Sakafiora

Ιουνίου 25, 2010

Σακαφιόραμα 25/06/2010

Filed under: Art — sakafiora @ 12:58 πμ

Norma του Βιτσέντζο Μπελίνι στο Ηρώδειο 12/07/2010
Απογοητευτική η πρεμιέρα, πολύ καλύτερες (από ό,τι άκουσα) οι επόμενες παραστάσεις. Από όπου και να έπιανες την παράσταση της Παρασκευής, λέρωνες τα χέρια σου. Σκηνοθεσία (Σπ.Ευαγγελάτος), Σκηνικά, Ορχήστρα (Λυρικής – Καρυτινός). Αν εξαιρέσει κανείς τη μαγευτική Casta Diva και την πολύ καλή χορωδία, το υπόλοιπο ήταν για επιστροφή χρημάτων. Μέχρι που έπεσε και γιούχα μετά το ασυντόνιστο ντουέτο της Θεοδοσίου με τη Νικολάεβα και ομολογώ όχι άδικα αφού ακουγόταν λες και ήταν απροβάριστο.

Ραούλ, Performance με τον Τζέιμς Τιερέ στο REX (σκηνή Κοτοπούλη) 14/06/2010 €20
Πέρυσι είχα πει το ίδιο για τη Victoria (κόρη Τσάπλιν), φέτος θα πω το ίδιο για τον Τζέιμς Τιερέ (εγγονό Τσάπλιν). Το ταλέντο δεν είναι απλά στο γονίδιο αλλά εξελίσσεται κιόλας. Πρόκειται για τις δύο καλύτερες παραστάσεις των φεστιβάλ. Στο Ραούλ, ο Τζέιμς είναι ακροβάτης, χορευτής, μίμος, μάγος και τελικά πραγματικός καλλιτέχνης από αυτούς που μας αφήνουν με ανοιχτό χρώμα και μας κάνουν να χειροκροτάμε όρθιοι στο τέλος της παράστασης με τα χέρια πάνω από το κεφάλι. Κοστ.-σκην.: Β. Τιερέ. Ήχος: Τ. Ντελό. Φωτισμοί: Jérôme Sabre, Σκηνογραφία: James Thiérrée, Συγγραφέας:  James Thiérrée, Σκηνοθέτης:  James Thiérrée, Ηθοποιοί:  James Thiérrée
ΣΑΝΜΠΑΣΟ ΝΤΑΙ-ΧΑΝΓΙΑ (ΝΟ) Η ΣΟΥΤΡΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΟΦΙΑΣ στο Ηρώδειο 16/06/2010

Παραδοσιακό, τελετουργικό ιαπωνικό χοροθέατρο με ζωντανή μουσική. Τα χλωμά πρόσωπα της δύσης δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε το τελετουργικό θέατρο, όπως ίσως θα δυσκολεύονταν και οι Ιάπωνες να καταλάβουν μια αρχαία τραγωδία. Λίγο η γλώσσσα, λίγο το παράξενο άκουσμα της μουσικής… κατέληξε σε ένα μισοάδειο Ηρώδειο με θεατές τριών ταχυτήτων. Κάποιοι ήξεραν πολύ καλά τι θα δουν, κάποιοι είχαν έρθει από περιέργια και κάποιοι είχαν έρθει με πλήρη άγνοια και ζητούσαν από τις ταξιθέτριες να τους αφήσουν να φύγουν στο πρώτο δεκάλεπτο.

Θεώρησα λίγο χαζή την απαγόρευση από τις ταξιθέτριες. Λογικό είναι να θέλει κάποιος να φύγει, ας μην περάσει μπροστά από τη σκηνή αλλά τουλάχιστον θα έπρεπε να του δίνεται η δυνατότητα να φύγει από το άνω διάζωμα. Πάντως όσοι μείνανε μέχρι το τέλος χειροκροτούσαν με ενθουσιασμό. Μπορεί να μην υπήρχαν υπέρτιτλοι, αλλά υπήρχαν πάνω στα καθίσματα χαρτιά με την υπόθεση των έργων. Με την περίληψη και μόνο και με τη δυναμική της τέχνης του θεάτρου καταλάβαινες και με το παραπάνω, όχι μόνο το νόημα, αλλά και τους συμβολισμούς. Έμεινα με ανοιχτό το στόμα να θαυμάζω την ποιότητα, την ακρίβεια και την τελειότητα που μόνο οι Ιάπωνες μπορούν να βάλουν στην τέχνη. Και φυσικά, μιλάμε για μια οικογενειακή παράδοση 55 γενεών.

Πολύ ενδιαφέροντα και τα έργα αυτά καθεαυτά, αξίζει να διαβάσετε :

Σανμπασό (κυόγκεν)

Τελετουργία και προσευχή για την ευημερία του έθνους και του λαού. Πολύ πριν το θέατρο Νο αποκτήσει τη σημερινή του μορφή, το Σαρουγκάκου, ιστορικά προγενέστερο του Νο, ερμηνευόταν στους ναούς κατά τη διάρκεια ιερών τελετών.

Με τα ξόρκια και τα μάγια τους οι ερμηνευτές του σαρουγκάκου καλούνταν να εμπλουτίσουν τις ιερές τελετουργίες μέσα από το κωμικό θέατρο την παντομίμα και το χορό. Συνεχίζοντας αυτή την αρχαία παράδοση, το Σανμπασό είναι ένας τραγικωμικός χορός που συνδέεται στενά με τα θεία. Ενώ οι μουσικές ηχούν δυνατά, ο ερμηνευτής σπεύδει προς το κέντρο της σκηνής με ξόρκια και έντονες ρυθμικές κινήσεις. Κατόπιν, ο Σανμπασό αποθεώνεται φορώντας μια μαύρη μάσκα γέρου άνδρα του Νο. Χορεύει κρατώντας καμπανάκια στο δεξί του χέρι και βεντάλια στο αριστερό, χτυπάει τα πόδια του με δύναμη στο πάτωμα, ενώ θυμίζει καλλιεργητή ρυζιού που σπέρνει το χωράφι του και μαζί εύχεται για πλούσια σοδειά, σύβλολο της ευημερίας του λαού, του έθνους και της ειρήνης στη γη. Λέγεται πως το Σανμπασό, λόγω της κίνησης των ποδιών, είναι περισσότερο κέντημα παρά χορός, ενώ εξαιτίας της θεματολογίας του παίζεται πάντα στις γιορτές.

Σκηνοθεσία: Ροκούρο Γκένσο Ουμεγουάκα
Ερμηνεύουν: Νορισίγκε Γιαμαμότο, Χιρογιόσι Έντο, Νοριχίντε Γιαμαμότο
Μουσικοί: Μανάμπου Τακέσι νο-καν (φλάουτο), Τατσούσι Ναρίτα κο-τσουζούμι (τύμπανο), Χιροτάντα Κάμε ο-τσουζούμι (τύμπανο)
Ντάι-Χάνγια (νο)
Ντάι-Χάνγια (νο) Η Σούτρα της Μεγάλης Σοφίας

Ο βουδιστής ιερέας Σάνζο-Χόσι θέλησε να επισκεφτεί την Ινδία (Τεντζίκου) και να αποκτήσει τη Σούτρα της Μεγάλης Σοφίας Ντάι-Χάνγια. Καθώς πλησίαζε σ’ένα αμμουδερό ποτάμι στο μέσο της ερήμου, στις δυτικές επαρχίες της Κίνας, συνάντησε έναν μυστηριώδη γέροντα που του είπε ότι είναι πολύ δύσκολο να περάσει το ποτάμι, γιατί βρίσκεται σε ένα από τα πιο δύσβατα και επικίνδυνα σημεία της ερήμου, και πως ακόμα κι αν καταφέρει να περάσει απέναντι θα έχει να διαβεί τα απότομα βουνά που υψώνονται στην άλλη όχθη. Στη συνέχεια ο γέροντας μίλησε στον ιερέα για την ύπαρξη του Σιντζία-Ντάιο, που σύμφωνα με το θρύλο ήταν ο άρχοντας του ποταμού, ένα τερατόμορφο στοιχειό, κατά τα διδάγματα του βουδισμού. Μίλησε ακόμα για τις επτά αποτυχημένες απόπειρες που είχε κάνει ο ιερέας Σάνζο να φτάσει στην Ινδία και τις αντίστοιχες μετενσαρκώσεις, αφού κάθε φορά που επιχειρούσε να περάσει το ποτάμι πέθαινε. Ο ιερέας Σάνζο έδειξε έτσι τη μεγάλη του αποφασιστικότητα να πετύχει το στόχο του και να ανακουφίσει την ανθρωπότητα.

Ο γέροντας του εξομολογήθηκε ότι ήταν ο ίδιος ο Σιντζία-Ντάιο. Τελικά, η ισχυρή θέληση και η αποφασιστικότητα του Σάνζο συγκίνησαν τον Σιντζία-Ντάιο, ο οποίος επέτρεψε στον ιερέα να παραλάβει τη Σούτρα Ντάι-Χάνγια. Κατόπιν ο γέρος Σιντζία-Ντάιο εξαφανίστηκε.

Την ιστορία αφηγείται ο Κενζόκου, συγγενής των Ριούτζιν. Ενώ ο ιερέας Σάνζο περιμένει, εμφανίζονται οι μποτισάτβα Χ΄λιτεν, παίζοντας μουσική και χορεύοντας. Με εντολή των Ριούτζιν, ο Σιντζία-Ντάιο επιστρέφει κουβαλώντας στην πλάτη το δοχείο που περιέχει τη Σούτρα Ντάι-Χάνγια. Ο σιντζία-Ντάιο διαβάζει μαζί με τον ιερέα Σάνζο τη Σούτρα και του υπόσχεται ότι θα είναι πλέον ο φύλακάς της, ενώ του παραδίδει το δοχείο της. Τότε ο ιερέας Σάνζο επιχειρεί ξανά να διασχίσει το ποτάμι. Τα παλιά χρόνια πίστευαν ότι η άμμος συμβολίζει τις επίγειες επιθυμίες. Έτσι ο ιερέας Σάνζο πρέπει να διασχίσει όλες αυτές τις επιθυμίες για να απελευθερώσει τους ανθρώπους. Τελικά το ποτάμι χωρίζεται στα δύο και αποκαλύπτεται στον ιερά Σάνζο ο δρόμος. Ο ιερέας καταφέρνει τελικά να το διασχίσει ενώ ο Σιντζία-Ντάιο τον ξεπροβοδίζει.

Ο Ροκούρο Ουμεγουάκα παρουσίασε το έργο αυτό το 1983, 550 χρόνια μετά την τελευταία παράστασή του στο κοινό. Η μάσκα Νο που ονομάζεται Σιντζία είναι κληρονομιά της οικογένειας του Ροκούρο Ουμεγουάκα από την περίοδο Μουρομάτσι (14ος αιώνας) και θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της τέχνης του Νο.

Σκηνοθεσία: Ροκούρο Γκένσο Ουμεγουάκα
Ερμηνεύουν: Ροκούρο Γκένσο Ουμεγουάκα, Γιουκινόρι Τακάο, Ναοτάκα Κακούτο, Τακαγιούκι Ματσουγιάμα, Κόχε Καγουαγκούτσι, Κενκίτσι Τονόντα, Νοριχίντε Γιαμαμότο
Βοηθός διευθυντή σκηνής (υποβολέας): Σιντάρο Μπαν
Χορός:Γιοσιμάζα Κάνζε, Μασαμίτσι Γιαμαζάκι, Μοτονόρι Ουμεγουάκα, Μιτσούρου Φουρουκάγουα, Ακιχίρο Τακάο, Χιρομίτσι Ταμό
Μουσικοί: Musicians: Μανάμπου Τακέσι νο-καν (φλάουτο), Τατσούσι Ναρίτα κο-τσουζούμι (τύμπανο), Χιροτάντα Κάμε ο-τσουζούμι (τύμπανο), Masato Kodera, taiko (stick drum), Μαζάτο Κοντέρα τάικο

L’Isola Disabirata (Joseph Haydn) Καμεράτα, Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής – Γιώργος Πέτρου, στο Πειραιώς 260 15/06/2010 €25

Όπερα εποχής σε δύο μέρη με όργανα εποχής και ενδυμασία εποχής! Δηλαδή μαγιώ, παρεό, σαγιονάρα, βερμούδα γυαλιά ηλίου και καπέλα για τους Ειρήνη Καράγιαννη (Κοντσάντσα), Αντώνη Κορωναίο (Τζερνάντο), Μυρσίνη Μαργαριτη (Σύλβια), Χάρη Ανδριανό (Ενρίκο), αλλά και για τους μουσικούς της ορχήστρας υπό τον Γιώργο Πέτρου. Η ιδέα, σίγουρα επιτυχημένη, να μας μεταφέρουν σε ένα νησί (άλλο που δε θέλαμε), έγινε πραγματικότητα με τη σκηνοθετική και σκηνογραφική επιμέλεια του Πάρι Μέξη. Η παράσταση είχε χιούμορ, κέφι και θα μπορούσε να είναι τέλεια αν μια διακοπή ρεύματος δε μας στερούσε τους υπέρτιτλους προς το τέλος της παράστασης και κυρίως αν κάποιος είχε προνοήσει να κλείσει τα aircondition που ακουγόντουσαν καθ’όλη τη διάρκεια της παράστασης.

Aerosmith 20/06/2010 Στάδιο Καραϊσκάκη

Οι Aerosmith τα έσπασαν και μας έδειξαν τι εστί ροκ επί σκηνής. Κρίμα που όλα αυτά έπρεπε να συμβούν σε ένα μισοάδειο στάδιο με τις σκανδαλώδεις τιμές των εισητηρίων (€80 αρένα Α, €60 αρένα Β, και €60-200 στις κερκίδες). Παρά τις προσπάθειες να πουληθούν εισητήρια σ’αυτές τις εξωφρενικές τιμές (ο Γερμανός έδινε ένα εισητήριο δώρο με κάθε αγορά κινητού, το tsounami.gr έβγαλε προσφορά τα εισητήρια της αρένα Β με 50% έκπτωση), το αποτέλεσμα ήταν να γεμίσει μόνο ο αγωνιστικός χώρος και μία κερκίδα. Μας έταξαν ότι θα ξανάρθουν του χρόνου. Ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο.

*Καλούτσικοι οι Livan που άνοιξαν τη συναυλία με πάνκ ήχο.

Playlist : Love In An Elevator, Back In The Saddle, Falling In Love (Is Hard On The Knees), Eat The Rich, Pink, Livin’ On The Edge, What It Takes, Rag Doll, Crazy, Cryin’, Jaded, Stop Messin’ Around, I Don’t Want To Miss A Thing, Sweet Emotion, Baby Please Don’t Go, Draw The Line

Encore: Dream On, Walk This Way, Toys In The Attic

2081

To 2081 είναι μια επιστημονικής φαντασίας μικρού μήκους ταινία, που έκανε πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Seattle στις 29 Μαΐου 2009 και είναι βασισμένο στο διήγημα «Harrison Bergeron» του συγγραφέα Kurt Vonnegut, μουσική από τον Lee Brooks με το Κουαρτέτο Κρόνος και την Τσεχική Φιλαρμονική ορχήστρα. Δε μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα με την ταινία αλλά η μουσική με κέρδισε. Αξίζει να την ακούσεις.

.

.

Vienna Philarmonic – Ricardo Muti 22/06/2010 στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής – € 0,00

Symphony no.36 “Linzer” W.A. Mozart

Symphony no.8 “Unfinished” F.Shubert

Symphony no.6 “Pathetique P.I.Tchaikovsky

Πάντα έλεγα ότι εμείς δεν ανήκουμε στην Ευρώπη αλλά στην Αφρική κι ότι θα έπρεπε να παίζουμε στο κόπα Άφρικα αντί για το τσάμπιονς λιγκ. Κι όμως ήρθε η στιγμή που άρχισα κι εγώ να πιστεύω πως ίσως είμαστε Ευρωπαίοι. Αν μου έλεγαν ότι 4,000 νοματαίοι θα παρακολουθούσαν από γιγαντοοθόνες στον κήπο του μεγάρου τον Ρικάρντο Μούτι να διευθύνει την περίφημη Φιλαρμονική της Βιέννης, την ίδια μέρα που η εθνική θα έπαιζε στο μουντιάλ με την Αργεντινή, θα πόνταρα όλες μου τις καταθέσεις στο αντίθετο. Δεν ξέρω ποιά μοίρα έβαλε το χέρι της και πήγα μία ώρα πριν, αλλιώς δεν θα έβρισκα τετραγωνικό εκατοστό να κάτσω. Όπου υπήρχε παγκάκι, τοιχάκι, γκαζόν αλλά και διάδρομος, υπήρχε και κόσμος που παρακολουθούσε με ευλάβια χωρίς να βγάζει κιχ. Και κυρίως, χωρίς να ενοχλεί τον διπλανό του, χωρίς να γκρινιάζει, χωρίς να καπνίζει (αν και σε ανοιχτό χώρο) και χωρίς να αφήνει τα σκουπίδια του φεύγοντας, παρά τις μπύρες, τα σάντουιτς και τα πατατάκια που καταναλώθηκαν. Αξία εισητηρίου € 0.00, η αίσθηση του να ακούς αυτή την υπέροχη ορχήστρα ξάπλα στο γκαζόν κοιτάζοντας τον ουρανό με τ’άστρα παρέα με άλλους 4,000 μουρλούς που ξεπαγιάζουν οκλαδόν στο γκαζόν – ανεκτίμητης αξίας.

Ορχήστρα Νέων της Βενεζουέλας «Simon Bolivar» – Gustavo Dudamel 23/06/2010 στο Ηρώδειο

Ludwig van Beethoven Συμφωνία αρ. 5 σε ντο ελάσσονα, έργο 67
Igor Stravinsky (1882-1971), Η ιεροτελεστία της άνοιξης
Παιδιά και νέοι από φτωχές οικογένεις δημιουργούν τις δικές τους ορχήστρες με αποτέλεσμα αυτή η ορχήστρα να έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο προκαλώντας υστερία στο κοινό. Το εγχείρημα από μόνο του αξίζει συγχαρητηρίων και δε σηκώνει κριτική. Μουσικοί 12-26 χρονών παίζουν με κέφι και ενθουσιασμό. Το κοινό χειροκροτεί όρθιο υστερικά. Φοράνε φόρμες που τις πετάνε στο κοινό. Την ώρα που παίζουν κουνάνε τα τσέλα τους, σηκώνονται από τις θέσεις τους και χορεύουν. Ο Γκουστάβο Ντουνταμέλ μοίραζε το χειροκρότημα στην ορχήστρα, κατέβαινε από τη θέση του και υποκλινόταν αγκαλιασμένος με τους μουσικούς (πήδηξε κι από τη σκηνή για να χαιρετήσει τον Μίκυ Θεοδωράκη).

Στο Ηρώδειο δεν έπεφτε καρφίτσα, ούτε καν στο άνω διάζωμα, κι όλοι χειροκροτούσαν και ούρλιαζαν όρθιοι. Αναμφίβολα το πιο ενθουσιώδες κοινό του φεστιβάλ.

Και αναμφίβολα η μοναδική ορχήστρα που με έκανε την επόμενη μέρα στο γραφείο να στριφογυρίζω στην καρέκλα και να κραυγάζω «μάμπο!».

Ερρίκος Ίψεν, John Gabriel Borkman (Thomas Ostermeier) στο θέατρο Πειραιώς 260 24/06/2010 € 25,00

Σκηνοθεσία: Thomas Ostermeier, Σκηνικά: Jan Pappelbaum, Κοστούμια: Nina Wetzel, Μουσική: Nils Ostendorf
Δραματουργία: Marius von Mayenburg, Φωτισμοί: Erich Schneider
John Gabriel Borkmann: Josef Bierbichler
Gunhild, σύζυγος: Kirsten Dene
Erhard, μαθητής, γιος: Sebastian Schwarz
Ella Rentheim, η δίδυμη αδελφή της Gunhild: Angela Winkler
Fanny Wilton: Cathlen Gawlich
Wilhelm Foldal, υπάλληλος: Felix Römer
Frida, κόρη: Elzemarieke de Vos
Έργο που συνοψίζει τα πάθη μιας γενιάς, γραμμένο το 1896, παραμένει συγκλονιστικά επίκαιρο. Γιος ανθρακωρύχου, ο Μπόρκμαν εγκατέλειψε μια γυναίκα και παντρεύτηκε για τα λεφτά τη δίδυμη αδελφή της, έγινε τραπεζίτης και καταχραστής, φυλακίστηκε και στη συνέχεια έμεινε έγκλειστος στο δωμάτιό του. Σαν «άρρωστος λύκος» θα βηματίζει στο κλουβί του πάνω απ’ το σαλόνι για οκτώ χρόνια.
Αρκεί να πώ ότι από όλη την παράσταση πιο πολύ μου άρεσε ο φωτισμός… Το κλίμα ήταν στραβό, το έφαγε κι ο γάιδαρος αφού σχεδόν καθ’όλη τη διάρκεια έβρεχε με αποτέλεσμα να μην ακούγονται καθόλου οι ηθοποιοί. Θα μου πείτε τώρα τι θες να ακούσεις αφού τα λένε στα γερμανικά, αλλά για ελάτε και στη θέση του μισού ινστιτούτου Γκαίτε που καθόταν στο θέατρο. Το κοινό χειροκρότησε χλιαρά και λίγο πιο έντονα την Αngela Winkle, η οποία αντικειμενικά δεν έδωσε και τίποτα το ιδιαίτερο.

Christoph Buchel – Unplugged (Simply Botiful), Πειραιώς 260

Aρχικά βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την ιδέα της συμμετοχής του θεατή, σχεδόν ενθουσιάστηκα κι ήθελα να συμμετέχω σε όλα. Μέχρι που διαπίστωσα ότι για να συνεχίσω έπρεπε να περάσω μέσα από μια στενή μαύρη τρύπα, η οποία, σα να μην έφτανε που ήταν μαύρη και στενή, βρισκόταν και στο κάτω μέρος του τοίχου μιας τούρκικης τουαλέτας! Εκεί αναφώνησα στον μπάρμαν που κερνούσε ποτά «Θα αστειεύεστε», έκανα μεταβολή και πήγα από κει που ήρθα. Από όσο πρόλαβα να δω αποκόμισα καλές εντυπώσεις πάντως.

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ενδιαφέρον το Ιαπωνικό θέατρο Νο, ΜΠΡΑΒΟ ενημερώθηκα και πολυ χαιρομαι 🙂
    που βρισκεσαι εσυ αυτο το καλοκαιρι και τι θα κανεις τον Ιουλιο; θα περιμενω νεα σου! φιλια

    Σχόλιο από artemis — Ιουλίου 1, 2010 @ 11:24 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: