάσανα είχε κατασταλλάξει κι έφυγε.

 

Ο Καλεπέος πήρε αυτό το πούστικο ύφος που παίρνουν οι άντρες όταν σε έχουν κερατώσει με την καλύτερή σου φίλη και με τη μισή υφήλιο, έπεσε στα γόνατα και ζήτησε συγνώμη, έκλαψε, απείλησε να κόψει τις φλέβες και τα λουράκια από τις γόβες του και η σκηνή κλείνει με τον ηλίθιο (παγκόσμια αγγλική πατέντα) Ψωλέα να πέφτει στην αγκαλιά του λεβεντόπαιδου με τα στοιβαρά μπράτσα, το κορμί που τό ‘χε οργώσει το μυστρί και το καλέμι, το σκαμένο από τον ήλιο πρόσωπο, τα ροζιασμένα από το πυλοφόρι χέρια, την οργιωδώς γυμνασμένη πλάτη, το βρεγμένο από τον ιδρώτα αμάνικο μπλουζάκι και τις σφρυγιλές δασύτριχες γάμπες (μη νομίζετε κι εγώ βαρέθηκα να το γράφω).

 

Εδώ πέφτουν τίτλοι του τέλους και, όπως στις ταινίες, λέμε τι έγινε μετά από 180 χρόνια :

 

Η γυναίκα του Πρωτομάστορα, κατέβηκε στα θεμέλια του γιοφυριού για να βρει το δαχτυλίδι του αντρός της, το μόνο που της άφησε ο αχαϊρευτος. Το δαχτυλίδι το βρήκε αλλά είχε την ατυχία να δεχτεί κατακέφαλα 3 τόνους τσιμέντο. Εκτοτε αγνοείται η τύχη της, αλλά έγινε τραγούδι (τώρα θα μου πείτε «εδώ έγινε η πιρόγα τραγούδι», αλλά τέλος πάντων).

 

Οι 105 λεβέντες με τα στοιβαρά τους μπράτσα, τα κορμιά τους που τα ‘χε οργώσει το μυστρί και το καλέμι, τα σκαμένα από τον ήλιο προσωπά τους, τα ροζιασμένα από το πυλοφόρι χέρια τους, τις οργιωδώς γυμνασμένες πλάτες τους, τα βρεγμένα από τον ιδρώτα αμάνικα μπλουζάκια τους και τις σφρυγιλές δασύτριχες γάμπες τους (υπομονή, τελευταία φορά είναι), καταράστηκαν την ώρα και τη στιγμή που άφησαν την υπέροχη Νέα Υόρκη για να καταλήξουν στο ασπρόμαυρο βροχερό κι αρρωστημένο Λονδίνο.

Μέσα στην πικρία τους άρχισαν να χτίζουν τη γέφυρα του Μανχάτταν, την οποία και τελείωσαν μέσα σε μια μέρα (έτσι κάνει ο Ελληνας στο εξωτερικό – διαπρέπει!) και δε γκρεμίστηκε ποτέ (παρά μόνον στο Cloverfield).

 

Ο Πασπαρτού έζησε γρήγορα και πέθανε νέος. Στην επόμενή του ζωή μετενσαρκώθηκε σε Λουκρητία-Βοργία-Μάικλ-Τζάκσον και βάλθηκε να ασπρίσει (πάλι μαύρος ρε πούστη μου?).

 

O Ψωλέας Ψογκ κι ο Καλεπέος, έζησαν αγαπημένοι μέχρι τα 80 τους (σημαδιακό νούμερο τελικά) σε ένα από αυτά τα Λονδρέζικα σπίτια με τα κόκκινα τούβλα που είναι ίδια και δε μπορείς να ξεχωρήσεις ποιό είναι το δικό σου, αφού ο Ψωλέας έχασε όλη την περιουσία του στα στοιχήματα (η Σιμιζού, η Μουρθία και η Χέρκουλες υπήρχαν τότε για να ποντάρεις)

 

Ο Καλεπέος, ραμολί πια με αλτσχάιμερ και προχωρημένη αρθρίτιδα, βγήκε μια Κυριακή για εφημερίδα και δεν ξαναγύρισε. Εστριψε σε ένα λάθος στενό, βρέθηκε μπροστά σε εκατοντάδες όμοια λάθος σπίτια, προσπάθησε μάταια να θυμηθεί το όνομα του αγαπημένου του για να το φωνάξει (από αυτή τη δακρύβρεχτη ιστορία εμπνεύστηκαν οι δημιουργοί του «Ψωλέο σε ξεχάσαμε») και τελικά ξεψύχησε ένα βράδυ που ‘βρεχε (πού ‘βρεχε μονότονα) στο υπόστεγο ενός σταθμού του μετρό.

 

Ο Ψωλέας Ψογκ, καταβεβλημένος από την υποτιθέμενη εγκατάλειψή του από τον 80αρη παίδαρο, το έριξε ξανά στο ποτό και πέθανε πατροπαράδοτα, όπως όλοι οι Αγγλοι, από υπερβολική δόση μπύρας στη μπάρα της παμπ.

 

Σύμφωνα με το μπάρμαν, τα τελευταία του λόγια ήταν «Εγώ φταίω, που του’δωσα τον ανθό της νιότης, τα καλύτερά μου χρόνια, που τον πήρα χωρίς σώβρακο και τον έκανα άνθρωπο, τον αχαϊρευτο, τον αχάριστο, γαμώ το σόι του» και κατέληξε να βγάλει την τελευταία του πνοή με ένα «όλοι οι άντρες είναι γουρούνια». Κανείς δε βρέθηκε να διαφωνήσει.

 

THE END

 

3 σχόλια »

  1. τι θλιβερό τέλος! καλά το «ψωλέο σε ξεχάσαμε» έγραψε!

    thank u for the story!!!!

    Σχόλιο από profylaktiko — Σεπτεμβρίου 5, 2008 @ 5:39 μμ | Απάντηση

  2. Φιλενάδα είναι τέλειο. Συγχαρητιρια!!!!! Ελπιζω να δημοσιεύσεις συντομα κι άλλες ιστορίες. Μα να έχεις δει και το Cloverfield παραπάει. Αλλά δε θα’ξερες για την κατάρευση της γέφυρας.
    Αδυμονώ για το επόμενο.

    Σχόλιο από GEORGE — Σεπτεμβρίου 5, 2008 @ 11:04 μμ | Απάντηση

  3. wellcome
    To Cloverfield μου έχει μείνει αξέχαστο και φυσικά του έχω κάνει ειδική μνεία εδώ :
    https://sakafiora.wordpress.com/2008/03/11/cloverfield-%ce%9c%ce%b5%ce%b3%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7-%ce%bc%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%ba%ce%af%ce%b1-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%cf%85%cf%80%ce%ac%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%b9/

    Σχόλιο από sakafiora — Σεπτεμβρίου 8, 2008 @ 9:20 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: