Sakafiora

Φεβρουαρίου 2, 2010

Tere!

Filed under: Gastronomic Tourism Lovers — sakafiora @ 11:39 μμ

που σημαίνει γειά στα Εσθονικά.

Όποιος είπε ότι η Πράγα είναι παραμυθένια πόλη, μάλλον δεν έχει πάει στο Ταλίν. Ή έχει μπερδέψει τον Παραμυθά με τον Hans Christian Andersen.
Η πτήση για το Ταλίν έφευγε ξημερώματα μέσω Φρανκφούρτης. Στρίμωξα τα πανώ, το μαγιώ και τα 122 κασκόλ, ζύγισα τη βαλίτσα κι έφυγα.

Είναι καλό όταν αποφασίζεις να ταξιδέψεις από τους +18 στους –18, να κάνεις μια ενδιάμεση στάση στους –4 στη Φρανκφούρτη. Ωραία η διαδρομή με το τρένο και αρκετές οι 5 ώρες κενό για ένα σύντομο ταξιδάκι στην πόλη. Στο τρένο οι ανακοινώσεις των σταθμών ήταν μόνο στα Γερμανικά, πράγμα απαράδεκτο (δεν είναι μεγάλη ξεφτίλα?).
Στο πήγαινε πήραμε λάθος τρένο (σιγά μην έλειπε η περιπέτεια) κι ενώ έπρεπε να κατέβουμε σε 15 στάσεις, στην ένατη το τρένο σταμάτησε και δεν έλεγε να ξεκουνήσει με τίποτα. Στο βαγόνι εμείς κι άλλη μια τουρίστα περιμέναμε υπομονετικά, ώσπου ήρθε ένας τύπος και μας ρώτησε τι νομίζουμε ότι κάνουμε μέσα στο τρένο. Φαντάζομαι πως σκηνές εφάμιλλου κάλους διαδραματίζονται και στο σταθμό Ειρήνη με τουρίστες που θέλουν να πάνε στην Κηφισιά. Όσο προλάβαμε να δούμε από τη Φρανκφούρτη μας άρεσε και ειδικά το κρύο που είχε μια γλύκα του τύπου «τσούζει αλλά μ’αρέσει». Τρέχαμε να προλάβουμε να δούμε ό,τι προφτάσουμε κι έτσι δεν προκάμαμε να φάμε ούτε ένα λουκάνικο. Στην επιστροφή καταφέραμε να μπούμε στο σωστό τρένο και να φτάσουμε στο αεροδρόμιο στην ώρα μας. Τα duty free με απογοητεύσανε κάπως και ποσοτικά και ποιοτικά και οικονομικά, κοινώς δεν ψώνισα τίποτα πέραν κάτι παραγγελιών. Έκανα μόνο μία αγορά κελεπούρι : ένα μικρό μπουκαλάκι νερό 3,80€!!!!!!!! Ρώτησα την ταμεία 3 φορές μέχρι να πειστώ πως άκουσα καλά.

Με το που κατεβήκαμε από το αεροπλάνο μας περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη. Οι Εσθονοί είχαν διακοσμήσει το αεροδρόμιο προβάλλοντας με διάφορους τρόπους το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλλιτεχνικού Πατινάζ, το οποίο μάλιστα είχαν διοργανώσει με επιτυχία (σε άλλες χώρες οι αθλητές ψάχνουν να βρούν χρήματα και χορηγούς για να φτιάξουν παγοδρόμιο ώστε να διεξαχθεί ένα παγκόσμιο, δύο μήνες πριν τη διεξαγωγή του).

Τα ταξί θέλουν ιδιαίτερη προσοχή στο Ταλίν καθώς δεν ισχύει μία συγκεκριμένη ταρίφα. Το κάθε όχημα έχει αναρτημένο πίνακα στο τζάμι, ο πελάτης διαβάζει πριν μπει και επιλέγει όποιο ταξί θέλει από την πιάτσα (και όχι αναγκαστικά το πρώτο στη σειρά). Έτσι, μπορείς να πληρώσεις για την ίδια διαδρομή από 50 έως 450 ΕΕΚ (όπου ΕΕΚ διαιρείς με το 15 για να βρεις τα Ευρώ).

Κατά τα άλλα, οι μετακινήσεις γίνονται με αρχαία τραμ και τρόλεϋ, τα οποία όμως περνάνε με μεγάλη συχνότητα (δεν προλαβαίνεις να γίνεις παγάκι από το κρύο).

Το Ταλίν χωρίζεται στη σύγχρονη και στην παλιά πόλη κι είναι τοσοδούλικο και παραμυθένιο. Παρόλα αυτά όπου και να ελέγξεις για free wifi το έχεις. Τσέκαρα συνέχεια γιατί δεν πίστευα στα μάτια μου κι έπιανε παντού και ήταν δωρεάν και ξεκλείδωτο. Μάθαμε δε πως Skype, Kazaa και Hotmail δημιουργήθηκαν στο Ταλίν! Ανεβήκαμε στα τείχη για να δούμε την υπέροχη χιονισμένη πόλη (πολλά στενά σκαλοπάτια αλλά αποζημιώνεσαι όταν φτάσεις στην κορυφή).

Το παλιό δημαρχείο κι η πλατεία (πρώτη φωτό) ήταν μέσ’ στο χιόνι. Το τεράστιο χριστουγεννιάτικο δέντρο δυστυχώς είχε ξεστολιστεί όταν φτάσαμε και μάλιστα τις επόμενες μέρες κόπηκε σε τεύχη κι εξαφανίστηκε από την πλατεία. Το παλάτι Kadriorg (δεύτερη φωτό) και το πάρκο του (τρίτη φωτό) μας άφησαν άφωνους με την ομορφιά τους, κάτασπρα από το απάτητο χιόνι (ποιός άλλος τρελός θα κυκλοφορούσε έξω). Αφήσαμε τα ίχνη μας παντού και βυθιστήκαμε στο χιόνι μέχρι το γόνατο.

Στο Ταλίν υπάρχει περίπτερο (πρωτοφανές για Ευρωπαϊκή πόλη) και το ομορφότερο κτίριο McDonalds που έχω δει ποτέ. Οι Εσθονοί έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στα ΜcDonalds και στα Hesburger (όνομα και πράγμα με ένα μπιφτέκι πάχους 20 χιλιοστών).

Παρόλο που οι Εσθονοί φημίζονται ως οι πιο άθεοι ανά τον κόσμο, στο Ταλίν υπάρχουν ουκ ολίγες πανέμορφες εκκλησίες (τα καμπαναριά τους δεσπόζουν σε μερικές από τις παραπάνω φωτογραφίες) όπως ηSt.Olav’s Church κι ο μεγαλοπρεπής Alexander Nevsky Cathedral. Η πιο όμορφη γωνίτσα της παλιάς πόλης είναι το St.Catherine’s Passage, ένα μεσαιωνικό πλακόστρωτο δρομάκι με σουβενίρ και καφέ.

To κρύο είναι τσουχτερό το Γενάρη. Πετύχαμε θερμοκρασίες από -12 έως -18 βαθμούς. Διστάζαμε να βγάζουμε το γάντι μας για να τραβάμε φωτογραφίες (κι εδώ που τα λέμε κι αυτές που τραβήξαμε θα τις πάρουμε ποτέ?). Έπρεπε να τραβήξεις τη φωτογραφία μέσα σε 20 δευτερόλεπτα για να καταφέρεις να ξαναβάλεις το γάντι σε ένα χέρι που δεν αισθανόσουν ως δικό σου. Τι Θεϊκό δώρο να μένεις σε μια παραμυθένια όμορφη πόλη που το πρωί φτυαρίζεις το χιόνι και το βράδυ αυτό ξαναστρώνεται σαν άσπρο χαλί! Ο συμπαθέστατος συνεργάτης Ρώσος Vadim (το 30% των Εσθονών είναι Ρώσοι και μιλάμε για μόλις 400,000 κόσμο σε 159 τετραγωνικά χιλιόμετρα) μας είπε πως φέτος νιώσανε ότι τους επισκέφτηκε κάποια Snow Queen. Γενικά οι Εσθονοί έδιναν την εντύπωση ότι ζουν μέσα στο παραμύθι, ήταν ευγενικότατοι και εξυπηρετικότατοι. Μιλούσαν σχεδόν όλοι Αγγλικά και ήταν πρόθυμοι να βοηθήσουν τους τουρίστες (καθώς βρίσκονται ακόμα στο τέλειο στάδιο της προσέλκησης τουρισμού και σε κάνουν να νιώθεις σαν πασάς στα Γιάννενα).

Τα ασανσέρ δεν έχουν μηδέν. Το ισόγειο θεωρείται 1, ο πρώτος 2 και ούτω κάθε εξής (όπως Τυνησία).

Τα φανάρια είναι τύπου countdown. Ξεκινάνε από το 20 και κατεβαίνουν για να σε αγχώσουν να μην περάσεις όταν είναι κόκκινα ή να περάσεις μέσα σε 20» όταν είναι πράσινα αντίστοιχα.

To ξενοδοχείο μας Baltic Imperial ήταν στην καλύτερη τοποθεσία (σε απόσταση βολής από το κέντρο και με όλα τα τρόλεϋ και τα τραμ να περνάνε από δίπλα). Πολύ σημαντική η μικρή απόσταση όταν οι δρόμοι είναι χιονισμένοι και κινδυνεύεις ανα πάσα στιγμή να γλυστρίσεις και να σωριαστείς εκτός κι αν είσαι πατινέρ και προσγειωθείς μετά από τετραπλό τόλουπ στο ένα πόδι ενώ το άλλο φεύγει πίσω με χάρη. Η αλήθεια είναι πως κάνα δυο φορές που γλύστρισα επιχείρησα να κάνω σπρεντ ίγκλ με παταγώδη αποτυχία. Το ξενοδοχείο μύριζε λίγο αλλά ήταν καθαρό με πολύ ωραίο στυλ και καλό πρωινό. Θεώρησα απαράδεκτη την έλειψη ζυγαριάς για βαλίτσες, η οποία τελικά μας κόστισε και υπέρβαρο στο αεροδρόμιο στην επιστροφή (άρα δικαίως γκρίνιαζα).

Όσοι ανησύχησαν που έβαλα το μαγιώ στη βαλίτσα στην αρχή του ποστ, μπορούν να ηρεμήσουν. Δεν είμαι τρελή. Το Ταλίν είναι, εκτός από πρωτεύουσα του Wifi, και πρωτεύουσα του Spa. Λύσσα κακιά με τις σάουνες και τα υδρομασάζ, ώς και ειδικό μέλι που πασααλείβεσαι για να μπεις στη σάουνα βρήκαμε.

Το φαγητό ήταν ονειρεμένο. Απίστευτη ποιότητα σε φυσιολογικές ή ακόμα και  οικονομικές τιμές. Δοκιμάσαμε ψητή αρκούδα που είναι πολύ λιπαρό αλλά νόστιμο κρέας (τελευταία φωτό) και elk (άλκη, ένα ζώο σαν το ελάφι στο πιο τεράστιο – πρώτη φωτό) απίστευτα μαγειρεμένο με κρασί και σκόρδο. Παντζαρόσουπα (δεύτερη φωτό), σκόρδο τουρσί (τρίτη φωτό), γκούλας, κρέας με λαχανικά μαγειρεμένο σε γαστράκι που το κλείνουν με ένα κομμάτι ζυμάρι το οποίο όταν ψηθεί έχει σχηματίσει ένα κανονικό ψωμί πάνω και γύρω από τη γάστρα (το ξέρω ότι δεν υπάρχουν άλλες φωτό, τα παράπονά σας στην ξαδέρφη μου που δε μπορεί να φανεί συνεπής και να μου δώσει τις φωτογραφίες). Η τοπική διάσημη σοκολατοβιομηχανία Kalev άξιζε την επίσκεψη. Τα σοκολατάκια δεν έχουν τόσο έντονη γεύση σοκολάτας αλλά είναι νόστιμα με ένα διαφορετικό τρόπο. Το παγωτό τους το βρήκα κάπως άνοστο (ναι, έφαγα παγωτό στους -18).

Φάγαμε στο Troika, στο Olde Hansa, στο Peppersack και στο Karl Friedrich, όλα υπέροχα διακοσμημένα σε παλιό στυλ εστιατόρια με ευγενικούς σερβιτόρους και καθαρές τουαλέτες.  Ήπιαμε τη διάσημη σοκολάτα του Pierre Chocolaterie, ένα απίστευτο Bohemian Cafe με μια πηχτή γλυκειά σοκολάτα. Το νερό εδώ δεν έχει 3,80€ όπως στη Φρανκφούρτη αλλά πάνω από 1-1.50. Τις περισσότερες δε φορές που σερβίρεται είναι σε μορφή ποτού με παγάκια και λεμόνι. Σε επιλεγμένα μαγαζιά θα το βρείτε στον κατάλογο με τίτλο «iced water». Και πρέπει να είστε ευτυχείς που δε συμπληρώνουν δίπλα «for freaks».

.

Το Saku Suurhall είναι ένα μικρό παγοδρόμιο, όμως στο Ταλίν υπάρχουν γύρω στα 6-7!. Οι Εσθονοί ήταν πολύ χαρούμενοι που διοργάνωναν το πρωτάθλημα κι έλεγαν ναι σε όλα. Μπορούμε να κρεμάσουμε εδώ το πανώ? Μπορούμε να βγούμε και να ξαναμπούμε? Μπορούμε να περάσουμε από το VIP για να μιλήσουμε στον Κωστάλα? Σε όλα ναι. Η σημαία μας κυμάτιζε, τα πανώ μας έκαναν θραύση και κάναμε όση φασαρία μπορούσαμε να κάνουμε μόνο δύο άτομα. H arena είχε κάμποσες κενές θέσεις παρόλο που ήταν sold out, προφανώς δωρεάν προσκλήσεις που απαξιούν να πατήσουν το πόδι τους (καθίκια).

Οι Ελβετοί ήταν πιο οργανωμένοι, με τεράστιες κουδούνες που τις κουνούσαν όταν έβγαιναν οι αθλητές τους. Ο Stephane Lambiel ήταν σκέτη γλύκα, το πρόγραμμά του στο Γκαλά ήταν συγκλονιστικό. Ο Plushenko απάντησε σε σχετική ερώτηση πως θα συνεχίσει να αγωνίζεται μέχρι και το 2014!

.

Κι εμείς δεν έχουμε παρά να συνεχίσουμε να τον θαυμάζουμε μέχρι τότε :

.

.

.

.

Οπως και όλοι σχεδόν οι αθλητές του καλλιτεχνικού πατινάζ, δεν έχει καβαλήσει το καλάμι, μας μίλησε αρκετά, μας είπε για τις διακοπές του στην Ελλάδα, μας είπε ότι είδε το πανώ μας την ώρα της προθέρμανσης, φωτογραφήθηκε με μας και με το πανώ, ανέβηκε στο δωμάτιό του και ξανακατέβηκε για να μας φέρει δώρα και να ξαναφωτογραφηθεί υπομονετικά.

.

Ο Κωστάλας ήταν απίθανος. Μπορεί να χάσαμε την περιγραφή του αλλά χαρήκαμε πολύ που τον γνωρίσαμε. Ανέβηκε στην πάνω κερκίδα για να μας χαιρετίσει δια χειραψίας και να μοιραστεί με άλλους δύο Έλληνες την έκπληξή του για το κρύο (οι Φινλανδοί κι οι Ρώσσοι που ήταν στο γήπεδο μάλλον ήταν συνηθισμένοι).

Γνωρίσαμε επιτέλους τη διάσημη Dimi (που αφήνει σχόλια στο μπλογκ) και είναι τρελοπλουσενικιά κι άλλους πολλούς με την ίδια αρρώστεια από την Ιταλία, τη Σερβία και τη Βοσνία! Γίναμε μία παρέα που χαχάνιζε στα εστιατόρια και μιλούσε με πάθος για το καλλιτεχνικό πατινάζ. Δώσαμε ραντεβού για γκρουπ θέραπυ στο Βανκούβερ!

.

Πήγαμε σχεδόν σε όλα τα μουσεία : Tallinn City Museum, Μuseum of Occupations (με τα κατάλοιπα της Σοβιετικής κατοχής), στο Open Air Museum (το οποίο το χειμώνα θα μπορούσε να λέγεται και freezing museum, όπου μπορείς να δεις ένα ολόκληρο χωριό με παλιές φάρμες, μύλους και ένα απίστευτο χάνι που σέρβιρε ρεβυθόσουπα την οποία και ταράξαμε), και φυσικά το Kumu Art Museum (κάτι σαν το ΜΟΜΑ όπως μπορείτε να δείτε και στις φωτογραφίες (με αποκορύφωμα την πρώτη που τη βάφτισα «το πουλί μου φλόγες βγάζει (λες να είναι πετρογκάζι)):

.

Aπό το Ταλίν μπορείς να πεταχτείς και για μονοήμερο στο Ελσίνκι, αν δε σε φοβίζει το πλοίο που σπάζει τον πάγο για να φτάσει από το ένα λιμάνι στο άλλο κι αν δε σε φοβίζει το ακόμα πιο τσουχτερό κρύο. Είναι δυό ώρες απόσταση με το πλοίο (το καλοκαίρι έχει και καταμαράν που το κάνουν πιο σύντομα). Για να πω την αλήθεια το βρήκα πολύ σύγχρονο για τα γούστα μου αλλά παραδέχομαι πως μια μέρα δεν είναι αρκετή για να το καταδικάσω και θα ξαναπάω για να έχω πιο εμπεριστατωμένη άποψη.

.

Η γλώσσα μου φάνηκε να μοιάζει. Στο Ελσίνκι όπως και στο Ταλίν έχουν πολλά φωνήεντα στις λέξεις, προφανώς προερχόμενα από το ψύχος. Κι εγώ αν άνοιγα το στόμα μου στο Ελσίνκι για να πώ να πάμε στην όοοοππππερα, έτσι θα το ‘λεγα από το κρύο. Ooppera λοιπον.

7 σχόλια »

  1. poli wraio to post alla eprepe na valeis pio polles photo..bouaxaxaxa!!!

    Σχόλιο από marina — Φεβρουαρίου 3, 2010 @ 8:17 πμ | Απάντηση

  2. Φανταστικό post, ευχαριστούμε Σακαφιόρα!

    Σχόλιο από Γιάννης — Φεβρουαρίου 4, 2010 @ 10:46 μμ | Απάντηση

  3. Μπραβο ειναι πολυ ωραιο το ποστ!!Ευχαριστουμε!

    Σχόλιο από mania — Φεβρουαρίου 5, 2010 @ 12:03 μμ | Απάντηση

  4. Τέλεια η ανταπόκρισή σου από το Τάλιν!
    άντε και σε άλλα εξίσου παραμυθένια ταξίδια με υπέροχες ανταποκρίσεις!

    Σχόλιο από artemis — Φεβρουαρίου 5, 2010 @ 8:54 μμ | Απάντηση

  5. Ωραία ανταπόκριση!!!!!

    Ο Κωστάλας είναι απίστευτος πραγματικά!!!! Είχα την τιμή (γιατί τιμή είναι) να τον γνωρίσω στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Torino που ήμουν εθελοντής οπού μετά από δισταγμό στην αρχή πήγαμε και του μιλήσαμε και καθήσαμε και απολαύσαμε τους 6 πρώτους (Joubert, Plushi και άλλους 4 που δεν θυμάμαι) δίπλα του στην θέση του σχολιαστή…

    Το καλύτερο της ημέρας ήταν ότι ήθελε να μας πάρει συνέντευξη αλλά δεν ήθελε το άλλο το παλικάρι που ήμασταν μαζί…….

    Σχόλιο από Γιάννης — Φεβρουαρίου 14, 2010 @ 7:24 μμ | Απάντηση

  6. Το πανώ έσκισε! Ηταν πολύ καλή ιδέα να το βάλετε εκεί. Εσκασα τεράστιο χαμόγελο όταν το είδα. Respect🙂 Ευχαριστούμε για τη θαυμάσια ανταπόκριση. Μας ταξίδεψες…

    Σχόλιο από Lila — Φεβρουαρίου 14, 2010 @ 8:11 μμ | Απάντηση

  7. σε ζηλεύω απίστευτα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Σχόλιο από Erisabetsu — Φεβρουαρίου 18, 2010 @ 1:44 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Φτιάξε δωρεάν site ή blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: