Sakafiora

Απριλίου 9, 2009

Ζήσε!!! Είναι (δείγμα) δωρεάν!!!

grabata

Η έμπνευση γι αυτό το ποστ ήρθε :

 

1.     —Aπό το ποστ της Dot, στο οποίο αναφέρονται διάφοροι τρόπο αντιμετώπισης της επερχόμενης κρίσης.

2.     —Από το βιβλίο «Πώς έγινα βλάκας» του Μάρτεν Παζ, στο οποίο ο ήρωας πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ, ανοίγει μια οδοντόπαστα, βάζει λίγο στα δόντια του και τρέχει σπίτι να τα βουρτσίσει. Το ίδιο κάνει με το σαμπουάν και με άλλα προϊόντα κι έτσι δεν ξοδεύει τίποτα.

3.     —Από το βιβλίο Life of Buddha ή κάπως έτσι. Ημουν στη Σιγκαπούρη, είχα τελειώσει νωρίτερα από ό,τι περίμενα τα βιβλία που είχα πάρει μαζί μου και, πάνω σε μια κρίση αναγνωστικής ανάγκης, άνοιξα το συρτάρι του κομοδίνου του ξενοδοχείου ευχόμενη να έχει ξεχάσει κάποιος κάτι. Προς μεγάλη μου έκπληξη, ανακάλυψα αυτό το βιβλιαράκι που προφανώς βάζουν στα συρτάρια των κομοδίνων στα ξενοδοχεία, όπως εμείς βάζουμε τη Βίβλο. Για όποιον δεν ξέρει ο Βούδας ήταν πριγκηπόπουλο μέχρι τα 29 του, με παλάτι, με γυναίκα και με παιδί. Τα εγκατέλειψε όλα, φόρεσε κάτι παλιόρουχα και έζησε στο δάσος απαλλαγμένος από τις κοινωνικές συνήθειες για να ανακαλύψει την αιτία της δυστυχίας των ανθρώπων και το νόημα της ζωής.

4.     –Από την τελευταία άδειά μου, που μου δίδαξε τα καλά της αποχής από τον εργασιακό χώρο.

 

Εν ολίγοις, σκέφτηκα ότι στην ουσία είμαστε δούλοι. Οχι με την έννοια του μαστιγίου και του αφέντη. ¨Αλλες εποχές, άλλα μέσα. Προκειμένου να μας βάζουν να δουλεύουμε σαν τους μαύρους, μας έχουν πείσει ότι χρειαζόμαστε ένα σωρό πράγματα.

 

Eτσι, αντί να ζούμε μια ελεύθερη ζωή καλύπτοντας μόνο τις ανάγκες για την επιβίωσή μας, ξημεροβραδιαζόμαστε στα γραφεία και στα γιαπιά για να αποκτήσουμε οθόνη 40 ιντσών και i-pod. Εχουν βιδώσει καλά στο μυαλουδάκι μας ότι πρέπει να αφήσουμε απογόνους και να τους προικίσουμε, ότι πρέπει να έχουμε σπίτι στο χωριό, εξοχικό και τζιπ. Αλλιώς θα μας πουν αλήτες και θα στεναχωρήσουμε τη μαμά μας. Από αυτή τη μικρή πηγή του κακού, έπονται οι μπαμπούλες που θα σε σκοτώσουν (για να σε ληστέψουν και να αποκτήσουν κότερο), θα σε βιάσουν (ως αποτέλεσμα των κατασκευασμένων ηθικών και κοινωνικών φραγμών), θα πέσεις στα ναρκωτικά και ούτω καθεξής. Βρισκόμαστε μπλεγμένοι σε μια αλυσίδα που μας αναγκάζει να δουλεύουμε για να επιβιώσουμε.

Ομως, όπως είπε κι ο Γκι Ντεμπόρ «μόνο όσοι δε δουλεύουν ζουν». Επίσης, μόνο όσοι δε δουλεύουν έχουν την έστω και μικρή πιθανότητα να κάνουν κάτι ουσιαστικό στη ζωή τους και (γιατί όχι) να πλησιάσουν το νόημα της ζωής…. εκτός κι αν πιστεύετε ότι μπορείτε να τα πετύχετε κάπου μεταξύ γραφείου – σούπερ μάρκετ και γυμναστηρίου για να κάψουμε τις ζαμπονοτυρόπιτες που φάγαμε.

 

Αποφάσισα ότι υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα στη ζωή από το καμπριολέ και το γιακούζι. Αυτό εδώ λοιπόν είναι το μανιφέστο της συνειδητοποιημένης αλητείας, στην οποία ετοιμάζομαι να ενδώσω χωρίς φόβο και πάθος.

 

Μετά από μια σύντομη έρευνα στο θαυμαστό χώρο του ίντερνετ, ανακάλυψα πως αν κάποιος ελαχιστοποιήσει τις απαιτήσεις του μπορεί να ζήσει εντελώς δωρεάν χωρίς να ξαναδουλέψει ποτέ στη ζωή του. Και όλα αυτά ζώντας αξιοπρεπώς χωρίς να ζητιανεύεις ή να κατσικώνεσαι σε κανέναν για να σε ταϊσει. Οι εποχές έχουν αλλάξει και φαντάζομαι ότι αυτό μπορεί να γίνει σχεδόν σε όλες τις κοινωνικά ανεπτυγμένες χώρες :

 

Πεινάς? Δεν είναι ανάγκη να φας μπιφτέκι από κιμά φραγκόκοτας με παρφέ πατάτας και γλάσσο πορτοκαλιού. Μπορείς να φας δωρεάν εδώ. Κόψε καρπούς από δέντρα. Δεν κλέβεις, το δέντρο και το έδαφος που το τρέφει δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Αυτοί που τα έχουν περιφράξει έχουν παραβεί το νόμο της φύσης.

 

Διψάς? Θες να πλύνεις τα μούτρα και τις μασχάλες σου? Οι δημόσιες τουαλέτες δεν είναι ό,τι καλύτερο αλλά μπορείς να μπεις σε οποιοδήποτε μαγαζί. Κανείς δε θα σου «βάλει χέρι» επειδή πήγες στην τουαλέτα, άσε που αν κάνεις γρήγορα ούτε καν θα το καταλάβει. Εχουμε άλλωστε την τύχη να ζούμε σε μια χώρα που έχει 200 μέρες το χρόνο ήλιο. Και παραλίες. Και ωραίες θάλασσες. Και ντουζιέρες στις παραλίες. Τι άλλο θες? Οσοι έχουν δικό τους σπίτι μπορούν να έχουν όσο νερό θέλουν. Το νερό θεωρείται είδος πρώτης ανάγκης και δε στο κόβουν ποτέ, όσους απλήρωτους λογαριασμούς κι αν έχεις.

Το θέμα της οδοντόκρεμας και του σαμπουάν το λύσσαμε παραπάνω με το βιβλίο του Μάρτεν Παζ.

 

Νύσταξες? Αν είσαι στην Αθήνα, υπάρχει ο ξενώνας του Δήμου Αθηναίων για τους άστεγους (Ψαρομηλίγκου 6, Πλ.Κουμουνδούρου, τηλ. 210-3219303). Κοιμήσου σε παγκάκι ή σε παραλία αν έχεις παρέα κι αν έχει ζέστη (δηλαδή 200 μέρες το χρόνο στην Ελλάδα). Εκτός κι αν είσαι τόσο πόντιος ώστε να προτιμάς να δουλεύεις για να χρυσοπληρώνεις στρώματα που μιμούνται τον υγιεινό ύπνο πάνω στην άμμο. Μπορείς να διατηρείς και σπίτι αν έχεις ήδη δική σου μονοκατοικία. Αν δεν έχεις ΔΕΗ δεν πληρώνεις δημοτικά τέλη, αν δε ζεις σε διαμέρισμα δεν έχεις κοινόχρηστα, επομένως μηδέν έξοδα.

 

Σου σκίστηκε το κυλωτάκι? Πήγαινε στο χαριστικό παζάρι και πάρε όσα και ό,τι ρούχα θες ΔΩΡΕΑΝ. Ναι είναι φορεμένα, και τι έγινε? Εσύ δε θα τα φορέσεις?

 

Θες να διαβάζεις το κάτι τι σου για να σε πάρει ο ύπνος? Πήγαινε bookcrossing. Γράψου σε δανειστικές βιβλιοθήκες – τώρα, πριν εγκαταλείψεις τη ζάμπλουτη ζωή γιατί θέλει λογαριασμό ΔΕΗ. Αν είσαι κύριος και επιστρέφεις τα βιβλία στην ώρα τους, κανείς ποτέ δε θα σου ζητήσει ξανά λογαριασμό ΔΕΗ, ούτε καν ανανέωση της κάρτας σου.

 

Θες να κάνεις chat, θες ίντερνετ, δεν έχεις αποτοξινωθεί ακομα? Πήγαινε στο Ελ.Βενιζέλος, έχει δωρεάν pc με σύνδεση για το κοινό (στους χώρους που είναι προσβάσιμοι από όλους, όχι μόνο από αυτούς που ταξιδεύουν).

 

Θες να τηλεφωνήσεις στη θεία σου στο Κονέκτικατ? Πήγαινε στο Mall της Νερατζιώτισσας, έχει τηλεφωνικούς θαλάμους της Viva, από όπου μπορείς να καλείς δωρεάν σε σταθερά τηλέφωνα στην Ελλάδα και στις περισσότερες χώρες.

 

Mετακίνηση. Πάρε ποδήλατο. Χρησιμοποίησε τα ΜΜΜ χωρίς εισητήριο. Ποτέ δε μπαίνει ελεγκτής. Ακόμα κι αν σε πιάσουν τι θα σου κάνουν? Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος! Αφού δε θα έχεις λεφτά να πληρώσεις το πρόστιμο, δε μπορούν να σου κάνουν τίποτα. Αν φτάσουν στα άκρα και σε βάλουν φυλακή, θα περάσεις λίγες μέρες με τσάμπα φαϊ και ύπνο! Περπάτα, το περπάτημα κάνει καλό στην καρδιά και δε μολύνει το περιβάλλον.

 

Υπάρχουν ένα σωρό πράγματα που μπορείς να κάνεις δωρεάν: Θέατρα (δε χρειάζεται να πηγαίνεις στο Εθνικό), μουσεία (δε χρειάζεται να είναι το Μπενάκη), σινεμά (δε χρειάζεται να είναι βίλατζ), συναυλίες, κουρέματα.

 

Πάρε κι άλλες τσάμπα ιδέες εδώ κι εδώ.

 

Πάρε λεφτά από το δημόσιο.

 

Αρρώστησες? Βγάλε φύλλο απορίας. Είναι το χαρτί που δηλώνει ότι είσαι άπορος και σου εξασφαλίζει δωρεάν περίθαλψη στα δημόσια νοσοκομεία ακόμα κι αν δεν έχεις ασφάλιση. Ζούμε σε κράτος πρόνοιας και δε μπορούν να μας αφήσουν να ψοφήσουμε σα τα σκυλιά στο δρόμο. Χρησιμοποιήσε το κατεστημένο και την εξουσία και φέρτους το μπούμερανγκ.

 

Και τώρα ερχόμαστε στο κρίσιμο ερώτημα. Είναι όλη αυτή η αντιμετώπιση ηθική και τι θα γινόταν αν έκαναν όλοι το ίδιο? Πολύ απλά θα ζούσαμε σε μια πρωτόγονη κατάσταση, δε θα είχαμε λεωφορεία γιατί δε θα είχαμε οδηγούς, δε θα είχαμε τηλέφωνα γιατί δε θα είχαμε υπαλλήλους στον ΟΤΕ. Ε και? Με πόσες από αυτές τις υπηρεσίες δε μπορείς να ζήσεις? Κι αν πρέπει να σκάψεις λίγο για να σπείρεις πατάτες να φας, τι έγινε? Η εργασία που κάνεις τώρα είναι και πιο κοπιαστική και πιο πολύωρη και πιο ανθυγιεινή. Οταν σκάβεις στον αγρό κουράζεσαι σωματικά, όταν δουλεύεις στο γραφείο κουράζεσαι ψυχικά. Επιπλέον, επειδή δε βλέπεις την παραγωγή της πατάτας να γίνεται με τα ίδια σου τα χέρια, έχεις υποσεινήδητα τύψεις, νομίζεις ότι τσάμπα σε πληρώνουνε και δουλεύεις παραπάνω για να αποδείξεις το αντίθετο. Βλάπτεις τα μάτια και τον εγκέφαλό σου μπροστά στις οθόνες, βλάπτεις τους συνανθρώπους σου μετά ξεσπώντας πάνω τους τα νεύρα σου και γίνεσαι σταδιακά το μοντέλο του στελέχους-σκύλα που αποδίδει και κάνει και τους άλλους να αποδίδουν.

Δε θα έχουμε νοσοκομεία γιατί δε θα έχουμε γιατρούς. Θα μπορούμε να πεθάνουμε νέοι αλλά ελεύθεροι. 

Υπάρχει μόνο ένα πράγμα χωρίς το οποίο δε μπορούμε να ζήσουμε : H ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

 

Μπορεί να σου φαίνεται λίγο υπερβολικό ο πωπός σου να μην ξαναναπαφτεί σε καναπέ με πουπουλένια μαξιλάρια μπροστά απο μια 40άρα οθόνη με το τηλέφωνο ανα χείρας για να παραγγείλεις πίτσες, αλλά αν σκεφτείς ότι δε θα ξαναδουλέψεις ποτέ στη ζωή σου? Δε γέρνει λίγο η ζυγαριά? Εγώ πάντως, μόλις λύσω το θέμα της λαιμαργίας, είμαι έτοιμη!

4 σχόλια »

  1. 1)😦 (Relax, don’t do it!)

    2) Ποιός ήταν ο Ψαρομιλήγκος και σε ποιά παραβολή (του Αισώπου) είχε εμφανιστεί;

    Σχόλιο από ΑΑ — Απριλίου 9, 2009 @ 4:50 μμ | Απάντηση

  2. Είσαι άκρως κατατοπιστική. Αν ήμουν λίγο πιο ξεκούραστη και λίγο πιο αραχνοϋφαντη – το οποιον σημαίνει θα είχα καλύτερη διάθεση και επίσης θα είχα βρει τρόπο να σκοτώσω τη σπαρίλα που με δέρνει – θα εφάρμοζα τουλάχιστο πέντε από τα προτεινόμενα. Αλλά όπως προείπα είμαι πτώμα.
    Τα φιλιά μου τα πολλά!

    Σχόλιο από koptoraptou — Απριλίου 9, 2009 @ 11:04 μμ | Απάντηση

  3. καλά μιλάμε γράφεις τρομερά.Δεν υποστηρίζω βέβαια μια τόσο ακραία ιδεολογία προσωπικά και ένας από τους λόγους είναι ότι κάτι τέτοιο θα οδηγήσει στην κοινωνική απομόνωση(άλλωστε και εσύ πιστεύω τα έγραψες με χιουμοριστικό ύφος μερικά από αυτά) αλλά μέσα από το blog μου όπως είδες και εσύ προτείνω μια ενδιάμεση κατάσταση που προϋποθέτει πάνω από όλα αλλαγή νοοτροπίας.Αλλαγή δηλαδή από τον τρόπο που μας έχουν επιβάλει να ζούμε και μας κάνανε να πιστεύουμε ότι εμείς το αποφασίσαμε και στροφή προς τις πραγματικές μας ανάγκες που δεν χρειάζονται και τόσα πολλά χρήματα για να πραγματοποιηθούν

    Σχόλιο από manolo — Απριλίου 16, 2009 @ 1:04 μμ | Απάντηση

  4. Υπάρχει μια παροιμία που ξεκινά κάπως έτσι: «Δάσκαλε που δίδασκες…»

    Σχόλιο από Grad — Ιουλίου 29, 2009 @ 5:22 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: