Sakafiora

Ιανουαρίου 13, 2009

Σακαφιόραμα 13/01/2009

Filed under: Art — sakafiora @ 10:42 πμ

frost-nixonFrost/Nixon – Φρόστ/Νίξον : η αναμέτρηση

Η ιστορία των περίφημων συνεντεύξεων του Ντέιβιντ Φροστ με τον Ρίτσαρντ Νίξον που λύνει τη σιωπή του και παραδέχεται τη συμμετοχή/ενοχή του στο Γουότεργκέητ. Στοιχεία ντοκυμαντέρ και αρκετά καλές ερμηνείες σε μια καλογυρισμένη ταινία της οποίας το θέμα δυστυχώς δε με άγγιξε διόλου. Πέντε υποψηφιότητες για τις Χρυσές Σφαίρες αλλά (όχι άδικα) κανένα βραβείο.

revolutionaryroadRevolutionary road

Η Κέιτ Γουίνσλετ κι ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο σε ένα καλογυρισμένο κοινωνικό δράμα, ελαφρώς πρωτότυπο κι επαναστατικό. Τρεις συμμετοχές στις Χρυσές Σφαίρες με τη Γουίνσλετ να κερδίζει αυτή του Α’ ρόλου χωρίς να συναρπάζει αλλά και χωρίς ουσιαστικό ανταγωνισμό (στο δράμα. ας μην ξεχνάμε ότι οι Σφαίρες διαχωρίζουν το δράμα από την κωμωδία και το μιούζικαλ). Πολύ καλός κι ο Λεονάρντο για μια ακόμη φορά, αλλά δυστυχώς φέτος έχει πέσει με τα μεγαθήρια Μπραντ Πητ, Σον Πεν, Μίκυ Ρουρκ. Ο τελευταίος κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα.

defianceDefiance

Ο Ντάνιελ Κρεγκ (Τζέημς Μποντ) σε μια ακόμη εβραϊκή ταινία βασισμένη σε πραγματική ιστορία. Δε λέω ότι η ταινία δεν είναι καλή. Ίσα ίσα. Και καλογυρισμένη είναι και το κάστ είναι υπέροχο, αλλά νισάφι πια. Δεν είδα να γυρίζονται καμμιά εκατοστή ταινίες για τη γενοκτονία των Αρμενίων, οι οποίοι, αν μη τι άλλο, είναι και κατά γενική ομολογία πιο συμπαθείς από τους Εβραίους. (Πλάκα θα ‘χει να βάζω ιδέες κι όταν εξαντληθεί το θέμα των Εβραίων να μας ταράξουνε με ταινίες για τους Αρμένιους). Συμμετοχή για Χρυσή Σφαίρα σεναρίου αλλά πήρε (κάτω από τις επευφημίες μας) τον πούλο. Ο Ντάνιελ πάντως, μ’άρεσε περισσότερο στο ρόλο του αντάρτη παρά του Τζέημς.

 

 

benjaminThe curious case of Benjamin Button – H απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον

Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Σκοτ Φιτζέραλντ. Ο συγγραφέας, εμπνευσμένος από τη φράση του Μαρκ Τουέιν «θα ήμασταν περισσότερο ευτυχισμένοι αν γεννιόμασταν 80 χρονών και σταδιακά πλησιάζαμε τα 18»,  περιγράφει τη ζωή του Μπέντζαμιν που γεννήθηκε 80 χρονών και έζησε τη ζωή του αντίθετα στο χρόνο. Συγκλονιστική ταινία, από αυτές που σε καθηλώνουν στη θέση σου με θεϊκές ερμηνείες, υπέροχη μουσική, δυνατή σκηνοθεσία και συναίσθημα που ξεχειλίζει. Απίστευτος ο Μπραντ Πητ στο πιο πρωτότυπο σενάριο της χρονιάς και σαφώς κατάφωρη η αδικία της ταινίας στις Χρυσές Σφαίρες 2009 με πέντε συμμετοχές και κανένα βραβείο!!! Θα ησυχάσω μόνο αν πάρει έστω και ένα Όσκαρ, αφού πρόκειται για μια από τις δύο καλύτερες ταινίες της χρονιάς (μαζί με το Slumdog Millionaire). H ταινία είναι must με τον τρόπο που ήταν must και το Forest Gump το 1994. Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτές οι δύο ταινίες με άγγιξαν με τον ίδιο τρόπο.

boltBolt

Συμπαθέστατο animation της Walt Disney, ίσως το αρτιότερο από τεχνική άποψη. Πρωταγωνιστής ο Μπολτ, ένας σκύλος σούπερ ήρωας με στήθος μάρμαρο και κοιλιά πατάτα. Περιπετειώδης, ταξιδιάρικη, ελαφρώς αστεία, αγαπησιάρικη ταινία που πρεσβεύει την αξία της αληθινής φιλίας με θεαματικές σκηνές βγαλμένες από Τζέημς Μποντ και απίθανα περιστέρια κομπάρσους. Δυστυχώς η ταινία συνέπεσε με το Wall-E που σαφώς αγγίζει περισσότερο την τελειότητα και το κοινό με το επίκαιρο οικολογικό του θέμα. Δύο συμμετοχές στις Χρυσές Σφαίρες (καλύτερο κινούμενο σχέδιο και καλύτερο τραγούδι), χωρίς βραβείο όμως (το Wall-E σάρωσε όπως αναμενόταν).

slumdogSlumdog Millionaire

Πραγματικά απίστευτη ταινία σε όλα της, εκτός από τις ερμηνείες που είναι απλά καλές. Ενας τσαγάς γίνεται εκατομμυριούχος παίζοντας στο παιχνίδι «Ποιός θέλει να γίνει εκατομμυριούχος» και διηγείται όλη του τη ζωή μέσα από τις 10 ερωτήσεις που τον έκαναν πλούσιο μέσα από το καλύτερο σενάριο της χρονιάς. Στοιχεία ντοκυμαντέρ για τη ζωή των μικρών ζητιάνων, το καλύτερο σάουντρακ, ολίγον από Ινδίες και υπέροχο (αν και ακραίο) love story. 4 στις 4 χρυσές σφαίρες : καλύτερης ταινία, σκηνοθεσίας, σεναρίου και μουσικής. Ελπίζουμε να σαρώσει και τα όσκαρ (αφήνοντας όμως και κάτι για τον Μπέντζαμιν) γιατί το αξίζει.

 

 

 

 

wrestlerThe Wrestler

Ο Μίκυ Ρουρκ στο ρόλο του σωματώδους παλαιστή του κατς. Εντάξει ο Ρουρκ είναι όντως απίστευτος, αλλά όχι και για βραβείο (τελικά, νομίζω ότι ο καλύτερος πρώτος ρόλος είναι του μανουλομάνουλου Μπραντ Πητ και ναι είμαι υποκειμενική). Η ταινία βλέπεται άνετα χωρίς να είναι και κάτι το ιδιαίτερο (ακόμα και για τους λάτρεις του κάτς και μιλάω ως εκπρόσωπος), καθώς πραγματεύεται τη γνωστή σούπα του επαγγελματικά και οικογενειακά ξοφλημένου, μας έκανε να ρίξουμε κι ένα δάκρυ αλλά το τετριμένο είναι τετριμένο όπως και να το κάνουμε. Τρεις υποψηφιότητες στις σφαίρες με τον Μίκυ Ρουρκ να παίρνει αυτή του Α’ ρόλου και το τραγούδι του Μπρούς Σπρίγκστινγκ να παίρνει τη σφαίρα καλύτερου τραγουδιού. Κάπως υπερβολίκή η υποψηφιότητα για Β’ γυναικείο ρόλο αφού η Marisa Tomei είναι για κλάματα.

 

remosΑθηνών Αρένα – Αντώνης Ρέμος και Εμιγκρέ

Ενα διαφορετικό one man show με τον Αντώνη Ρέμο να κρατάει όλο το πρόγραμμα στο Αθηνών Αρένα, ένα καλό μαγαζί που βλέπεις σχεδόν από παντού, με καθαρές τουαλέτες και εξυπηρετικούς σερβιτόρους. Θα τον ακούσετε να ερμηνεύει σχεδόν όλες του τις επιτυχίες καθώς και το λαϊκό πρόγραμμα (από τις 4 και μετά). Το μεγαλύτερο κομμάτι παραήταν ροκ για τα γούστα μου και το στυλ της παράστασης είναι το «μία κρύο μια ζέστη» με τα δυνατά τραγούδια να εναλλάσονται με τα αργά, πράγμα που εμένα με ξενερώνει αφάνταστα. Παρ’ όλα αυτά ξεβιδώθηκα στο χορό κατά το ευχάριστο διάλειμμα με τον DJ που μεταμορφώνει το μαγαζί σε ντίσκο κλαμπ με νέες και παλιές επιτυχίες. Εχω δει το Ρέμο και στα πολύ καλύτερά του. Οι Εμιγκρέ πέρασαν απαρατήρητοι αλλά μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ο κλώνος του Φρέντυ Μέρκιουρυ που τραγουδάει στο ενδιάμεσο. Την παράσταση κλέβουν οι χορευτές και ακροβάτες από το Cirque Du Soleil που κάνουν κωλοτούμπες σε κούνιες πάνω από τα κεφάλια των θεατών την ώρα που τραγουδάει ο Ρέμος και άλλα απίστευτα πράγματα. Μιλάμε για ένα θέαμα τόσο εντυπωσιακό που το κοινό χειροκροτά όρθιο. Φροντίστε να κλείσετε τραπέζι κάτω από το υπόστεγο, αλλιώς θα καταλήξετε σαν κι εμένα: Πρώτη φορά στη ζωή μου σταυροκοπήθηκα περί τις 18 φορές μέσα σε μπουζουκερί λέγοντας από μέσα μου «κάνε Θεούλη μου να μην πέσει το κορίτσι λάστιχο» και συμπληρώνοντας «κι αν πέσει ας μην πετύχει τα κεφάλια μας». Ενθουσιάστηκα τόσο που παρακολούθησα όλες τις παραστάσεις του Cirque Du Soleil, για το οποίο φυσικά θα ακολουθήσει ξεχωριστό αφιέρωμα (λύσσαξα).

1 σχόλιο »

  1. «…νισάφι πια. Δεν είδα να γυρίζονται καμμιά εκατοστή ταινίες για τη γενοκτονία των Αρμενίων,…»
    Δεν έχει μείνει και κανένας να τις γυρίσει:-/

    «…η Marisa Tomei είναι για κλάματα…»
    Ούτε για striper δηλαδή;

    Σχόλιο από ΑΑ — Ιανουαρίου 13, 2009 @ 12:41 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Φτιάξε δωρεάν site ή blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: