Sakafiora

Απριλίου 27, 2010

Σακαφιόραμα 27/04/2010

Filed under: Αγαπητό μου ημερολόγιο — sakafiora @ 12:21 πμ

New York I love you

Με φόντο την πολυσυλλεκτική Νέα Υόρκη, δέκα μικρές ιστορίες μας δίνουν μερικούς από τους λόγους για να αγαπήσεις αυτή την πόλη με κορυφαία την ιστορία του Ίθαν Χοκ που καπνίζει έξω από το μπαρ (μη σας μπαίνουν ιδέες κι αρχίσετε το κομμένο). Κατά τα άλλα πρόκειται για μια ευχάριστη ταινία που κυλάει αβίαστα κι αν το καλοσκεφτείς οι ιστορίες παρότι άσχετες τελικά συνδέονται μεταξύ τους σε άλλο επίπεδο. Για τους λάτρεις της Νέας Υόρκης επιβάλλεται δια ροπάλου.

Import / Export

Πραγματικά θα ήθελα κάποιος να μου εξηγήσει το λόγο ύπαρξης αυτής της ταινίας. Καταλαβαίνω την ψυχρότητα που θέλει να μας περάσει ο σκηνοθέτης αλλά όταν καταντάει και αηδία ποιός ο λόγος να συνεχίσω να τη βλέπω? Στις σκηνές δε του νοσοκομείου καταντάει και αισχρό ενώ η γενική εικόνα είναι αργή και πιο βαρετή από μουγγόρθιο ποτό σε μπαρ. Έχασα το χρόνο μου και έσπασα τα νεύρα μου μέχρι να λήξει.

Amelia

Η μεγαλύτερη απογοήτευση της φετεινής χρονιάς, βιογραφία της αεροπόρου Αμέλια ¨Ερχαρτ με τη Χίλαρυ Σουάνκ και τον Ρίτσαρντ Γκιρ σε διεκπεραιωτικούς ρόλους. Η Χίλαρυ Σουάνκ με εντελώς χάλια εμφάνιση αλλά στο τέλος της ταινίας καταλαβαίνουμε ότι την καταντήσανε έτσι για να μοιάζει στην πραγματική Αμέλια. Πολύ γλυκανάλατο και τελικά χωρίς να έχει να πει τίποτα πέραν του «μπορώ να καταφέρω τα πάντα αρκεί να έχω ισχυρή θέληση…. και αρκεί να έχω τους κατάλληλους χορηγούς» (χοχοχο). Το μόνο κέρδος που αποκόμισα από την ταινία ήταν η συνειδητοποίηση πως κάποτε δεν ήταν και τόσο απλό να καβαλήσεις ένα αεροπλάνο και να πας στη Νέα Υόρκη για ψώνια, πράγμα που θα με κάνει να εκτιμήσω αφάνταστα την επόμενη επίσκεψή μου.

Green Zone

Πολεμική ταινία δράσης και ίντριγγας με τον Matt Damon στο ρόλο του αγνού αθώου στρατιώτη που τα βάζει με το βρώμικο κατεστημένο. Μεγάλη χλαπάτσα που έχει στόχο τις εισπράξεις πουλώντας το μοδάτο αντιπολεμικό μοτίβο άλλης μιας ταινίας για το Ιράκ διανθισμένο με τις επίσης επίκαιρες θεωρίες συνομωσίας οι οποίες όχι μόνο δεν σοκάρουν πια αλλά έχουν καταντήσει και βαρετές και χωρίς καθόλου ενδιαφέρον. Ωραία, οι κακοί Αμερικάνοι εισέβαλαν στο Ιράκ με κατασκευασμένους λόγους για να πάρουν τα πετρέλαια, ε και? Θέλω τη συνέχεια, όχι το τελευταίο επεισόδιο σε ντουζίνες επαναλήψεων! Ο Μatt το παλεύει στην ερμηνεία αλλά το γενικό αποτέλεσμα είναι ανούσιο και γυρισμένο γύρω στις μία εκατομμύριο φορές. Έλεος!

Κληρονόμος

Η Σμαράγδα Καρύδη στο ρόλο της χήρας προέδρου ποδοσφαιρικής ομάδας. Για να κρατήσει την περιουσία πρέπει να κρατήσει την ομάδα στην Α’ Εθνική ενώ δεν έχει ιδέα από ποδόσφαιρο και ο αντιπρόεδρος τη σαμποτάρει. Πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα, πρόσφορη για να γραφτεί σενάριο με πολύ γέλιο… πράγμα που δυστυχώς δεν έγινε. Τα αστεία της ταινίας είναι μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού παρότι η ταινία πλασάρεται ως κωμωδία, οι ηθοποιοί πλέουν στους κακούς ή μέτριους ρόλους τους και εμείς ως θεατές φύγαμε από την ταινία με ένα «γιατί ρε γαμώτο» να μας πνίγει.

Celda 211 (Κελί 211)

Ισπανική ταινία που διδάσκει τη συνταγή της επιτυχίας. Στην αρχή έχεις μια έξυπνη και πρωτότυπη ιδέα (τον καινούριο φύλακα που ξεμένει σε ένα κελί ενώ αρχίζει ανταρσία και πείθει τους κρατούμενος ότι είναι κι αυτός «μέσα») που σου δίνει ένα δυνατό σενάριο για κυρίως πιάτο, μετά προσθέτεις το αλατοπίπερο που είναι η καλή σκηνοθεσία και οι ερμηνείες. Το αποτέλεσμα είναι ένα χορτάτο κινηματογραφικό στομάχι κι ένας ευτυχισμένος κινηματογραφικός ουρανίσκος.

Jordi Savall – Hesperion XXI and La Capella Reial de Catalunya “Christopher Columbus : Lost Paradises” στο Μέγαρο Μουσικής 11/04/2010

Ο Jordi Savall παίζει βιόλα ντα γκάμπα και διευθύνει ένα εκπληκτικό σύνολο μουσικών και ένα φωνητικό σύνολο με ποιότητα που σπάνια έχουμε τη χαρά να θαυμάσουμε. Πρώτη φορά είδα ένα σύνολο μουσικών, του οποίου η κάθε μονάδα ήταν εξαιρετική. Αφήγηση που συνδιάζει ιστορία και ποίηση (από τους ποιητές Μανουέλ Φορκάνο και Χεζούς Φουέντε) και αραβοανδαλουσιανή, εβραϊκή και χριστιανική μουσική  με φόντο το ταξίδι του Κολόμβου και την ανακάλυψη του Νέου Κόσμου. Ο Jordi Savall έδωσε ζωή στις παλιές μουσικές και έκανε τη μουσική να μπει στις καρδιές μας και να μας θυμίσει αυτό που πίστευαν και οι αρχαίοι Έλληνες : ότι η μουσική είναι δώρο των Θεών, καταπραϋνει, χαροποιεί, πλάθει ήθος, θεραπεύει και μαγεύει ως και τις πέτρες. Μαγική η στιγμή του δεύτερου μέρους με το φωνητικό σύνολο να έρχεται μπροστά στο κέντρο της σκηνής για να μας αφήσει άναυδους με το αρχαιότερο όργανο στον κόσμο, την ανθρώπινη φωνή, τόσο που γύρισα να δω μήπως χτίστηκε τίποτα μέσα στο μέγαρο με τη δύναμη της μουσικής (όπως λέει ο μύθος για τα τείχη και τις πύλες της Θήβας).

Lucky Luke

Περίμενα με το δίκανο να γράψω κακή κριτική για γαλλική ταινία γιατί είχα αρχίσει να ανησυχώ με την τόση αγάπη μου προς το γαλλικό κινηματογράφο. Και να που η ευκαιρία μου δίνεται με το Λούκυ Λουκ. Ενώ όλοι έχουμε διαβάσει μεγαλώνοντας κόμιξ και λογικά θα έπρεπε μια τέτοια ταινία να προκαλεί ενθουσιασμό, ένιωσα σχεδόν αηδία με την κακή μεταφορά, την έλλειψη χιούμερ και το χειρότερο όλων την κάκιστη σκηνοθεσία η οποία προσπαθούσε με κάτι πρωτοτυπίες του κώλου να κάνει κι εγώ δεν ξέρω τι. Μου άρεσε η συμμετοχή ηρώων της δύσης (Jesse James, Calamity Jane, Belle Starr, και Billy the Kid) ως ιδέα αλλά όχι και ως εφαρμογή καθώς το σενάριο και οι ερμηνείες ήταν το λιγότερο γελοίες. Ο Jean Dujardin με έπεισε ως Λούκυ Λουκ αλλά ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη.

Hachico

Η πραγματική ιστορία ενός σκύλου που συνέχισε να περιμένει στο σταθμό του τρένου το αφεντικό του 9 χρόνια μετά το θάνατό του. Ενώ η ιστορία εξελίσσεται στην Ιαπωνία η ταινία την έχει μεταφέρει στην Αμερική και ο Ιάπωνας κάτοχος του σκύλου είναι ο Αμερικάνος Ρίτσαρντ Γκιρ. Σα να μην έφτανε αυτό, τα 9 χρόνια έχουν μετατραπεί σε 10, τα οποία μάλιστα δίνουν την εντύπωση ότι είναι κινηματογραφικά χρόνια αφού νομίζεις ότι έχουν περάσει 10 χρόνια μέχρι να τελειώσει η αργή με, πολύ μεγάλη και ανούσια, κοιλιά ταινία. Συγκινητική ιστορία για να τη διαβάσεις ως άρθρο σε εφημερίδα αλλά όχι ικανή για κινηματογράφο. Sorry dog lovers.

La Boheme του Giacomo Puccini στη Λυρική Σκηνή

Mε τους Μάτα Κατσούλη (Μιμί), Γιάννη Χριστόπουλο (Ροντόλφο), Λουκία Σπανάκη (Μουζέτα), Κύρο Πατσαλίδη (Μαρτσέλο) κι έναν απίστευτος βαρύτονο Κολλίνε. Η γνωστή παραγωγή με την αφίσσα της Μπελούτσι και το μοντέρνο σκηνικό Εξαρχείων, μοντερνισμοί που δεν είναι καθόλου του γούστου μου. Στο ήδη στραβό κλίμα ήρθε να προστεθεί και η ανακοίνωση του σωματείου Χορωδών της Λυρικής, που διαδήλωναν με πλακάτ έξω από τη Λυρική Σκηνή, διαμαρτυρόμενοι για την ευθύνη των κυβερνήσεων, για την ακύρωση της συμμετοχής της Λυρικής σκηνής στο φεστιβάλ του Βισμπάντεν (δόξα σ’αυτόν που το σκέφτηκε και μας γλίτωσε από το ρεζιλίκι), ζητώντας περισσότερες επιχορηγήσεις από το Υπ.Πολιτισμού (ώστε να γεμίζει το θέατρο με ακόμα περισσότερες προσκλήσεις), και μονιμοποίηση των συμβασιούχων (ώστε να επαναπαυθούν όλοι και τελικά να μη δουλεύει κανένας). Η διαμαρτυρία είχε σαν στόχο την ιδιωτικοποίηση και εκχώρηση της Λυρικής Σκηνής στο Ίδρυμα Στ.Νιάρχος» η οποία όπως λένε θα έχει ως συνέπειες τη συρρίκνωση της παραγωγής (ενώ τώρα που ανεβάζουν κάθε χρόνο τα ίδια ας πούμε είναι άθλος), περέμβαση στο καλλιτεχνικό περιεχόμενο (εννοούν ότι θα πρέπει ο μουσικός να παίζει ό,τι λέει η παρτιτούρα κι όχι φάλτσα?), καθεστώς εργασιακής ανασφάλειας (ώστε να μελετάνε πριν «εκτελέσουν» τους συνθέτες) και ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων (ώστε να γίνει ξεσκαρτάρισμα των πραγματικά άχρηστων).

Matthew Bourne’s Swan Lake 14-25 Απριλίου 2010 στο Badminton Theatre

To είχα ξαναδεί και δεν είχα ενθουσιαστεί. Το είδα πάλι και θυμήθηκα γιατί δεν είχα ενθουσιαστεί. Οι χορευτές δε φοράνε αρκετά κολητά παντελόνια. Χωρίς πλάκα τώρα, πρόκειται για μία παράσταση που όντως πρέπει να δει κάποιος. Μοντέρνα διασκευή της Λίμνης των Κύκνων αλλά όταν λέμε μοντέρνα έχει και ένα νόημα και μία άποψη. Η χορογραφία είναι ευφυέστατη και το αντρικό μπαλέτο των κύκνων εντυπωσιακό. ΄Αξιζε και η δεύτερη φορά.

Cracks

Υποτίθεται ότι θα ήταν μια ατμοσφαιρική ταινία εποχής που θα εξελισσόταν σε δράμα με ανατροπή με την Eva Green στο ρόλο της ιδιόρυθμης δασκάλας που καταλήγει σκυλάκι στον έρωτα μιας μαθήτριας. Το όλο στόρυ θυμίζει διάφορα από άλλες ταινίες (και μάλιστα δύο κορυφαίες τον Κύκλο των χαμένων ποιητών κι άλλη μία που δε μπορώ να θυμηθώ τον τίτλο). Κινείται στη μετριότητα παρά τις φιλότιμες προσπάθειες.

How to train your dragon (Πώς να εκπαιδεύσετε το δράκο σας)

Ένα από αυτά τα απίθανα κινούμενα σχέδια που έχουν ιδανική πλοκή για παιδιά (ένας πιτσιρικάς Βίκινγκ διαφορετικός από τους άλλους βρίσκει έναν τραυματισμένο δράκο και τον εκπαιδεύει αντί να τον σκοτώσει) αλλά και για μεγάλους (ο νεαρός Βίκινγκ είναι διαφορετικός αλλά τελικά θα έχει την αποδοχή της οικογένειας και της κοινωνίας, ενώ καταρρέει το παράλογο διδακτέο μίσος και βασιλεύει η αλήθεια όταν αποκαλύπτεται η πραγματική κρυφή απειλή). Το βρήκα άκρως συναρπαστικό και με συνεπήρε η μεταφορική ιδέα του σεναρίου παρόλο που δεν είναι και τόσο καλογυρισμένο όσο έχουμε συνηθίσει να είναι τα κινούμενα σχέδια.


Φρόσω του Διονύσιου Λαυράγκα στο Μέγαρο Μουσικής 23/4/2010

Ελληνικό μελόδραμα σε τρεις πράξεις και δύο εικόνες αλλά σε μορφή συναυλίας με την κρατική και τη χορωδία της ΕΡΤ. Από όσο μπόρεσα να ακούσω, κάτω από το θόρυβο της κρατικής και ενώ η χορωδία δεν ακουγόταν καθόλου, δε χάναμε και τόσο καιρό που δεν ακούγαμε Φρόσω. Το μόνο ενδιαφέρον της παράστασης ήταν η ίδια η παράσταση και το ανέβασμά της. Αν μου έλεγαν δηλαδή ότι η Φρόσω είναι δημιούργημα ενός Ούγκρου συνθέτη θα την είχα περιγελάσει και θα είχα κλάψει τα χρήματα του εισητηρίου. Το στόρυ τετριμένο, το λιμπρέτο μόνο ποιητικό δεν είναι και η μουσική με κάποιες καλές εκλάμψεις αλλά κατά τα άλλα ψιλοαδιάφορη.

Joshua Bell στο Μέγαρο Μουσικής 25 & 26 Απριλίου 2010

Μαγεύτηκα. Δε μπορώ να βρώ άλλη λέξη που να περιγράφει αυτό που ένιωσα όταν άκουσα τους ήχους από το 300 ετών (και 4 εκ.ευρώ) Stradivarius του Joshua Bell. To Stradivarius κελαηδούσε και σου έδινε την αίσθηση ότι μπορεί να παράγει ήχο και μόνο του ακόμα και στα πιο αδέξια χέρια. Πόσο μάλλον στα χέρια του Bell. Μιλάμε για το καλύτερο όργανο στα καλύτερα χέρια, συνδιασμός που μπορεί να κινήσει βουνά. Τέτοια ήταν η ηδονή της ακοής που έκλεινα τα μάτια μου για να έχω μηδέν απώλειες. Mendelssohn (Concerto Op.64) την πρώτη βραδυά και στη συνέχεια η Καμεράτα μας έδωσε μια νερουλή εκτέλεση Schubert Symphony No.9 (οι κακές γλώσσες λένε ότι στο διάλειμμα οι μουσικοί παρέδωσαν τα κορδόνια των παπουτσιών τους στο βεστιάριο ώστε να μην προβούν σε καμμιά παρανοϊκή ενέργεια αφού παρακολούθησαν τον Bell με ανοιχτά τα στόματα). Mozart (KV454), Beethoven (No.7 op.30), Ravel, Tchaikovsky (Meditation), Sarasate και Chopin για encore τη δεύτερη βραδυά με τον Sam Haywood στο πιάνο.  Αν εξαιρέσεις το απαράδεκτο κοινό που έβηχε, αναστέναζε, βροντούσε τα βραχιόλια του, φώναζε σσσσσσ σε όσους έβηχαν αναστέναζαν και βροντούσαν τα βραχιόλια τους, και σταμάτησε να χειροκροτάει όταν κατάλαβε πως δεν θα υπάρξει δεύτερο encore, ήταν δύο μαγικές βραδυές.

1 σχόλιο »

  1. sak tin eida ki ego tin «klironomo». prosekses oti den ypirxe oute enas dialogos pano apo 2 lepta? mousiki kai cuts les kai kanane videoklip miamisi oras😦

    Σχόλιο από viki vale — Μαΐου 3, 2010 @ 12:14 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: