Sakafiora

Νοεμβρίου 24, 2008

Τζόναθαν Κόου

Filed under: Art — sakafiora @ 10:17 πμ

‘Αρχισα να διβαάζω Τζόναθαν Κόου όταν πριν από 10 χρόνια ένας πολύ καλός φίλος μου έκανε δώρο το »Σπίτι του ύπνου», λέγοντάς μου «αυτός γράφει σαν εσένα». Αφού ξεπέρασα το πρώτο σοκ, καθώς δεν είμαι δα και κανένας συγγραφέας, άρχισα με μεγάλο ενδιαφέρον να διαβάζω μπας και καταλάβω πώς στο καλό γράφω.

Περιττό να σας πώ ότι σε όλα του τα βιβλία γίνεται της ανωμαλίας (με την καλή έννοια του ενδιαφέροντος θέματος).

 

Όπως παθαίνω πάντα με τους πολύ αγαπημένους μου συγγραφείς (άλλωστε μόνο γι αυτούς κάνω αφιερώματα), ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα κι έτρεξα να αγοράσω τα άπαντα. Κατόπιν ακολουθεί, ανάλογα με τον όγκο, μια περίοδος φανατικής ανάγνωσης καθώς και φανατικής συζήτησης σχετικά με τον τρόπο γραφής, το περιεχόμενο και το θέμα των βιβλίων (αν και οι γύρω μου το αποκαλούν πρήξιμο, εγώ εξακολουθώ να το θεωρώ συζήτηση).

Μετά ακολουθούν σκηνές απείρου κάλους με μένα να κατασκοπεύω σε σκοτεινές γωνιές έξω από διάφορα βιβλιοπωλεία, να επισκέπτομαι 246 σάιτς την ημέρα για να δω πότε θα κυκλοφορήσει το επόμενο βιβλίο και να στήνομαι στην είσοδο περιμένοντας να ανοίξουν τα μαγαζιά για να το αγοράσω.

 

Μια προσπάθεια για ταξινόμηση κατά σειρά προτίμσης :

1. Ti ωραίο πλιάτσικο

2. Το σπίτι του ύπνου

3. Οι νάνοι του θανάτου

4. Σαν τη βρόχή πριν πέσει

5. Η λέσχη των τιποτένιων

6. Ο κλειστός κύκλος

 

Τα βιβλία κι οι περιλήψεις από το οπισθόφυλλο :

 

nanoitouthanatouΟΙ ΝΑΝΟΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ (1990)

Ο Γουίλιαμ, είναι νέος, ταλαντούχος και φιλόδοξος μουσικός. Η ζωή του κυλάει ανάμεσα στα τζαζ κλαμπ και τις εργατικές πολυκατοικίες του Λονδίνου, με ένα σωρό απογοητεύσεις να τον βασανίζουν. Τα πράγματα δύσκολα θα μπορούσαν να πάνε χειρότερα, κι όμως πάνε… Ο άτυχος Γούλιαμ γίνεται ο μοναδικός μάρτυρας μιας αλλόκοτης δολοφονίας. Με άγριο χιούμορ και ρυθμό που θυμίζει τις καλύτερες στιγμές της ποπ μουσικής, ο Κόου, σ’ αυτό το διασκεδαστικό μυθιστόρημα (γραμμένο πριν από το Τι ωραίο Πλιάτσiκο) μας κάνει να ανακαλύψουμε το Λονδίνο των μουσικών, καπριτσιόζες κόρες αριστοκρατικών οικογενειών, σκωτσέζες μπαργούμαν και κουκουλοφόρους νάνους φονιάδες. «Μιλά για το τι σημαίνει να είσαι νέος, φτωχός, μπερδεμένος και ερωτευμένoς. Αλλά δεν παύει να είναι και ένα πολύ αστείο βιβλίο… Ευφυές οξυδερκές και πνευματώδες»

 

tioraiopliatsikoΤΙ ΩΡΑΙΟ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ (1994)

Στο «Tι ωραίο πλιάτσικο!» ξετυλίγονται σαράντα χρόνια της βρετανικής ιστορίας στη διάρκεια των οποίων η αλαζονική και άπληστη άρχουσα τάξη έχασε και ξαναβρήκε τη δύναμή της: ο Kόου συνθέτει την προσωπογραφία της, εξιστορεί τα εγκλήματά της, την ειρωνεύεται και αρνείται να δει σ’ αυτή την παραμικρή γοητεία. Tο μυθιστόρημά του είναι άγριο και ανατρεπτικό.

 

 

 

 

tospititouypnouΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ (1997)

«Tο Σπίτι του ύπνου» αντιπροσωπεύει έναν πνευματώδη συγκερασμό ψυχανάλυσης και πολιτικής, μιας μελέτης για τις διαταραχές του ύπνου και μιας οξυδερκούς ανάλυσης των αδιεξόδων της νεότητας. Tα πρόσωπα του μυθιστορήματος είναι υπνοβάτες, ναρκοληπτικοί και άγρυπνοι στο μεταίχμιο υπνηλίας και αϋπνίας, αυτογνωσίας και αυταπάτης. Σαν σε όνειρο αλλάζουν ονόματα, ταυτότητα, ακόμη και φύλο ενώ οι αναμνήσεις, ντυμένες στην αχλή της επιθυμίας, προσδίδουν στην αφήγηση κάτι το υπνωτικό, το ονειρικό και απατηλό.

 

 

 

lesxitipoteniwnΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΤΙΠΟΤΕΝΙΩΝ (2001)

Η λέσχη των τιποτένιων είναι μια κεφάτη κωμωδία, για έφηβους μαθητές που περνάνε καλά και για ενηλίκους που περνάνε χάλια· Ενα μυθιστόρημα στο οποίο το προσωπικό και το πολιτικό διασταυρώνονται ξαφνικά και αναπάντεχα· Η καταγραφή μιας εποχής στην οποία ο ρατσισμός και η πάλη των τάξεων αφορούσαν εξίσου ένα εργοστάσιο και μια σχολική αίθουσα.Μία ιδιαίτερη προσέγγιση της δεκαετίας του 1970.

 

 

 

 

kleistoskyklosΟ ΚΛΕΙΣΤΟΣ ΚΥΚΛΟΣ (2004)

Στον «Κλειστό κύκλο» εμφανίζονται ξανά οι έφηβοι ήρωες της «Λέσχης των τιποτένιων». Είναι όμως είκοσι χρόνια μεγαλύτεροι. Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του ’90, εποχή του Τόνυ Μπλαιρ, σε μια πολυπολιτισμική πλέον Βρετανία, πιστή σύμμαχο και συνοδοιπόρο των ΗΠΑ στις πολεμικές τους επιχειρήσεις. Η οικονομική ανάπτυξη και η καταπολέμηση της ανεργίας αντισταθμίζονται από την αυξανόμενη ανισότητα και τις ολοένα οξυνόμενες κοινωνικές και φυλετικές εντάσεις.
Για μία ακόμη φορά, ο Τζόναθαν Κόου πλάθει εξαιρετικά ενδιαφέροντες ανθρώπινους χαρακτήρες, οι οποίοι παλεύουν να κατανοήσουν τα διαχρονικά προβλήματα που έχουν να κάνουν με τον έρωτα, την αφοσίωση και την οικογένεια. Ο Κόου παρακολουθεί τις ερωτικές τους ιστορίες, τα πάθη και τις απογοητεύσεις τους, την εκπλήρωση ή τη διάψευση των προσδοκιών τους, μελετώντας παράλληλα με τη γνωστή του οξυδέρκεια την πορεία της βρετανικής κοινωνίας σ’ έναν κόσμο που αλλάζει και σε μια εποχή όπου πολιτική και θέατρο έχουν γίνει σχεδόν ένα.

 

 

san-ti-broxh-prin-peseiΣΑΝ ΤΗ ΒΡΟΧΗ ΠΡΙΝ ΠΕΣΕΙ (2007)

Ο Τζόναθαν Κόου, στο βιβλίο του αυτό, εστιάζει τη ματιά του στις ανθρώπινες σχέσεις, γράφοντας ένα δυνατό, συγκινητικό, υποβλητικό και μελαγχολικό μυθιστόρημα που κυριαρχείται από γυναικείες φωνές και αποτυπώνει με εξαιρετικό τρόπο την πορεία μιας οικογένειας κατά το δεύτερο ήμισυ του εικοστού αιώνα. Μια ηλικιωμένη κυρία αποφασίζει, πριν πεθάνει, να καταγράψει σε μαγνητόφωνο, όχι μόνο τη δική της ιστορία, αλλά και την ιστορία ενός τυφλού κοριτσιού που εμφανίστηκε ξαφνικά στο πάρτι των πεντηκοστών της γενεθλίων πριν από πολλά πολλά χρόνια. Περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια είκοσι ξεθωριασμένες φωτογραφίες που δεν απεικονίζουν κάτι το ιδιαίτερο: ένα τροχόσπιτο, ένα πικνίκ, ένα σπίτι στα προάστια Πόσες, όμως, απογοητεύσεις και ματαιώσεις μπορεί να κρύβει ένα αποτυπωμένο χαμόγελο ή ένα εορταστικό ενσταντανέ; Προχωρώντας από φωτογραφία σε φωτογραφία, αποκαλύπτεται μια οικογενειακή ζωή γεμάτη μυστήριο. Είναι η ιστορία τριών γενεών, σημαδεμένων από παιδικά χρόνια δίχως αγάπη, εγκλωβισμένων στην ίδια τραγική μοίρα, καθώς το φορτίο του πόνου μεταφέρεται αδιάλειπτα από μητέρα σε κόρη.

3 σχόλια »

  1. θα μου άρεσε πολύ να σε βοηθήσω στο πρήξιμο αλλά δεν κατέχω το θέμα.
    δυστυχώς δεν έχω διαβάσει κανένα βιβλίο του Κόου.

    Εντάξει- κανένα ΑΚΟΜΑ. (μη βαράς λέμε!)

    τώρα τελευταία δυσκολεύομαι τόσο πολύ να διαβάσω που για να καταλάβεις έχω για διάβασμα του Ευγένιου Αρανίτση το Κοριτσι που έγινε Αμύγδαλο που είναι μόλις 59 σελίδες και είμαι ακόμη στη σελίδα 2 και μόλις άρχισα το μικρότερο από όλα τα αμερικάνικα βιβλία που έχουν εκδοθεί τα τελευταία 250 χρόνια, και δεν μοιάζει με τούβλο από χαρτί- το Skipping Christmas του John Grisham που είναι μόλις 127 σελίδων (αφού και ο Γκρίσαμ έχει βγάλει βιβλίο κάτω από 500 σελίδες…! ουάου).
    Διαβάζω δε, με τόσο αργό ρυθμό που κι ένα σαλιγκάρι προλαβαίνει να με περπατήσει πατόκορφα πριν ολοκληρώσω μια σελίδα καθότι με παίρνει ο ύπνος με ανοιχτά τα μάτια τη στιγμή που θα έπρεπε να γυρίσω το φύλο!

    Σχόλιο από art-εμ-ιz — Νοεμβρίου 25, 2008 @ 2:49 πμ | Απάντηση

  2. χαχαχχα, εμένα μάλλον με έχει πιάσει το αντίθετο, τόση λύσσα που προσπαθώ να τη μειώσω για να μην καταστρέψω τα μάτια μου!
    Πάντως για το κορίτσι που έγινε αμύγδαλο θα σου πώ το τέλος για να μην παιδεύεσαι άδικα. Παντρεύεται τον ίον και γίνεται Ιον Αμυγδάλου😛

    Σχόλιο από sakafiora — Νοεμβρίου 25, 2008 @ 10:34 πμ | Απάντηση

  3. http://www.arelis.gr
    περιεχει ερωτονομικον που σοκαρε κοινο και κριτικους με το σεξουαλικο του περιεχομενο
    ακαταλληλο για ηλικιες κατω των 18 ετων

    Σχόλιο από εαρινη συμφωνια — Νοεμβρίου 25, 2008 @ 11:37 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: