Sakafiora

Σεπτεμβρίου 9, 2010

Σακαφιόραμα 09/09/2010

Filed under: Art — sakafiora @ 12:20 πμ

Inception
Περίμενα πολύ περισσότερα με μια τόσο καλή ιδέα, έναν τόσο καλό ηθοποιό και μια τόσο επιτυχημένη διαφήμιση. Πολλές θεαματικές σκηνές που όντως αγγίζουν το Μάτριξ αλλά οποιαδήποτε άλλη αναφορά της ταινίας στο Μάτριξ θα τη θεωρούσα προσβλητική (προς το Μάτριξ). Με κούρασε η επιμονή στην επεξήγηση του σεναρίου αλλά μου άρεσε το τέλος.
.


.

Soul Kitchen
Αρκετά ενδιαφέρουσα και συμπαθητική ταινία με θέμα το πολυαγαπημένο μας φαγητό ως φιλοσοφία, τέχνη και ερωτεύσιμο είδος που οδηγεί και στην επιτυχία (τι άλλο να ζητήσει κανείς). Τα ελληνικά στοιχεία της ταινίας με συγκίνησαν και ειδικά η σκηνή που κάνει αναφορά στα «μεγάλα» προσόντα του Ελληναρά σεφ. Βλέπεται ευχάριστα και σου αφήνει μια γλυκιά αίσθηση (η ταινία, όχι τα προσόντα).

.

.

Toy Story 3
Η φυσική καταπληκτική συνέχεια των προηγούμενων 2. Περιπέτεια, αγωνία και ηθικά διδάγματα με πρωταγωνιστές τα παιχνίδια που έχουν κι αυτά ψυχή. Το καλό θριαμβεύει, η δικαιοσύνη απονέμεται και φεύγουμε (σχεδόν) ήσυχοι από το σινεμά.
Αν κακομεταχειριστήκατε τα παιχνίδια σας όταν είσαστε παιδιά, αποφύγετε να το δείτε. Εγώ, από το Toy Story 1, δεν έχω ησυχάσει ακόμα από τις τύψεις που έβαφα τα νύχια και έκοβα τα μαλιά του κούκλου μου του Πανούλη. Θα μου πείτε τουλάχιστον δεν τον έβαλα στο πατάρι ούτε τον πέταξα στα σκουπίδια αλλά όπως και να το κάνεις…

.

Lil Orbits Ζωσιμαδών 31 (πεζόδρομος)
Ενα κουκλίστικο πολύχρωμο μαγαζί στον πεζόδρομο της Ζωσιμαδών στον Πειραιά φτιάχνει τα πιο νόστιμα, ολόφρεσκα, μίνι ντόνατς (χλαπ χλαπ). Οπλιστείτε με υπομονή καθώς ο ιδιοκτήτης Στέλιος είναι οπαδός του slow food και έχει πολύ όρεξη για κουβέντα. Πιείτε το καφεδάκι σας, κάντε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση μαζί του (είναι οπαδός του Τζίμη Πανούση), μην πείτε όχι στα κεράσματά του και φύγετε με μια ντουζίνα ντόνατς σε κουτάκι που ζωγραφίζει ο ίδιος επιτόπου και σε αρκετά χαμηλή τιμή. Με σοκολάτα, με μέλι και κανέλλα, με φράουλα και σμάρτις, αλμυρά ή ακόμη και σκέτα, αλλά και χωρίς λιπαρά, λάδια και trans fat (με το uni-matic) είναι σκέτη απόλαυση. Τα δοκίμασα σχεδόν όλα κι έφυγα με δυο κουτιά για το σπίτι. Η σοκολάτα είναι μερέντα, το μέλι είναι ελάτης και γενικώς ο Στέλιος το ψάχνει και «δεν πουλάει μάπες», όπως θα σας πει ο ίδιος αλλά θα διαπιστώσετε και μόνοι σας.

U2 Athens OAKA 03/09/2010
Έπαιξαν για πάνω από 2 ώρες (ξεκίνησαν 9.45 και τελείωσαν λίγο μετά τις 12) τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους (πλήν του desire) αλλά δεν ικανοποίησαν. Οι U2 έδωσαν την εντύπωση ποδοσφαιρικής ομάδας που προφυλάσσει τα πόδια της στο φιλικό για να τα δώσει όλα στο επίσημο παιχνίδι, με λίγα λόγια δεν τα έδωσαν όλα. Έφτασαν στην Αθήνα 5 ώρες πριν βγουν στη σκηνή και έφυγαν αμέσως μετά, αν αυτό τους δικαιολογεί κάπως.
Η συναυλία ξεκίνησε στις 7 με τον Aviv Geffen, ο οποίος τραγούδησε στο ακόμα άδειο ΟΑΚΑ. Για να πω την αλήθεια ούτε εγώ δεν είχα φανταστεί ότι θα ξεκινήσει τόσο νωρίς και δεν άκουσα ούτε ένα τραγούδι (από τα Blackfield, Pain, The One, End Of The World, Mr. Down & Mrs. High, It Was Meant To Be A Love Song). Βέβαια, ακόμα κι αν το είχα φανταστεί, δε θα είχα καταφέρει ποτέ να φτάσω τόσο νωρίς αλλάζοντας 4 (ΤΕΣΣΕΡΑ) τρένα για να φτάσω στο ΟΑΚΑ. Έπρεπε να βλέπατε τα μούτρα κάποιων ξένων που ακολουθούσαν την ίδια διαδρομή με μένα για να πάνε στη συναυλία, η καλύτερη τουριστική ατραξιόν!
Μετά εμφανίστηκαν οι Snow Patrol, (αυτούς τους πρόλαβα) οι οποίοι με ενθουσίασαν, παρόλο που όση ώρα τραγουδούσαν περίμενα για να αγοράσω ένα μπλουζάκι. Πολύ κουλ, ξεσηκωτικοί και αεράτοι με ωραία τραγούδια. Με εκνεύρισαν λίγο με την αγάπη τους για την Αθήνα (αν υποψιαστώ ότι τα ίδια λένε παντού…). Playlist : Open Your Eyes, Chocolate, Hands Open, Shut Your Eyes, Run, Chasing Cars, Crack The Shutters, Just Say Yes.
Ιρλανδοί στην καταγωγή αλλά άγγλοι στο ραντεβού, οι U2 βγήκαν στη σκηνή στις 9.45 υπό τους ήχους του Space Oddity του David Bowie. Πιστέψτε με, το μόνο που άκουγες εκτός από χειροκροτήματα και ουρλιαχτά ήταν διαπιστώσεις του τύπου «Θεέ μου, πόσο τάπα είναι ο Μπόνο». Ομολογώ ότι κι εγώ εξεπλάγην. Δεν πρέπει να έχω δει πιο κοντό τραγουδιστή στη ζωή μου. Τι γέφυρες και τι σκηνές περιστρεφόμενες, αν δεν υπήρχε το βίντεο-πλέγμα οθονών LED, Μπόνο δε θα βλέπαμε. Πάντως, φήμες σχετικά με το σκηνοθέτη που στην προετοιμασία της συναυλίας χρησιμοποιούσε ένα κομοδίνο με ρόδες αντί του Μπόνο δεν διασταυρώθηκαν με έγκυρες πηγές.
Τα συναισθήματά μου για το Μπόνο είναι ανάμεικτα. Από τη μία με συγκίνησε με τη συγνώμη που ζήτησε «Συγγνώμη που αργήσαμε να έρθουμε σε αυτόν τον μυθικό τόπο». Από την άλλη καμμιά φορά είναι καλύτερα να τραγουδάς παρά να μιλάς : Μας είπε δηλαδή ότι η Ελλάδα είναι για τους Έλληνες κι ότι θα τα καταφέρουμε να βγούμε από την οικονομική κρίση γιατί είμαστε καταπληκτικά άτομα όπως και οι Ιρλανδοί άλλωστε. Μετά παρομοίασε το συγκρότημά του με Έλληνες Θεούς (The Edge/Οδυσσεας, Larry/Απολλωνας, Adam/Διας, Bono/Alexander the motherfucking Great). Ευτυχώς που το συγκρότημα απαρτίζεται από 4 μόνο μουσικούς αλλιώς θα έπρεπε να εξαντλήσουμε όλο το εικοσιπεντάθεο!
Στην Καλιφορνια παρομοίασε τον Larry με τον James Dean, τον Adam με τον Clark Gable, τον Edge με τον Mr. Spock και τον εαυτό του με ένα mix Arnold Schwarzenegger/Danny De Vito (εδώ δε μπορώ να πω, είχε ένα πόιντ).
Ενώ ακόμη κρατούσαμε τα μαλιά στο κεφάλι μας για να μη μας πέσουν κάτω, ο Edge εκτέλεσε κανονικά και με το νόμο το Vertigo, όχι ότι ποτέ ήταν και τίποτα το ιδιαίτερο ως κιθαρίστας.
Μετά ακολούθησε η αναφορά στην Aung San Suu Kyi με το Walk on και η εισαγωγή του One που μου σήκωσαν την τρίχα κάγγελο. Δεν είμαι κατά αυτών των κινήσεων, απλά πιστεύω στο «κάνε το καλό και ρίχτο στο γυαλό».
Στα θετικά (γιατί μέχρι στιγμής ρίχνω δηλητήριο) αυτό που αρχικά νόμισα για αξιοπρέπεια του γκρουπ, που δε μας ταλαιπώρησε με τα μπες-βγες περιμένοντας να σπάσουμε τα χέρια μας χειροκροτώντας για encore. Εκ των υστέρων βέβαια σκέφτηκα ότι μάλλον βιάζονταν να προλάβουν την πτήση τους. Ο Bono μπορεί να είναι αντιπαθής με όλα αυτά τα ηθικοπλαστικά / διδακτικά / φιλανθρωπικά κλισέ του αλλά φωνή έχει τέλεια και δε δίστασε να τραγουδήσει το μέρος του Pavarotti στο “Miss Sarajevo”. Μία σκηνή θα μου μείνει αξέχαστη από τη συναυλία: Μετά το Hold me, Thrill me, o Bono βγάζει το κακόγουστο απαστράπτον με κόκκινα led/lazer σακάκι του και το κρεμάει σε κρεμάστρα! Ελπίζω αυτή τη σκηνή να την είδαν όλοι όσοι παρακολουθούσαν τη συναυλία και όλοι όσοι θα δουν το βίντεο και να πάρουν μαθήματα νοικοκυροσύνης.
Τώρα που είπα βίντεο, η συναυλία μαγνητοσκοπήθηκε. Επομένως, αυτό το βόδι που στεκόταν μπροστά μου μπορεί τώρα να βάλει την κάμερα-του-κώλου που είχε ψηλά και μαγνητοσκοπούσε ακριβώς εκεί που λέει και το όνομά της «του κώλου».
Στα παρελκόμενα, ακόμα μία εξήγηση για τη μέτρια εμφάνιση μπορεί να είναι η συνάντηση του Μπόνο με το Γιωργάκη στα παρασκήνια στις 8 πριν τη συναυλία. Η συνάντηση είχε όντως προγραμματιστεί, δεν ξέρω αν έγινε. Περίμενα από το Μπόνο να πείσει το Γιωργάκη να ανέβει στη σκηνή για ένα τραγούδι. Αυτός, έτσι ανίκανος που είναι, πολύ πιθανό να μπερδευόταν με το μικρόφωνο να πνιγόταν και να ησυχάζαμε, αλλά σταθήκαμε άτυχοι.
Το κοινό ήταν το κλασικό ενθουσιώδες κοινό που μαζεύεται σε συναυλίες για όλα τα αυτιά, δηλαδή κάθε καρυδιάς καρύδι, αλλά παρουσίαζε και την ομοιογένεια του τύπου «εγώ θα περάσω καλά ό,τι κι αν λες». Έτσι, μετά το Hold me, Thrill me (αν θυμάμαι καλά) όλο το στάδιο άρχισε να τραγουδάει το «With or without you». Τώρα ή όλοι ήθελαν να ακούσουν το σουξέ που δεν είχε παίξει μέχρι εκείνη τη στιγμή ή είχαν στην τσέπη το playlist, όπως εγώ που προκάλεσα το θαυμασμό μιας παρέας πίσω μου οι οποίοι έμεναν άναυδοι που ήξερα ποιό τραγούδι θα ακολουθήσει και λίγο έλειψε να τους πω και τη μοίρα τους έναντι μικρού αντίτιμου αλλά δεν ήθελα να το παρατραβήξω.
Η σκηνή ήταν όντως εντυπωσιακή και τεράστια (45 μέτρα ύψος) αλλά δεν κατάφερα να καταλάβω τι νόημα είχε, τι ήθελε να μας πει και στο τέλος απογοητεύτηκα κιόλας γιατί το είχα δέσει κόμπο ότι θα εκραγεί πετώντας πολύχρωμα βεγγαλικά ολούθε.

Πολλοί μπήκαν στο τριπάκι να συγκρίνουν αυτή τη συναυλία με εκείνη των Rolling Stones. Eκτός του ότι δε βρίσκω καμμία ομοιότητα πέραν της μεγάλης προσέλευσης του κόσμου (αν και στους Rolling Stones πρέπει να είμασταν τουλάχιστον 20,000 παραπάνω), θεωρώ και βλασφημία την οποιαδήποτε σύγκριση, όχι μόνο της συναυλίας αλλά και της μουσικής ποιότητας και της ποιότητας των μουσικών.

Playlist :
1.     Return Of The Stingray Guitar
2.     Beautiful Day
3.     I Will Follow
4.     Get On Your Boots
5.     Magnificent
6.     Mysterious Ways
7.     Elevation
8.     Until The End Of The World
9.     I Still Haven’t Found What I’m Looking For
10.  Pride (In The Name Of Love)
11.  In A Little While
12.  Miss Sarajevo
13.  City Of Blinding Lights
14.  Vertigo
15.  I’ll Go Crazy If I Don’t Go Crazy Tonight – Discoteque
16.  Sunday Bloody Sunday
17.  MLK
18.  Walk On
Encore :
19. One
20. Where The Streets Have No Name
21. Hold Me, Thrill Me, Kiss Me, Kill Me
22. With Or Without You
23. Moment Of Surrender

Advertisements

2 Σχόλια »

  1. inception: τυπικό! όταν μια ταινια διαφημιζεται πολυ πρεπει να αποφευγεις να διαβαζεις οτιδηποτε σχετικο και να πηγαινεις με καθαρο κεφαλι. το εκανα και μου αρεσε!

    Σχόλιο από artemis — Σεπτεμβρίου 10, 2010 @ 1:16 μμ | Απάντηση

  2. Χαχαχα θεά! Φοβερή περιγραφή της συναυλίας! Σαν να ήμουν εκεί! Τώρα ξέρω τι έχασα!!!

    Σχόλιο από Eleftherita — Σεπτεμβρίου 16, 2010 @ 11:33 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: