Sakafiora

Οκτωβρίου 21, 2008

Σακαφιόραμα 21/10/2008

Filed under: Art — sakafiora @ 9:15 πμ

Hunger

Κουλτουριάρικη με την κακή έννοια. Φτιαγμένη για να τη δούν οι «κουλτουριάρηδες», να πουν ότι τους άρεσε, να βγάλουμε όλοι το συμπέρασμα ότι είναι «κουλτουριάρηδες» και έτσι είναι ευχαριστημένοι όλοι.

Αργή όσο δεν παίρνει, με τα αέναα πλάνα ενός ηθοποιού που καπνίζει, μουγκή (αν εξαιρέσεις τη σκηνή – τραπέζι) και με σοκαριστικές σκηνές χωρίς νόημα με αυτοσκοπό να προκαλέσουν σοκ και μόνο (να φύγουν κάποιοι θεατές από την αίθουσα και όλοι να πούμε «ααααααα, φεύγουνε»).

Το δεύτερο μισό ξεκινάει με την κουραστική 20λεπτη (δε το χρονομέτρησα αλλά μου φάνηκε αιώνας) σκηνή –τραπέζι. Δύο ηθοποιοί σε ένα τραπέζι αναλύουν το πολιτικό/ηθικολογικό θέμα της ταινίας. Καλύτερα οι παραγωγοί να εξέδιδαν μια προκήρυξη, δε χρειαζόταν να μπουν στον κόπο να γυρίσουν ταινία και να μας κουράζουν κι εμάς.

Το δεύτερο μέρος έχει την τιμή να φιλοξενεί και τη δεύτερη κουραστική σκηνή – κάτουρου. Ξεκινάει με τον σφουγγαριστή της φυλακής στην άκρη ενός μακρού διαδρόμου τίγκα στο κάτουρο. Πέρασε από το μυαλό μου ότι η σκηνή θα τελειώσει μόνο όταν θα έχει σφουγγαρίσει όλο το διάδρομο μέχρι το τέλος και έπεσα μέσα. Ελεος.

Η ταινία σε κάνει να εκτιμήσεις το Ταξίδι στα Κύθηρα και ειδικά τη σκηνή του ελικοπτέρου (που ξεκινάει με τον έλικα που παίρνει μπρος και τελειώνει μόνο αφότου το ελικόπτερο έχει εξαφανιστεί στον ορίζοντα).

Κρίμα, γιατί το ενδιαφέρον θέμα (η πολιτική διαφωνία που χαρακτηρίζεται ως τρομοκρατία από το πολιτικό σύστημα κουλουπού κουλουπού) πραγματικά αξίζει κάτι καλύτερο. Ο κόσμος πεινάει για καλύτερες ταινίες.

 

Traitor – Παιχνίδι Θανάτου

ΟΚ, μια ανούσια ταινιούλα, όχι κακή αλλά όχι και καλή. Περιπετειούλα διπλής κατασκοπίας με μέτριες ερμηνείες, ανατολίτικο ύφος, λίγο τρομοκρατία, λίγο θρησκεία, λίγο ηθικολογία, λίγο καλοί Αμερικάνοι, λίγο καλοί αστυνομικοί… και πάει λέγοντας από κλισέ. Δείτε τη όταν βγει σε DVD με εβδομαδιαία χρέωση. 

 

 

 

 

 

 

  

Star Wars : The Clone Wars – O πόλεμος των κλώνων

 

Πρώτη φορά βλέπω κινούμενο σχέδιο που δε μ’αρέσει. Για να πω την αλήθεια, βαρέθηκα. Οχι τόσο ώστε να σηκωθώ να φύγω βέβαια. Αυτοί οι Τζεντάι ως πότε θα επιστρέφουν? Διαστημικές μάχες, σπαθιά, ρομπότ και ηρωισμός που ξεχειλίζει. Θα ήταν καλό πρίν από 30 χρόνια, τώρα όμως δεν αρκεί. Και το χειρότερο είναι ότι αφήνει και υπονοούμενο για sequel! Επιστροφές, καταστροφές, έχω για σένανε κάνει πολλέεεεεεεεες.

 

 

 

 

 

Τhe Mummy : Tomb of the Dragon Emperor – Μούμια : Η αυτοκρατορία του δράκου

Ξέρω, ξέρω, κι εγώ απορώ που πήγα να δω ταινία με τέτοιο τίτλο. Κι ακόμα περισσότερο απορώ που μου άρεσε κιόλας! Την είδα στο πλαίσιο των ταινιών του Φρέιζερ, που εξελίσσεται σε έναν από τους αγαπημένους μου ηθοποιούς. Η ταινία βλέπεται ευχάριστα, είναι φανταστική περιπέτεια δράσης με πιστολιές, σπαθιά, πολέμους νεκροζώντανων, θεαματικά εφέ και κάποιες ελάχιστες αστείες πινελιές. Δε με ενθουσίασε αλλά με παρακινεί να δω και τα δύο προηγούμενα.

The Wackness – Το χυμαδιό

Μια απίθανα καλή ταινία με θέμα sex, drugs and hip hop. Ο emo νεαρός έμπορος ναρκωτικών που γίνεται φίλος με τον ψυχολόγο του ενώ ταυτόχρονα ερωτεύεται τη θετή του κόρη. Υπέροχες ερμηνείες, έξυπνο σενάριο, με, άλλοτε γλυκειά, άλλοτε πικρή αλλά και τρυφερή προσέγγιση. Η ταινία δικαίως απέσπασε βραβείο κοινού Σάντανς.

Το κοινό σαφώς και ξέρει καλύτερα. Δείτε τη.

 

 

 

 

 

 

 

*Ακουσα κακές κριτικές θεατών για το καινούριο του Γούντυ και δε μπορώ να κρύψω τη χαρά μου!

9 σχόλια »

  1. to Hunger το αδικείς νομίζω. Ναι δεν ήταν κάνα αριστούργημα αλλά δεν είναι τόσο δήθεν όσο λές (νομίζω). Τα υπόλοιπα δεν τα έχω δεί.
    Πολύ καλημέρα.

    Σχόλιο από mahler76 — Οκτωβρίου 21, 2008 @ 10:07 πμ | Απάντηση

  2. Μα είδες τη σκηνή του κάτουρου????????

    Σχόλιο από sakafiora — Οκτωβρίου 21, 2008 @ 11:17 πμ | Απάντηση

  3. Ο αγαπημένος έχει λυσσάξει να δούμε το «Hunger», αλλά είμαι πολύ επιφυλακτική…
    Όσο για τον Γούντυ… του έδωσα αρκετές ευκαιρίες, αλλά μετά το lameότατο «Match Point» δεν θέλω ούτε καν να θυμάμαι τη γενικότερη ύπαρξη αυτού και των ταινιών του!

    Σχόλιο από kika — Οκτωβρίου 21, 2008 @ 11:50 πμ | Απάντηση

  4. Χαχαχα!!! Να και κάτι που προσεγγίζουν οι απόψεις μας αγαπητή Σακαφιόρα! Η συμπάθεια στις ταινίες του Γούντυ!!! Την είδα την ταινία γιατί κάποια ψυχή, της αρέσει ο Γουντυ κι ήθελε να πάμε και ενέδωσα! Θα τολμήσω να πω, ότι η ταινία βλέπεται!!! Η αγαπητή Πηνελόπη ταίριαζε πολύ στο ρόλο της υστερικής/τρελής Ισπανίδας κι ήταν όλα τα λεφτά! Εν κατακλείδι το διασκέδασα πολύ και γέλασα ακόμα περισσότερο!!! Μόνο εγώ βέβαια! Χαχαχα.

    Σχόλιο από Marika — Οκτωβρίου 21, 2008 @ 2:50 μμ | Απάντηση

  5. i fucking hate ολες τις ταινίες του κοντού πανάσχημου Woodie….δεν συνεχίζω, μου έρχεται αναγούλα…
    όσο για το mummy…εννοείται μας αρέσει!!!τα έχω δεί όλα!!!θεέ μου, πάσχουμε απο κάτι;

    Σχόλιο από Naf — Οκτωβρίου 21, 2008 @ 4:53 μμ | Απάντηση

  6. Χαίρομαι που υπάρχει κόσμος που μισεί τον Γούντυ όσο εγώ ! Εχω επιχειρήσει να δω δύο ταινίες του κι έφυγα στη μέση. Είδα ολόκληρο το Ματσπόιντ και το θεωρώ μεγάλο κατόρθωμα.
    keep on walking!

    Σχόλιο από sakafiora — Οκτωβρίου 21, 2008 @ 5:12 μμ | Απάντηση

  7. Re paidia krazete oloi ton woody kai na sas pw, kai gw psilosumfwnw..merikes tainies tou den vlepontai, alla deite to take the money and run.H tainia auth apla den uparxei..einai aptis kaluteres komwdies ever(kat’ eme)

    Σχόλιο από bezender23 — Οκτωβρίου 27, 2008 @ 12:32 μμ | Απάντηση

  8. ΦΡΕΙΖΕΡ… ΥΕΑΗ ΥΕΑΗ!!!!! i love the bastard! Όσο για τον Γούντυ, i hate him too, ως ηθοποιό αλλά μετράει πολύ ως σεναριογράφος. έχει πραγματικά δαιμόνιο χιούμορ το οποίο δυστυχώς χάνει τα μάλα όταν αυτός αποφασίζει να παίξει το γνωστό του alter ego του νευρωτικού Νεοϋρκέζου διανοούμενου.

    Όσο για το Matchpoint, πιστεύω πως αξίζει αντικειμενικά ως ταινία. Μου θύμισε λίγο Μπέργκμαν στη θεματολογία (ο Γούντυ λατρεύει τον Μπέργκμαν σαν θεό) δεδομένου ότι ακολουθεί την προβληματική του «τι μπορεί να κάνει κανείς για τα λεφτά» μέχρι το τέλος και πιστεύω πως όποιος δεν αισθάνθηκε στην τελευταία σκηνή το εσωτερικό κενό του πρωταγωνιστή, που ήταν η υπέροχη ανταμοιβή του για την τρελή κούρσα ενάντια στην ίδια του την ψυχή …απλά δεν τα πιάνει ρε παιδάκι μου. Βλέποντας μια ταινία πρέπει να είναι κανείς έτοιμος να νιώσει και όχι μόνο να παρακολουθεί εξυπναδίστικες ατάκες και ανατρεπτικές πλοκές.

    Σχόλιο από art-εμ-ιz — Οκτωβρίου 30, 2008 @ 9:43 μμ | Απάντηση

  9. όσο για το hunger και όλες τις ταινίες που γίνονται από εικαστικούς, πρέπει να είναι προετοιμασμένος κανείς ότι αυτό που θα δει είναι μια κινούμενη ζωγραφιά…κι ότι θα χάσει μια-δυο ώρες από τη ζωή του, μπαίνοντας στο ταξίδι που θέλει να τον βάλει ο δημιουργός (αν θέλει βέβαια). αυτό είναι και το οποιοδήποτε νόημα της τέχνης.

    όκει, κι εμένα μ’ αρέσουν οι σφιχτοδεμένες ταινίες με τα αψεγάδιαστα σενάρια και τις υπέροχες ερμηνείες, αλλά αυτό είναι popular art. δεν σημαίνει ότι δεν έχει το δικαίωμα ένας δημιουργός να δει το οποιδήποτε θέμα από την καθαρά εικαστική του πλευρά, και να τεντώσει τις δυνατότητες που του δίνει η τεχνική του και η αισθητική του και να κάνει καθαρά τέχνη.

    πολλά έγραψα και δεν μ’ αρέσει… άντε! φιλιά.

    Σχόλιο από art-εμ-ιz — Οκτωβρίου 30, 2008 @ 9:47 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: