Sakafiora

Δεκεμβρίου 29, 2009

Σακαφιόραμα 29/12/2009

Filed under: Art — sakafiora @ 1:30 μμ

Merry Madagascar

Ho, Ho, Ho! Δεν έχει δώρα φέτος παρθενοπιπίτσες και καλόπαιδα! Ο Άγιος κατερρίφθη!

Απολαυστικό το εορταστικό Madagascar, αλλά θα ήταν ακόμα πιο απολαυστικό αν καταφέρναμε να το δούμε στην Ελλάδα (με νόμιμο τρόπο) πρίν από το Πάσχα. Πολύ θα ήθελα να περάσω τις γιορτές με λαιμούριους και πιγκουίνους. Το καρούμπαλο του Άγιου όλα τα λεφτά.

 

The men who stare at goats (Οι άντρες που κοιτούν επίμονα κατσίκες)

Ωραία σάτιρα, καυστικό χιούμορ και ενδιαφέρουσα σεναριακά ταινία. Περίμενα πολύ περισσότερα από τον μέτριο Κέβιν Σπέισι. Κλούνεϊ και Μπρίτζες εκπληκτικοί ενώ ο Γιούαν ΜακΓκρέγκορ εξακολουθεί να εισπράτει την αντιπάθειά μου.

 

 

 

  

The blind side

Απίθανη με το γνωστό της τρόπο η Sandra Bullock, που πλέον αποτελεί εγγύηση για καλή ταινία. Πρόκειται για την ιστορία του Μichael Oher (κάτι σαν τον Πελέ του ράγκμπυ αν κατάλαβα καλά γιατί έχω παντελή άγνοια του αθλήματος) που ξεκινάει φτωχός/ορφανός/κατατρεγμένος για να καταλήξει ζάμπλουτος/διάσημος/επιτυχημένος. Φοβερή ερμηνεία από τη Bullock στο ρόλο της αντίστοιχης φιλανθρώπου-one-woman-show Μαριάννας Λάτση που βάζει λίγο το χεράκι της. Το χιούμορ δε λείπει, το υπόλοιπο καστ τα πάει το ίδιο καλά με τη Bullock και τελικά τι άλλο μπορεί να θέλει μια ταινία? Bravo Sandra.

 

 

Aladin

Ινδική επική ταινία (τι άλλο θα δουν τα μάτια μου). Αναμενόμενη μετριότητα η ιστορία του Αλαντίν που μπλέκει το παραμύθι με το παρόν, πλαισιομένη από τα ανάλογα τραγούδια και ινδικούς χορούς. Χάσιμο χρόνου.

 

 

 

 

 

Χορός Μεταμφιεσμένων του Φρανσίς Πουλένκ και Η πλάνη με το αίσιο τέλος του Τζοακίνο Ροσσίνι, στη Λυρική Σκηνή 19/12/2009

Για το Χορό Μεταμφιεσμένων δεν έχω λόγια. Πολύ σουρεάλ για τα γούστα μου. Ο Πουλένκ έλεγε πως είναι ένα είδος καρναβαλιού που περιλαμβάνει τα πορτρέτα ορισμένων τεράτων. Εγώ πάλι το βρήκα τερατώδες και χωρίς λόγο ύπαρξης και σωστά πρόβλεψα πως θα παιχτεί πρώτο (όπως όλες οι χλαπάτσες πριν το κυρίως καλό γεύμα). Το χειροκρότημα ήταν δικαίως χλιαρό και διστακτικό. Στο δεύτερο μέρος, η Οπερα Δωματίου Αθηνών, οι νέοι ταλαντούχοι καλλιτέχνες (Μαριάννα Μανσόλα (Ιζαμπέλλα) Αντώνης Κορωναίος (Δούκας Μπερτράντο), Διονύσης Τσαντίνης (Ταραμπόττο), Διονύσης Σούρμπης (Μπατόνε), Γιώργος Ματθαιακάκης (Ορμόντο)και μια ωραία απλή σκηνοθεσία αποδεικνύουν ότι τελικά δε χρειάζονται πολλά για την επιτυχία. Η Πλάνη με το αίσιο τέλος είχε σίγουρα αίσιο τέλος και ήταν ο καλύτερος τρόπος για να κλείσει η χρονιά.

 

Bookcrossing Κάλαντα στην Καπνικαρέα 20/12

Βρεθήκατε 20/12 στην Καπνικαρέα στο Μοναστηράκι και είδατε μερικούς παλαβούς με αγιοβασιλιάτικα σκουφιά να μοιράζουν δωρεάν βιβλία? Μην ανησυχείτε. Ηταν τα παιδιά του bookcrossing και κάπου εκεί ανάμεσά τους και η Σακαφιόρα. Ο κόσμος έπαιρνε τα βιβλία σαν τρελός (ξεπουλήσαμε σε 2-3 ώρες), όλοι ρωτούσαν με μεγάλο ενδιαφέρον τι στο καλό είναι αυτό και πώς είναι δυνατόν να είναι δωρεάν. Η ιδέα είναι απλή. Μοιράζομαι άρα διαβάζω. Διάβασες ένα βιβλίο? Δώσε το στον επόμενο. Μοιράσου, άσε το βιβλίο να ταξιδέψει, αντάλλαξε. Τα βιβλία είναι μεταχειρισμένα αλλά σε άριστη κατάσταση και φυσικά είναι όλα ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ. Κανείς δε σου ζητάει ούτε μισό ευρώ, δεν είσαι υποχρεωμένος να γραφτείς (ακόμα κι αυτό βέβαια είναι δωρεάν), ούτε να φέρεις βιβλία, μπορείς μόνο να πάρεις. Η παρέα του bookcrossing είναι υπέροχη, άνθρωποι που διαβάζουμε, λατρεύουμε τα βιβλία, ανταλλάζουμε απόψεις για τα βιβλία και ελπίζουμε αυτή η παρέα να μεγαλώσει ώστε όλο και περισσότερα βιβλία να ταξιδέψουν και να βρούν νέους αναγνώστες. Μπες κι εσύ στο κλαμπ. Αντάλλαξε, μην αγοράζεις.

La teta asustada (Το γάλα της θλίψης)

Χρυσή Άρκτος για αυτή την ταινία από το Περού που προβλήθηκε σε αρκετά Φεστιβάλ, συμπεριλαμβανομένου του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Δυστυχώς τη βρήκα κάπως βαρετή και μέτρια. Φαντάζομαι ότι η αλληγορία της ταινίας παρουσιάζει την πρωταγωνίστρια Φαούστα ως τη μνήμη των κακοποιημένων γυναικών του Περού και την ιστορία τους ως την πορεία αυτών των γυναικών προς την απελευθέρωση από το φόβο. Τώρα για την πατάτα που βάζει στον κόλπο της η Φαούστα για να προφυλαχτεί από το βιασμό μπορεί ο καθένας να δώσει τη δική του εξήγηση!

 

Staten Island

Ενας Ethan Hawke κι ένας Vincent D’Onofrio δε φτάνουν για να φέρουν την άνοιξη. Η ταινία είναι καλογυρισμένη αλλά το στόρυ χιλιοειπωμένο (ο τίμιος εργαζόμενος που κλέβει από τη μαφία με τον ιερό σκοπο τάδε, η μαφία τον κυνηγάει και όλοι τρέχουν). Ωραία η παρουσίαση της ιστορίας από τη μεριά του κάθε χαρακτήρα αλλά κι αυτή έχει επαναληφθεί (με κορυφή το Τζάκυ Μπράουν). Δε λέω ότι έχασα το χρονο μου αλλά από μια ταινία περιμένω πολύ περισσότερα από πολύ καλές ερμηνείες.

 

 

Taking Woodstock (Ετσι πήραμε το Γούντστοκ)

Καλούτσικη η ταινία του Ανγκ Λι, σχετικά με τη γέννηση του Γούντστοκ, αν και δε νομίζω ότι ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα. Βέβαια πρόκειται για ταινία και όχι για ντοκυμαντέρ επομένως δεν έχουμε και απαίτηση για ιστορικές αλήθειες. Για να πω την αλήθεια απογοητεύτηκα κάπως από την έλλειψη μουσικής της ταινίας την οποία θεωρούσα αρχικά δεδομένη. Λίγη Τζάνις Τζόπλιν δηλαδή του έλειπε. Κατά τα άλλα το βρήκα ευχάριστο χωρίς να εκπλήσσει ή να ξεπερνάει τα όρια.

 

Precious (Η μοναδική)

Βασισμένη στο βιβλίο Push, η ταινία περιγράφει την προσπάθεια της αγράμματης παχύσαρκης έφηβης από το Χάρλεμ που κακοποιείται σεξουαλικά από τον πατέρα της, να ξεφύγει από την τρομακτική πραγματικότητα μέσω της ευκαιρίας που έχει για εκπαίδευση. Παρόλο που το επίπεδο είναι λίγο άνω του μετρίου, η Ενωση Αφροαμερικανών Κριτικών, η Όπρα και οι απανταχού μελαμψοί έχουν βαλθεί να τη σπρώχνουν τόσο ώστε έφτασε να είναι υποψήφια για χρυσή σφαίρα (καλύτερης ταινίας, Α’ και Β’ γυναικείου ρόλου). Οι ερμηνείες είναι όντως πολύ καλές αλλά όχι και για όσκαρ, όσο για την υποψηφιότητα για καλύτερη ταινία πρόκειται μάλλον για «μαύρο χιούμορ» (μέλι στάζω σήμερα).  

Lies and illusions

Αλλη μια μετριότητα. Αυτός είναι ένας τίμιος συγγραφέας. Αυτή είναι η γυναίκα του που δεν ξέρει το παρελθόν της (δε θέλει και πολύ φαντασία για να μας πουν ότι είναι αδυσώπητη έμπορος κλεμμένων διαμαντιών, ξέρει άριστες πολεμικές τέχνες και χειρίζεται μπαζούκας). Ακολουθεί το κυνηγητό του κλεμμένου διαμαντιού, κόντρες με αυτοκίνητα, τρεχαλητά σε πολυσύχναστους δρόμους και άλλα βαρετά. Μπορώ να σκεφτώ τουλάχιστον δέκα ταινίες εκατό φορές καλύτερες και με το ίδιο ακριβώς θέμα.

 

 

 
 
 

 

 

Avatar

Ενας απλός τρόπος για να τα έχεις καλά με όλους είναι να αποφεύγεις με τρόπο την απάντηση σε κρίσιμες ερωτήσεις. Οταν για παράδειγμα σε ρωτάνε «σ’αρέσει το καινούριο μου ρολόι» μπορείς να απαντήσεις «είναι πρωτότυπο». Ετσι δεν έχεις πει ψέμματα (ότι σ’αρέσει) ούτε έχεις προκαλέσει το μένος (λέγοντας πως είναι κακόγουστο).

Το Αvatar, αν το κρίνω απλά σαν ένα 3d υπερθέαμα, μπορώ να πω πως ήταν εικαστικά και οπτικά ωραίο. Κατά τα άλλα όμως… ένιωσα σα να έχουν βάλει 3-4 ταινίες στο μίξερ και να μου έχουν προσφέρει ένα άνοστο τουρλού.

Εδώ μπορεί να αρχίσει και ένας μίνι διαγωνισμός : Ο πρωταγωνιστής είναι απόστρατος που του προσφέρεται μια δεύτερη ευκαιρία (βρες 3 ταινίες που να συμβαίνει το ίδιο), αυτός την αρπάζει γιατί έτσι θα δικαιώσει τον αδικοχαμένο αδερφό του (βρες 3 ταινίες που να συμβαίνει το ίδιο), πηγαίνει σε ένα μακρινό γαλαξία (εδώ θέλω τουλάχιστον 185 ταινίες) με σκοπό να καθοδηγεί με τη σκέψη του το σώμα ενός ντόπιου (στις 9 του μακαρίτη «surrogates»). Ενώ αρχικός του σκοπός είναι να κατασκοπεύσει και να διαφθείρει, ερωτεύεται την κόρη του αρχηγού (βρες 3 ταινίες που να συμβαίνει το ίδιο και με τον περιορισμό ότι αυτός είναι αμερικάνος κι αυτή ινδιάνα) και τελικά πέρνει το μέρος τους στον πόλεμο με τους κακούς στρατιώτες που θέλουν να πάρουν τη γή τους (ήρθαν τα άγρια να διώξουν τα ήμερα, αθάνατο γουέστερν ακόμα στις δόξες σου). Ενώ όλοι έχουν απογοητευτεί από την ήττα -αφού πολεμάνε με τόξα κι οι άλλοι τους ρίχνουν βόμβες- ξαφνικά έρχονται οι ενισχύσεις που είχαμε ξεγραμμένες (βρες 3 πολεμικές ταινίες που να συμβαίνει το ίδιο) και ο κακός ιμπεριαλιστής κακός τρέπεται σε άτακτη φυγή (βρες 3 ταινίες που να συμβαίνει το ίδιο και με τον περιορισμό οι κακοί να είναι αμερικάνοι και να εμπλέκεται το περιβάλλον κι η φύση).

Ξέχασα να σας πω ότι ο φανταστικός καινούριος κόσμος αποτελείται από ιπτάμενους δράκους που κάνουν χα με τις τεράστιες μασέλες τους (βρες 3 ταινίες που να συμβαίνει το ίδιο και με τον περιορισμό να μην είναι κινέζικοι οι δράκοι), τους δράκους τους καβαλάνε και πετάνε ενώ αυτοί δεν κουτσουλάνε ποτέ (βρες 3 ταινίες που να συμβαίνει το ίδιο). Εκτός από την κοτσίδα-usb και το πατάω-και-ανάβει-δάσος (που κι αυτό μου θύμισε τα φωσφορίζοντα βότσαλα του τηλεμάρκετινγ αλλά τέλος πάντων) δε βρήκα τίποτα το πρωτότυπο στην ταινία και από το πρώτο εικοσάλεπτο είχα προβλέψει τι θα γίνει στη συνέχεια και πώς θα τελειώσει (κι όλα αυτά χωρίς να είμαι μέντιουμ, έχω την πεποίθηση ότι το ίδιο έκανε όλο το σινεμά).

Η Σιγκούρνjυ πρωτοτυπεί κι αυτή ξαναπαίζοντας την ακτιβίστρια μόνο που εδώ έχουμε τους ντόπιους δίμετρους με κοιλιακούς στη θέση των χιμπατζήδων. Θα μπορούσαν να πάρουν τις σκηνές απο κει και να τις μοντάρουν με ψηφιακό τρόπο για να μην παιδεύουν και την καημένη Σιγκούρνjυ. Βρήκα πανέξυπνο το αστείο στην αρχή της ταινίας με τον πρωταγωνιστή που τον κόβει το ντόπιο στρινγκ σωβρακάκι.

Κατά τα άλλα, όχι άλλες αλληγορίες με την εκδίκηση της μαμάς φύσης και όχι άλλοι άρχοντες των δαχτυλιδιών (φανταστικοί κόσμοι) και twilight (ρωμιός αγάπησε ζιμπαμπουανή). Βαρεθήκαμε! 

6 σχόλια »

  1. αχ πόσο δίκιο έχεις για την παπαριά το άβαταρ.

    Σχόλιο από mahler76 — Δεκεμβρίου 29, 2009 @ 6:37 μμ | Απάντηση

  2. Συμφωνώ απολυτότατατατα για το Avatar! Άσε που: σκατογυαλιά 3D + τα γυαλιά της μυωπίας = ΜΑΡΤΥΡΙΟ
    η μύτη μου έβγαλε καρούμπαλο. απαιτώ αποζημίωση το 50% των εισπράξεων από τον Κάμερον.

    Σχόλιο από kika — Δεκεμβρίου 29, 2009 @ 6:38 μμ | Απάντηση

  3. ksexasa na grapsw kai gia thn APARADEKTH yperxrewsh tou eishthrioy toy avatar.
    den katalaba giati prepei na plhrwsw 12 eurw gia na dw mia tainia 3D?
    h diafora dhladh sthn paragwgh ths tainias einai toso megalh poy dianemetai se 4 eyrw ana theath???????
    ahahahah

    Σχόλιο από sakafiora — Δεκεμβρίου 29, 2009 @ 6:44 μμ | Απάντηση

  4. αυτό με το Bookcrossing δεν το ήξερα…καλο ακούγεται… αλλά υπάρχουν κάποιοι γραφικοί σαν εμένα που δένονται με τα βιβλία τους.. Μαρέσει να τα μυρίζω, να τα ξαναδιαβάζω, να γράφω στις τελευταίες σελίδες τους και μετά από καιρό να αναθεωρώ τις ίδιες μου τις σκέψεις…!!

    Σχόλιο από prozak — Δεκεμβρίου 29, 2009 @ 10:13 μμ | Απάντηση

  5. Αχ ν αγιάσει και σένα το στόμα σου για το άβαταρ…

    επίσης συμφωνώ για το precious. από την αρχή ένιωθα πως δεν υπάρχει πλοκή, δεν υπάρχει σενάριο, δεν υπάρχει στόχος…

    τέλος, με έπεισες να μη δω ούτε το staten island ούτε τους άντρες με τις κατσίκες…

    όντως έσταζες μέλι αυτή τη βδομάδα😉

    Σχόλιο από profylaktiko — Δεκεμβρίου 29, 2009 @ 11:26 μμ | Απάντηση

  6. emena to avatar m arese pantws😛
    h kritikh s exei pl plaka pantws gt thn kaneis m asteio tropo k exei gelio haha
    btw an 8es tsekare to profile m gt k egw kritikes kanw alla gia mousikh:P

    Σχόλιο από Foivos.iNC — Ιανουαρίου 9, 2010 @ 8:39 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: