Sakafiora

Φεβρουαρίου 18, 2009

Χρήστος Χωμενίδης

Filed under: Art — sakafiora @ 10:30 πμ

Πραγματικά, δε μπορώ να περιγράψω την εμπειρία που ζει κάποιος όταν πρωτοδιαβάζει βιβλίο, γραμμένο από ευφυϊα. Eίναι σα να βρίσκεσαι πρώτη θέση μπροστά στο big bang και στη δημιουργία ενός καινούριου κόσμου! Εζησα αυτό το θαύμα πριν από χρόνια, όταν σε μια μάζωξη έγινε λόγος για το Χρήστο Χωμενίδη κι εγώ έδειξα παντελή άγνοια. Τότε κάποιος, που ήξερε ότι διαβάζω, με κατακεραύνωσε με ένα βλέμμα γεμάτο αμφιβολία και μου είπε έντρομος «Δηλαδή, δεν έχεις διαβάσει ούτε καν το «σοφό παιδί»»? Ομολογώ πως όχι, δεν το είχα διαβάσει, ούτε καν είχα ακουστά το όνομα του συγγραφέα. Για να πω την αλήθεια, με πέτυχε σε μια περίοδο περιφρόνησης για τους Ελληνες καθώς ήμουν ταγμένη στην ξένη λογοτεχνία (και ακόμα ντρέπομαι γι αυτό).

Οταν έπιασα το «σοφό παιδί», εξακολουθούσα να είμαι δύσπιστη και ξεκίνησα να διαβάζω με το ύφος «ναι καλά μας έπεισες». Τελικά, με έπεισε όντως. Δεν ξέρω πόσο βαθιά αναπνοή είχα πάρει, πάντως διαβάζεται όντως απνευστί, με τη γνωστή λύσσα που με πιάνει όταν έχω στα χέρια μου ένα υπερβολικά καλό βιβλίο. Την επόμενη μέρα αγόρασα τα άπαντα και πέρασα διακοπές χαρισάμενες (θυμάμαι ήταν καλοκαίρι του 2000 και κυκλοφορούσαν ήδη άλλα 4 βιβλία του με αποκορύφωμα τη «Φωνή», ένα από τα βιβλία που διάβαζα και κάθε τόσο αναφωνούσα «Ε, ΟΧΙ! πώς το σκέφτηκε αυτό!» και φυσικά καταρριόμουν τον εαυτό μου που δεν είχα ανακαλύψει νωρίτερα αυτό το μαργαριτάρι). Κατόπιν πέρασα τρία χρόνια μέσα στη γκρίνια μέχρι να κυκλοφορήσει ο «υπερσυντέλικος»…

Τελικά, όπως ήταν αναμενόμενο, την έστηνα έξω από τα βιβλιοπωλεία τη μέρα κυκλοφορίας κάθε καινούριου βιβλίου. Εντωμεταξύ, έψαχνα και τις συλλογές διηγημάτων, μέχρι που αγόρασα κι εφημερίδα για να διαβάσω τον «Αναβοσβήνη» (δεν ξέρω αν κυκλοφόρησε και με άλλο τρόπο τελικά).

Μπήκα στη διαδικασία να κάνω ένα τοπ τεν αλλά, μεταξύ μας, είναι όλα τόσο υπέροχα βιβλία που ούτε ο Αριστείδης ο Δίκαιος δε θα μπορούσε να τα κατανέμει (και φυσικά περιμένουμε το 10 το καλό) :

1.     Η φωνή

2.     Το ύψος των περιστάσεων

3.     Υπερσυντέλικος

4.    Λόγια φτερά

5.     Δεύτερη ζωή

6.     Το σοφό παιδί

7.     Δε θα σου κάνω το χατήρι

8.     Το ερωτικό των τεσσάρων

9.     Το σπίτι και το κελλί

10.     Ο Αναβοσβήνης

Τα βιβλιά και οι περιλήψεις από το οπισθόφυλλο :

denthasoukanwtoxathri

ΔΕΝ ΘΑ ΣΟΥ ΚΑΝΩ ΤΟ ΧΑΤΙΡΙ (1997)

Θα ήθελα να μάθω τη ζωή της με εκατομμύρια λεπτομέρειες και ύστερα να αποπειραθώ να της την ανατρέψω, όμως δεν ξέρω από που ν’ αρχίσω και με ποιόν τρόπο να το επιδιώξω ακριβώς την πλησιάζω από πίσω και της σκάω ένα φιλί στο λαιμό. Απομακρύνομαι και την κοιτάω εξεταστικά έχω τη στιγμιαία αυταπάτη ότι μπορούμε να φτάσουμε ως τα Χριστούγεννα μαζί , τη φαντάζομαι στο πλευρό μου σε διάφορα κλαμπ στην Αθήνα και στα πάρτι που θα μας καλέσουν ή που θα πάμε απροσκάλεστοι. Θα τα έχουμε φτιάξει κανονικά και θα μιλάμε κάθε μέρα στο τηλέφωνο -μεσημέρι και βράδυ- και θα μαθαίνω ότι συμβαίνει στη δουλειά της, για το καινούριο προϊόν που τις ανέθεσαν να διαφημίσει και για τις ίντριγκες μέσα στην εταιρία, πληροφορίες που αντικειμενικά δεν με ενδιαφέρουν καθόλου, μα ασφαλώς ούτε κι εκείνη θα την καίνε ιδιαίτερα, αφού τη χαρά της ζωής δεν την αντλεί από την εργασία αλλά από τους άντρες, όλους όσους έχει κι όσους ονειρεύεται.

deyterhzwh

ΔΕΥΤΕΡΗ ΖΩΗ (2000)

«Ξαπλωμένος ανάσκελα, γουστάρω που η Mαργαρίτα μου ξεκουμπώνει το πουκάμισο. Θά
τη φιλούσα με λατρεία, άμα δεν είχε γεμίσει το στόμα μου αίμα. «
Mπαμπά,
μπαμπάκα!» φωνάζει ο Φρίξος. Δεν τρέχει στον Παρασκευά, έρχεται προς το μέρος
μου. Γιο πρώτη και τελευταία φορά αισθάνομαι τι σημαίνει πατρική περηφάνια. Στο
ταβάνι, πλάι στον πολυέλαιο, αχνίζει μια μεγάλη κηλίδα. Δέν είναι, λοιπόν,
δύσκολο ν’ ανέβω ώς εκεί πάνω. Θα ρίξω μια αφ’ υψηλού ματιά στο πλήθος των
ανθρώπων κι ύστερα θα περάσω από μέσα της και θα εκτοξευτώ στον ουρανό για να
προϋπαντήσω τον καινούργιο χρόνο.»

fwnh

Η ΦΩΝΗ (1998)

ΜΥΡΤΩ ΧΑΛΚΙΑ (ξανθιά κληρονόμος δισκογραφικής εταιρείας): «Είναι το Χάρισμα! Ο Λάζαρος δεν ξέρει ότι το διαθέτει κι εγώ δεν θέλω να το κουβαλήσω μοναχή μου. Θα το μοιράσω σε όλους τους υπόλοιπους. Θα τον κάνω στάρ!»
ΛΑΖΑΡΟΣ ΠΑΛΑΣΚΑΣ (πρώην ταξιτζής): «Δεν φεύγει ο κόσμος από τα στάδια όταν τραγουδάω εγώ, ούτε με φορείο! Απόψε θα συμβεί το θαύμα κι οι άπιστοι θα τρίβουν τα μάτια τους!»
ΔΩΡΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ (νεαρός ομογενής από την Τασκένδη): «Όποτε ανοίγω το στόμα μου, ένας χρυσός αέρας έρχεται και με τυλίγει και με σηκώνει ψηλά. Γι’ αυτό τραγούδησα και μες στο τραίνο – ήθελα να πετάξω πάνω από το βλέμμα της Μυρτώς»
ΑΝΤΏΝΗΣ ΜΑΜΑΛΑΚΗΣ (αποτυχημένος δικηγόρος): «Με όχημα τον Δώρο Μιχαηλίδη, θα εισέβαλλα ως άγγελος-εκδικητής στον σάπιο κόσμο της χλιδής και του θεάματος»
«ΘΕΙΟΣ» ΓΙΩΡΓΟΣ (ηχολήπτης): «Μαγκιά δεν θα πεί να πετυχαίνεις πάντοτε ότι σου κατεβαίνει στο κεφάλι. Έχεις το δικαίωμα να θέτεις εσύ τους κανόνες του παιχνιδιού μα οφείλεις ύστερα να τους ακολουθείς μέχρι το τέλος. Όποιο κι αν είναι αυτό.
Όταν το πάθος γίνεται καριέρα και η καριέρα απάτη,οι προβολείς αναβοσβήνουν ολοένα και πιο γρήγορα για να ζαλίσουν το κοινό.Κάποιοι τυχάρπαστοι νομίζουν ότι έπιασαν την καλή.Μα μόνο μια Φωνή έχει τη δύναμη να δώσει τη λύση.

erwtikotwntessarwn

ΤΟ ΕΡΩΤΙΚΟ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ (2006). Λένα Διβάνη, Αύγουστος Κορτώ, Αμάντα Μιχαλοπούλου, Χρήστος Χωμενίδης.

Με αφορμή την πενταήμερη εκδρομή της Γ’ Λυκείου, μια ομάδα ανθρώπων μπλέκουν τους φόβους, τις επιθυμίες και τα ερωτικά τους πεπρωμένα, με φόντο τη Μύκονο και τα τρομερά μυστικά που ο καθένας τους -που ο καθένας μας- κουβαλάει. Ένα βιβλίο για το καλοκαίρι. Μια ιστορία, ειπωμένη σαν παραμύθι, από τέσσερις αφηγητές, που κρύβουν και κρύβονται, που κινούν τα νήματα του έρωτα με τον ίδιο τυχαίο, απρόβλεπτο τρόπο, όπως συμβαίνει σε όλες τις ιστορίες. Όπως συμβαίνει στην ίδια τη ζωή.

sofopaidi

ΤΟ ΣΟΦΟ ΠΑΙΔΙ (1993)

«Tο ότι αυτό το βιβλίο διαβάζεται απνευστί, το είπα ήδη. Tο ότι ο ισόρροπος,
ακριβολόγος, λεξιλογικά πλουσιότατος και επιμελημένος στην απλότητά του λόγος,
η χρήση μιας ελληνικής λαλιάς που είναι ταυτόχρονα λογία και λαλουμένη (τι
άθλος κι αυτό!) και το ότι το διαρκές αυτοσχόλιο του αφηγουμένου ούτε μια
στιγμή δεν διακόπτει τη ροή της αφήγησης, είναι ένα άλλο αποδεικτικό στοιχείο
της θείας δωρεάς που φυσομανάει μέσα σε τούτον τον συγγραφέα.»
Θ.Δ. Φ
PAΓKOΠOYΛOΣ

Δεκαπέντε χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση, το Σοφό παιδί, το μυθιστόρημα του Χρήστου Χωμενίδη που ενθουσίασε κοινό και κριτικούς και έγινε σημείο αναφοράς για τη γενιά της Mεταπολίτευσης, ξανακυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη.
Για την καινούρια έκδοση το κείμενο έχει στοιχειοθετηθεί από την αρχή. Περιλαμβάνονται επίσης αποσπάσματα από τις κριτικές, πρόλογος του συγγραφέα, αναπαραγωγή της πρώτης χειρόγραφης σελίδας, ενώ το εξώφυλλο κοσμεί έργο του Δημήτρη Παπαϊωάννου, έργο το οποίο φιλοτέχνησε το 1990 διαβάζοντας το χειρόγραφο του μυθιστορήματος.
«Σήμερα ?δεκαπέντε χρόνια και εφτά βιβλία αργότερα? γίνομαι ευτυχής όποτε συναντάω πιτσιρικάδες που μου μιλάνε για το Σοφό παιδί, καθώς και ?λόγιους? οι οποίοι, ενώ τότε το είχαν απορρίψει μετά βδελυγμίας, τώρα καμαρώνουν ότι το νοσταλγούν. Χαίρομαι που επαναστοιχειοθετήθηκε και κυκλοφορεί σε μιαν αψεγάδιαστη έκδοση και αγωνιώ εάν το κείμενο ?από το οποίο δεν πείραξα ούτε ένα κόμμα? θα αποδειχθεί ανθεκτικό» γράφει μεταξύ άλλων στον πρόλογό του ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης, για να καταλήξει: «Όσο νερό κι αν κυλήσει στο αυλάκι, ό,τι κι αν καταφέρω να γράψω μέχρι να πεθάνω, το Σοφό παιδί θα παραμείνει η κιβωτός της παιδικής μου ηλικίας».

spitikaitokelli

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΛΛΙ (2005)

Όταν ο νεαρός Παναγιώτης Σαντορίνης συναντάει για πρώτη φορά τον γοητευτικό εξάδελφο της μάνας του, δεν φαντάζεται ότι η σχέση του με τον θείο Πάνο και με την «Εταιρεία» του θα του καθορίσει τη ζωή…
Όταν ο οραματιστής επιχειρηματίας Δημήτρης Γκίκας δέχεται τον Παναγιώτη Σαντορίνη στα γραφεία της «Οινοποιητικής Α.Ε.», δεν υποψιάζεται ότι το παρελθόν του θα ξαναζωντανέψει κι ένας χορός καλικάντζαρων θα στηθεί γύρω του… Όταν η όμορφη Λουκία βαδίζει ανέμελη προς το νηπιαγωγείο της, δεν ξέρει ότι βρίσκεται ήδη στο επίκεντρο της τελευταίας μάχης ενός υπόγειου πολέμου…
Ο Χ Α. Χωμενίδης συνθέτει το πιο φιλόδοξο μυθιστόρημά του, παρουσιάζει έναν ολόκληρο κόσμο σε αναβρασμό και δίνει τη δική του απάντηση στα ερωτήματα που ταλάνισαν τους Έλληνες κατά τα τελευταία σαράντα χρόνια.

ypsostwnperistasewn1

ΤΟ ΥΨΟΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΝ (1995)

Οταν ο μοσχοαναθρεμμένος πιανίστας Μαρίνος Φακιδάς πηγαίνει να καταταγεί στο Στράτευμα με τη γυαλιστερή Αλφα Ρομεο της ερωμένης του, ούτε που υποψιάζεται πως μπαίνει στη πιο κρίσιμη περίοδο της ζωής του. Επάνω στο αινιγματικό νησί Αυγό, η μάγισσα των συρματοπλεγμάτων καραδοκεί να τον πιάσει στο στόμα της ενω ο Διοικητής ετοιμάζεται να φέρει όλους τους νέους Ελληνες αντιμέτωπους με το ιστορικό τους πεπρωμένο. Η συμπεριφορά του Αρχηγού του Πολεμικού Ναυτικού και η στάση των προαιώνιων αντιπάλων μας πυροδοτούν ανατροπές καθώς η δράση διαρκώς επιταχύνεται. Κι όταν όλα θα ‘ρθουν τα πάνω κάτω, ποιός θα μπορέσει -τάχα- να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων;

ypersyntelikos

ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΣ (2003)

Σέρβιρα τον εαυτό μου ένα τζιν, βγήκα στη βεράντα και άρχισα να βηματίζω πάνω κάτω. Πρώτη φορά στη ζωή μου αισθανόμουν ότι δεν με χωρούσε ο τόπος, ότι πνιγόμουν. Πρώτη φορά με φόβιζε το μέλλον. Πού θα βρισκόμασταν σε πέντε χρόνια; Το καραβάκι του έρωτά μας θα τσακιζόταν αργά ή γρήγορα στα κατσάβραχα της καθημερινότητας.
Η λέξη «αποτυχία» μου φάνηκε ξαφνικά τόσο φρικτή -εγώ, που χλεύαζα τη διάκριση ανάμεσα σε «επιτυχημένους» και «αποτυχημένους», ένιωσα ισόβια καταδικασμένος να είμαι στην απέξω. Στη χώρα των διαψευσμένων ελπίδων, εκεί όπου τα ρολόγια δείχνουν πάντα παρά πέντε.
Με έπνιξε το αίσθημα της αδικίας.

 anavosvhneis3

O Aναβοσβήνης (2008)

 

Η ιστορία που θα διηγηθώ διαδραματίζεται στη μακρινή Ποπεία, τη χώρα όπου βρήκαν καταφύγιο οι Θεοί του Ολύμπου σαν τους ξερίζωναν οι χριστιανοί από την ίδια τους την πατρίδα. Λίγους μήνες αργότερα, συνέβη η συμφορά. Στην Ποπεία, λοιπόν, μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε ένα νέο και όμορφο ανδρόγυνο. Εκείνος δούλευε στα τρένα μηχανοδηγός, εκείνη ήτανε δασκάλα του χορού. Κατοικούσαν σ’ένα φτωχό πλην συμπαθητικό σπιτάκι δίπλα στο ποτάμι, αγαπιόντουσαν πολύ κι έκαναν σχέδια για το μέλλον, σχέδια που έμοιαζαν όλα απολύτως πραγματοποιήσημα. Στον τρίτο πάνω χρόνο του γάμου τους απέκτησαν ένα αγόρι που το βάφτισαν Φαέθωνα, γιατί γεννήθηκε ακριβώς τη στιγμή που ανέτελλε ο ήλιος…

logiaftera

Λόγια Φτερά (2009)

Λίγο προτού πεθάνει, ο Τήνελλος, περίφημος αοιδός του 8ου π.Χ. αιώνα, διηγείται στον εγγονό του τη ζωή του: Τα παιδικά του χρόνια στα παράλια της Ιωνίας, την ένταξή του στην ακολουθία του προαιώνιου αοιδού Αναβάτη, το πέρασμά του από τις Μυκήνες κι από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τους έρωτες, τα ταξίδια και τις μεταμορφώσεις του. Τις ηδονές που γεύτηκε, τα πάθη και τις συμφορές που –άθελά του;– προκάλεσε…
Δραματικός κι ευτράπελος, αχόρταγος κι αλαφροΐσκιωτος, ο Τήνελλος –παππούς του Οµήρου– αποτελεί συνάμα ήρωα-πρόγονο του Δον Κιχώτη αλλά και του Γαργαντούα. Το Λόγια-Φτερά είναι ένα μυθιστόρημα περιπλάνησης σε έναν κόσμο που αποδεικνύεται πολύ πιο οικείος, χυμώδης και πολύχρωμος από όσο µας έχουν μάθει να τον φανταζόμαστε…
Επιστρέφοντας στον καιρό όπου οι μύθοι ακόμα πλάθονταν, ο Χ.Α. Χωµενίδης μιλάει αλληγορικά για την υπέρτατη δύναμη της αφήγησης. Το σύμπαν παίρνει νόημα και σχήμα μονάχα εφόσον το εξιστορούμε.
Ο τίτλος Λόγια-Φτερά θα μπορούσε να είναι μετάφραση του ομηρικού «έπεα πτερόεντα». Είτε παράφραση του βιβλικού «Εν αρχή ην ο Λόγος»…

Συμμετοχές σε συλλογές διηγημάτων :

Ερωτας σε πρώτο πρόσωπο (1997)

H Aθήνα τη νύχτα (2006)

Γιώργος Πανουσόπουλος (2005)

Με ορθάνοιχτα μάτια (2004)

Ιστορίες καπνού (2006)

Μυθιστόρημα μιας πόλης (2004)

7 σχόλια »

  1. Χαίρεται κυρία βιβλιοφάγε..εύχομαι να πάνε όλα καλά σήμερα..Καλημέρες εξετάσεων..

    Σχόλιο από Όναρ — Φεβρουαρίου 18, 2009 @ 11:37 πμ | Απάντηση

  2. Καλημερούδια!
    Τέτοιο πρωινό δεν ξανάγινε! Τι αυγά με μπέηκον, τι σουβλιστά αρνιά (αυτό όχι, δεν προλάβαινα).
    Αν είναι έτσι, θα κάνω εξετάσεις κάθε πρωί!

    Σχόλιο από sakafiora — Φεβρουαρίου 18, 2009 @ 11:57 πμ | Απάντηση

  3. kalimeraaaaa [xwris telitses — xortases nomizw —🙂 ]

    hugZz & kisses

    .

    [ante mia evala — gia kalo einai!]

    Σχόλιο από p.a.v.l.o.s — Φεβρουαρίου 18, 2009 @ 12:21 μμ | Απάντηση

  4. όλα καλά με τα αυγά και τα μπέικον και τα σουβλιστά αρνιά; εχμ…και τις εξετάσεις βεβαίως βεβαίως. άντε και κοντοζυγώνει …αλμοδοβάρ. καλημέρες πολλές!

    Σχόλιο από basnia — Φεβρουαρίου 18, 2009 @ 1:38 μμ | Απάντηση

  5. Βλέπω όλοι ενδιαφέρεστε για τα βιβλία😛

    Σχόλιο από sakafiora — Φεβρουαρίου 18, 2009 @ 3:41 μμ | Απάντηση

  6. Ti Foni den tin exo diavasei alla me to Ypsos ton Peristaseon gelaga meres!

    Σχόλιο από viki vale — Φεβρουαρίου 18, 2009 @ 3:55 μμ | Απάντηση

  7. Διάβασα κατά σειρά το «Σοφό παιδί», το «Υψος των περιστάσεων» και τη «Φωνή» και νόμιζα ότι θα ζαλιστώ από το πόσο καλύτερο ήταν το ένα από το άλλο!

    Σχόλιο από sakafiora — Φεβρουαρίου 18, 2009 @ 4:22 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Φτιάξε δωρεάν site ή blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: