Sakafiora

Μαρτίου 30, 2010

Σακαφιόραμα 30/03/2010

Filed under: Art — sakafiora @ 10:19 μμ

Crazy Heart

O Jeff Bridges ήταν πραγματικά τέλειος στο ρόλο του ξεχασμένου τραγουδιστή country και κέρδισε δικαίως το όσκαρ. Η ταινία όμως ήταν τόσο βαρετή και προβλέψιμη που θα έπρεπε να της επιβληθεί πρόστιμο. Πρόκειται για την ιστορία του αποτυχημένου αλκοολικού τραγουδιστή που ερωτεύεται, κάνει λάθη και ζητάει ταπεινά συγχώρεση μετά την αποτοξίνωση. Κερασάκι στην τούρτα η προσπάθεια προσέγγισης του εγκαταλελειμένου, από τα ατίθασα νιάτα, παιδιού του.

.

Theodora by Georg Friedrich Handel στο Μέγαρο 13/03/2010

Ημισκηνοθετημένη οpera-oratorio με τους Emanuela Galli (Theodora), Kristina Hammarstroem (Didymus), Irene Karayianni (Irene), Jason Darnell (Septimus), Yiannis Yiannissis (Valens). Aπολαύσαμε Galli και Hammarstroem στα εκπληκτικά ντουέτα τους και συγκινηθήκαμε στο δεύτερο μέρος που όλα άγγιζαν την τελειότητα. Κατά τα άλλα η ορχήστρα (μίξη καμεράτας-Πάτρας) έπαιζε μισή μισή, όπως και η σύνθεσή της. Στην αρχή τα βιολιά ήταν ξεχόρδιστα, στο τρίτο μέρος έπαιζαν απλά φάλτσα παρότι ήταν χορδισμένα. Η απόδοση δεν ήταν και επιπέδου ΕΡΤ αλλά περιμέναμε πολύ περισσότερα κυρίως λόγω της εγγύησης του ονόματος του Γ.Πέτρου.

La Petit Nicolas (O μικρός Νικόλας)

Τελικά πρέπει να παραδεχτώ ότι είμαι λάτρης του γαλλικού κινηματογράφου. Η ταινία είναι μεταφορά του επιτυχημένου βιβλίου και διατηρεί το ύφος 100%. Με λίγα λόγια είναι ευχάριστο, διασκεδαστικό και καλόγουστο αλλά δε θα σας κάνει να κατουρηθείτε και από τα γέλια. Αξίζει το εισητήριο.

.

.

Τραβιάτα

Violetta Valery Βασιλική Καραγιάννη

Alfredo Germont – Cosmin Ifrim

Θα μπορούσε να είναι απλά μια ωραία βραδυά στην όπερα αν δεν είχε κατέβει με πούλμαν όλο το καραβλαχαριό με προσκλήσεις. Τα επακόλουθα (βήχας, τύφος, φυματίωση κι ένας ευτραφής κύριος που ανέπνεε με θόρυβο στο πίσω κάθισμα σε συνδιασμό με τα αλλού ‘ντ’ αλλού χειροκροτήματα) δε με άφησαν να συγκεντρωθώ στα δρώμενα. Αν σε όλα αυτά προσθέσεις και τον Cosmin Ifrim που ήταν σε κακή μέρα, το πιο συγκλονιστικό που μου συνέβη ήταν ότι κάθισα πίσω από τη Θεοπούλα. Και τελικά έχω μείνει με την απορία πού σκατά βρίσκουν όλοι αυτοί οι άσχετοι προσκλήσεις κι εμάς δε μας πέφτει καμμία.

The Princess and the Frog (H Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος)

Μια πολύ ενδιαφέρουσα διασκευή της γνωστής ιστορίας της Πριγκίπισσας που φιλάει το βάτραχο από τους δημιουργούς της «Μικρής Γοργόνας». Στην περίπτωσή μας συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή η Πριγκίπισσα μεταμορφώνεται κι αυτή σε βάτραχο. Πανέξυπνο το σενάριο (αν και φυσικά στο τέλος μας τα θαλάσσωσε λίγο καθώς θα προτιμούσα να μείνουν βάτραχοι και να ζήσουν μια ευτυχισμένη και ξέγνοιαστη ζωή στο βάλτο), υπέροχη τζαζ μουσική και μία Νέα Ορλεάνη τόσο αληθινή που νομίζεις ότι ταξίδεψες εκεί.

.

Alice in Wonderland (H Aλίκη στη χώρα των θαυμάτων)

Αρκετά κάτω των προσδοκιών μου και γενικά των προσδοκιών του κοινού για μια ταινία του Τιμ Μπάρτον. Πρόκειται για τη γνωστή ιστορία της Αλίκης με αρκετή έμφαση στην επίτευξη του αδυνάτου μέσω της πίστης. Ο Τζόνι Ντεπ μέτριος κι αυτός στο ρόλο του. Κατά τα άλλα, λίγο αργό, λίγο μουντό, λίγο ατμοσφαιρικό και τελικά «λίγο».

.

.

Τη νύχτα που ο Φερνάντο Πεσόα συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη

Μυθοπλαστικό ντοκυμαντέρ με κρατικά βραβεία και καλύτερη ταινία του 2008 για τους Έλληνες κριτικούς. Παρόλα αυτά, δεν πρόκειται για το χάλι που περιμέναμε. Εξελίσσεται σε αργούς ρυθμούς μεν, μέσα στο πνεύμα της ποίησης των δύο μεγάλων ποιητών δε μέσω σκηνοθετικών τρικ που μπλέκουν πολύ όμορφα τον Πεσόα με τον Καβάφη. Εξεπλάγην ευχάριστα.

.

.

Wolfman (Ο Λυκάνθρωπος)

Τα τελευταία λόγια της ταινίας («Δεν είναι αμαρτία αν σκοτώσεις κτήνος παρά μόνο αν σκοτώσεις άνθρωπο, αλλά πού αρχίζει το ένα και πού τελειώνει το άλλο»), σε συνδιασμό με την υπόνοια σήκουελ της τελευταίας σκηνής, με έκαναν να σκεφτώ κατά πόσο είναι αμαρτία να πληρώνεις 8 ευρώ εισητήριο για να δεις μια μαλακία στην οποία μάλιστα καταδέχτηκε να παίξει και ο Άντονυ Χόπκινς, και συνεχίζοντας το συλογισμό πού αρχίζει και πού τελειώνει το μέγεθος της μαλακίας αυτών που κάθησαν και έκαναν αυτή την ταινία, έχοντας το θράσσος να αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο συνέχειας συν τοις άλλοις! Η εντύπωση που μου δόθηκε ήταν ότι πήραν ένα σενάριο τύπου Twilight, ένα λυκάνθρωπο βασισμένο στο Χουλκ και δυο γνωστούς ηθοποιούς για να κάνουν αρπαχτή. Κρίμα.

The imaginarium of Dr. Parnassus (Ο φανταστικός κόσμος του Δρ. Παρνάσους)

Περίμενα κάτι πολύ καλύτερο σε έμπνευση από τον Τέρι Γκίλιαμ από ένα απλά φαντασμαγορικό πολύχρωμο παραμύθι και απογοητεύτηκα. Οι Τζουντ Λο και Κόλιν Φάρελ σαφώς ανώτεροι των Χιθ Λέτζερ και Τζόνυ Ντεπ στον ίδιο ρόλο. Κατά τα άλλα μέτριο.

.

.

Η πλήρης συλλογή γλυπτών του Edgar Degas στο Ηρακλειδών 27/112009-25/04/2010

Αν ξεπεράσεις τη λεπτομέρεια ότι από όλη τη συλλογή γλυπτών μόνο η Μικρή Δεκατετράχρονη Χορεύτρια είναι πραγματικό έργο του Degas, μπορείς να απολαύσεις την έκθεση σε ένα από τα ωραιότερα και πιο αγαπημένα (πλέον) μουσεία της Αθήνας. Τα γλυπτά είναι χυτευμένα από πρόσφατα γύψινα ομοιώματα στα αρχικά κέρινα προπλάσματα του Degas πάνω στη σπουδή του για την κίνηση εστιαζμένη στην καθημερινή ζωή και πρακτική των χορευτριών.

.

Ο Miro της Μαγιόρκα στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» 22/02-30/05/2010

Λάδια, έργα σε ξύλο, καμβά και ύφασμα, χαρακτικά έργα (οι 9 εκτυπώσεις από τη σειρά Els gossos – τα σκυλιά -) σε μία αίθουσα με κακό φωτισμό που δε δικαιολογεί τα 6 ευρώ του εισητηρίου. Εντυπωσιάστηκα από το πρόγραμμα «Αγγίζοντας την τέχνη» για άτομα με μερική ή ολική απώλεια όρασης σε γραφή Braille.

.

.

Έρως από τη Θεογονία του Ησίοδου στην ύστερη Αρχαιότητα στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης 10/12/2009-11/04/2010

Πρόκειται μάλλον για τη MUST έκθεση της χρονιάς μετά τον Τσαρούχη. Περιλαμβάνει 270 εκθέματα (γλυπτά, ανάγλυφα, αγγεία, λυχνάρια, κοσμήματα, φαλλικά σύμβολα) ανάμεσα στα οποία η αναπαράσταση ενός πορνείου, ομοερωτικές σκηνές σε μελανόμορφα αγγεία και τα περίφημα αγάλματα του μυθολογικού ζεύγους του Έρωτα και της Ψυχής που στατιστικά συγκλονίζουν το μεγαλύτερο μέρος των επισκεπτών. Δεν πρέπει να το χάσετε.

.

.

Shutter Island (Το νησί των καταραμένων)

Ενας εκπληκτικός Ντι Κάπριο σε μία ταινία αριστούργημα του Μάρτιν Σκορτσέζε! Σκηνοθεσία, σενάριο και ερμηνείες που αγγίζουν την τελειότητα, έστω κι αν είναι κάπως προβλέψιμο το τέλος (ανατροπή που τη μυρίζεσαι και κρυωμένος με βουλωμένη μύτη). Χαρακτηρίζεται ως αστυνομικό θρίλερ αλλά εγώ θα το βάφτιζα καλύτερα ψυχολογικό ακόμα και κοινωνικό θρίλερ. Απίστευτη η εξέλιξη του Ντι Κάπριο τον οποίο είχα βιαστεί να κακολογήσω στο ξεκίνημα της καριέρας του αλλά ακόμα πιο απίστευτη η εξέλιξη του ήδη τέλειου Σκορτσέζε που όσο παλιώνει νοστιμεύει σαν το κρασί κι εκεί που φανταζόμαστε ότι δε μπορεί να έχει παραπάνω μας αποδεικνύει το αντίθετο. Η καλύτερη ταινία που είδα φέτος.

2 σχόλια »

  1. «Πρόκειται για τη γνωστή ιστορία της Αλίκης με αρκετή έμφαση στην επίτευξη του αδυνάτου μέσω της πίστης.»

    Κι όμως Sakafiora, ΔΕΝ πρόκειται για τη γνωστή ιστορία της Αλίκης αλλά για μια μίξη (το γνωστό τουρλουμπούκι) των δύο ιστοριών της Αλίκης. Κι εγώ έτσι νόμιζα στην αρχή, αλλά, μια με την ποιητική άδεια (τεράστια) που είχε πάρει ο Lewis Caroll και άλλη μια (ακόμα πιο φεύγα) που πήρε ο Tim Burton, το έκανε αγνώριστο (!)

    Μερικές μόνο παρατηρήσεις:
    Η Αλίκη δεν είναι πια κανα παιδάκι (ενώ στο αρχικό έργο έχουν περάσει μόνο 6 μήνες ανάμεσα στα επεισόδια)
    Η Βασίλισσα που τη «φιλοξενεί» είναι όντως η Βασίλισσα της τράπουλας και η αδερφή της είναι η βασίλισσα των λευκών πιονιών του σκακιού (<-Αυτό, standard λάθος) αλλά η ιστορία δεν έχει καμία σχέση με τα δύο βιβλία (!)
    Σκάνε μύτη και οι δύο λαγοί στο τραπέζι του mad hatter. (ενώ στο through the looking glass, είναι ο ίδιος λαγός που επιστρέφει)
    Το πανέμορφο σκυλάκι…δεν υπάρχει στις αρχικές ιστορίες (και γενικά ούτε η όλη φάση με το μάτι του)

    Και το τελευταίο στοιχείο θα σου το πώ με ένα ανέκδοτο που ταιριάζει στο ύφος της ταινίας…
    Σκάει μύτη το αλάνι και ρωτάει τη γιαγιά του:
    -Ρε γιαγιά, μήπως είδες ένα κουτάκι με κάτι "καραμελίτσες" που είχα; Έγγραφε LSD απάνω
    και του απαντάει η γιαγιά:
    -ΡΕ ΠΟΙΕΣ ΚΑΡΑΜΕΛΕΣ;;;; ΤΟ ΔΡΑΚΟ ΣΤΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΤΟΝ ΕΙΔΕΣ;;;;;;;

    Ποιός δράκος ρε Tim;;;;;; Πλάκα μας κάνεις;

    (Τέτοια παθαίνεις, όταν πάς στο cinema προετοιμασμένος να δείς "τη γνωστή ιστορία της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων":-/ )

    Σχόλιο από AA — Μαρτίου 30, 2010 @ 11:31 μμ | Απάντηση

  2. Crazy Heart, Alice in Wonderland, Imaginarium of Dr. Parnassus = κάτι συμβαίνει και συμφωνώ με όλες τις άνωθεν κριτικές σου…. lol
    To Shutter Island ακόμη να το δω αλλά που θα μου πάει…! μετά από τέτοια ενθουσιώδη παρουσίαση εδώ θα το τολμήσω οπωσδήποτε.

    Σχόλιο από anastasia — Απριλίου 1, 2010 @ 4:15 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Φτιάξε δωρεάν site ή blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: