Sakafiora

Νοεμβρίου 25, 2008

Σακαφιόραμα 25/11/2008 (μέρος α)

Filed under: Art — sakafiora @ 10:39 πμ

pianosolo

Piano solo

Υπέροχη ιταλική ταινία, μόνο που βλέπεται αγκαλιά με τη χαρτοβιομηχανία σόφτεξ. Πλάνταξα! Η ταινία περιγράφει τη ζωή του τζαζίστα Λούκα Φλόρες βασισμένη στο βιβλίο του Valter Veltroni «Il Disco Del Mondo». Πάθος, έρωτας, τρέλλα, ένταση, συγκίνηση, υπέροχη μουσική, καλές ερμηνείες, εκπληκτική φωτογραφία και σκηνοθεσία. Είναι απίστευτο πώς κατάφερε αυτή η ταινία να περάσει σχεδόν απαρατήρητη (μόνο δυο συμμετοχές στα Donatello) στη σκιά του κατά πολύ χειρότερου «Gomorra». Μου θύμισε λίγο «Ημερολόγια μοτοσυκλέτας» και «Θρύλο του 1900». Δε φτάνει βέβαια με τίποτα αυτές τις ταινίες αλλά είναι πάρα πολύ καλή.  

 

ildivo

Il Divo

Συνέχεια ιταλικών ταινιών (επιδημία έπεσε φέτος?) με το Il Divo που πραγματεύεται τη ζωή του Τζούλιο Αντρεότι. Η ταινία μάλλον χαρακτηρίζεται ως πολιτικό δράμα με το βαθύτερο νόημα της μοναξιάς της εξουσίας. Αν με ενδιέφερε έστω και λίγο η πολιτική θα την είχα παρακολουθήσει χωρίς να βαρεθώ και θα την αποκαλούσα αριστούργημα, πράγμα που όντως είναι από εικαστική και σκηνοθετική άποψη. Κατά τα άλλα όμως πολύ μα πάρα πολύ βαρετό.

 

die-welle1

Die Welle – To κύμα

Aπίθανη γερμανική ταινία, τρανή απόδειξη της θεωρίας «καλό σενάριο-καλή ταινία». Με το πιο πρωτότυπο φετινό σενάριο (της δίνω άνετα το όσκαρ), αποτελεί must παρά το φτωχό υπόλοιπο σύνολο. Ενας καθηγητής με αναρχικό παρελθόν διδάσκει με πρωτότυπο τρόπο τον ολοκληρωτισμό μέσα από ένα παιχνίδι ρόλων, χάνοντας στο τέλος τον έλεγχο. Η καλύτερη ευρωπαϊκή που έχω δει φέτος, υποψήφια καλύτερη ταινία στα Sundance και European Film Awards για το 2008. 

 rodanthe

Nights in Rodanthe – Νύχτες στη Ροδάνθη

Οι εποχές που ο Ρίτσαρντ Γκιρ ήταν σεξοβόμβος έχουν παρέλθει ανεπιστρπετί. Αφού ξεπεράσεις τη φαντασίωση του ώριμου άντρα με τους γκρίζους κροτάφους που σηκώνεται από το κρεβάτι αφού έχει πασχίσει να γίνει πατέρας των παιδιών σου κι εσύ παίρνεις με τάκτ μάτι τον θεσπέσιο κώλο του μέσω του καθρέφτη,  αρχίζεις να έχεις μια πιο αντικειμενική άποψη για τον ίδιο και τις ταινίες του. Ο Ρίτσαρντ έχει πλαδαρέψει και ρυτιδιάσει αλλά δεν παύει να είναι εκφραστικός, η Ντάιαν Λέιν κάνει τα πάντα για να μας συγκινήσει, αλλά το σενάριο είναι φτωχό και το αποτέλεσμα δεν είναι και πολύ άνω του μετρίου. Γεροντοέρωτες δια αλληλογραφίας, η σύγκρουση του «πρέπει» με το «θέλω», προτεραιότητες, η αγάπη για την οικογένεια… και πάει κλαίγοντας. Αν εξαιρέσεις το τέλος της ταινίας που είναι κάπως πρωτότυπο, κατά τα άλλα πρόκειται απλά για μια μετριότητα.

 

blindness

Blindness – Περί τυφλότητος

Με ονόματα όπως Τζούλιαν Μουρ, Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ και Μαρκ Ράφαλο, σχεδόν ντρεπόμουν που δεν την πρόλαβα στις αίθουσες. Μετά το τέλος της ταινίας ευχόμουν να μην την είχα δει ποτέ. Ρηχή, φλύαρη, βασανιστικά βαρετή, με δήθεν καλλιτεχνικές σκηνές να προσπαθούν να της δώσουν κύρος. Πολύ μέτριο το αποτέλεσμα με ένα τόσο δυνατό καστ. Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο του Σαραμάνγκου (διαβάζω τα πάντα αλλά δεν είμαι και τόσο μαζόχα) αλλά δε μπορώ να φανταστώ ότι το βιβλίο ενός νομπελίστα είναι τόσο χάλια (να δεις που στο τέλος θα μπω στον πειρασμό).

 

women

 The women – Γυναίκες

Το sex and the city σε απίστευτα κακόγουστη αντιγραφή. Η Ανετ Μπένινγκ για αυγά και η Εύα Μέντες για ντομάτες. Η Μεγκ Ράιαν καλούτσικη αλλά θα θυμάται αυτή την ταινία για πάντα ως το μελανότερο σημείο της καριέρας της. Ξαφνικά εμφανίζεται η Μπέτυ Μίντλερ και δημιουργείται μια ελπίδα, η οποία όμως πεθαίνει έστω και τελευταία. Αν θέλετε να δείτε μια γυναικεία ταινία, προτιμήστε το παλιότερο αλλά πολύ καλύτερο «Κλάμπ χωρισμένων γυναικών».

5 σχόλια »

  1. http://www.arelis.gr
    περιεχει ερωτονομικον που σοκαρε την ελληνικη κοινωνια με το σεξουαλικο και ερωτικο του περιεχομενο
    και το μεταφυσικο θεατρικο εργο
    μεταξυ ενδοκοσμικου και υπερβατικου

    Σχόλιο από εαρινη συμφωνια — Νοεμβρίου 25, 2008 @ 11:03 πμ | Απάντηση

  2. Απορώ πως είναι δυνατόν να έχουμε τόσο διαφορετική οπτική. Το κύμα είναι τρανή απόδειξη του ότι μία καλή ιδέα δεν γίνεται πάντα καλό σενάριο ούτε και καλή ταινία ενώ το Il Divo αποδεικνύει ότι μία φανταστική ταινία δεν εξαρτάται καθόλου από το σενάριο.
    Και ρωτάω του οπαδούς του “καλό σενάριο-καλή ταινία”: γιατί να βλέπουμε ταινίες και να μην διαβάζουμε μόνο βιβλία;

    Σχόλιο από zamuc — Νοεμβρίου 25, 2008 @ 4:01 μμ | Απάντηση

  3. Οταν λέω σενάριο δεν εννοώ τους διαλόγους αλλά γενικώς την ιδέα, το πρωτότυπο θέμα κλπ. Αυτό το είχε σίγουρα το κύμα.
    Κι απαντάω στην ερώτησή σου με ερώτηση. Γιατί να δω μια ταινία χωρίς ενδιαφέρον σενάριο και να μην ακούσω ένα νανούρισμα?

    Σχόλιο από sakafiora — Νοεμβρίου 25, 2008 @ 4:15 μμ | Απάντηση

  4. Αν δεν σε ενδιαφέρει η οπτική απόλαυση να ακούσεις νανούρισμα ή να το διαβάσεις ή και τα 2

    Σχόλιο από zamuc — Νοεμβρίου 25, 2008 @ 7:08 μμ | Απάντηση

  5. Βρε Ζαμ, το έπιασα το πόιντ απλά σου λέω ότι με την ίδια λογική, αν θες οπτική απόλαυση πας σε μια έκθεση ζωγραφικής, αν θές 3D πάς σε έκθεση γλυπτικής, αν θές ήχο ακούς ένα σιντί κι αν θες σενάριο διαβάζεις ένα βιβλίο. Το θέμα είναι ότι η ταινία είναι όλα αυτά, απλά θεωρώ σημαντικότερο το σενάριο, ίσως επειδή θεωρώ και το βιβλίο σημαντικότερο από τον πίνακα και τη μουσική προφανώς.

    Σχόλιο από sakafiora — Νοεμβρίου 25, 2008 @ 11:47 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Φτιάξε δωρεάν site ή blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: