Sakafiora

Οκτωβρίου 27, 2010

Σακαφιόραμα 27/10/2010

Filed under: Art — sakafiora @ 9:49 μμ

Τάνια Τσανακλίδου & Μιχάλης Δέλτα, στην Τεχνόπολη 02/10/2010 ?10

Για την Τσανακλίδου δε χρειάζεται να πω τίποτα. Ως κι εγώ, που δε λέω καλή κουβέντα για κανέναν, την παραδέχομαι. Απίστευτο ταλέντο, φωνή και ψυχή που θα μείνουν στην ιστορία της μουσικής.

Η συνεργασία της με το Μιχάλη Δέλτα είναι μάλιστα μία από τις αγαπημένες μου μουσικές συνεργασίες που νομίζω ότι ταιριάζει απόλυτα στην Τάνια.

Η συναυλία είχε αυτό το συναίσθημα που βγάζει πάντα η Τσανακλίδου αλλά εντυπωσιάστηκα και από τη μουσική του Μιχάλη Δέλτα και σίγουρα θα επιδιώξω να ακούσω περισσότερα. Ειδικά τώρα που είδα ότι δουλεύει και με Mac!

Ο Blaine Reininger (Tuxedomoon) καταχειροκροτήθηκε και φυσικά μας θύμισε άλλες εποχές.

Io sono lamore (Είμαι ο έρωτας)

Πολυδιαφημισμένη και μάλλον άδικα.Σαν γυρισμένη σε μαυσωλείο, με τα επιβλητικά πλάνα του σπιτιού και την ωραία φωτογραφία, αλλά δε με έπεισε. Η μουσική ήταν υπερβολικά πομπώδης και το γεγονός ότι αυτό ήταν σίγουρα προμελετημένο με εκνεύρισε. Η Τίλντα Σουίντον είναι όντως καλή αλλά ο ρόλος είναι τόσο αβανταδόρικος που νομίζω ότι κάθε ηθοποιός στη θέση της θα ήταν συγκλονιστική… Και τελικά, πολύ φασαρία για το τίποτα. Αν αυτή είναι η ταινία που πρέπει να φοβόμαστε στα όσκαρ τότε ο Κυνόδοντας θα το πάρει αέρα.

.

.

Oι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας

Θα μου πείτε τι σε έπιασε και βλέπεις ταινία του 1978. Διάβασα πρόσφατα το ομώνυμο βιβλίο του Αμπερ Κοσερι και αμέσως μετά, εντελώς τυχαία, έπεσε στην αντίληψή μου αυτή η ελληνική ταινία / μεταφορά του βιβλίου. Είχα μεγάλη περιέργια να δω πώς μεταφέρθηκε ο ύπνος και το καθισιό του βιβλίου στην ταινία και τελικά ο τρόπος ήταν απλός. Οι Γιώργος Διαλεγμένος, Νικίτας Τσακίρογλου, Βασίλης Διαμαντόπουλος, Δημήτρης Πουλικάκος κοιμούνται στην οθόνη επί δυο ώρες και η ταινία δε βλέπεται παρά σε τμήματα πατώντας το pause και συνεχίζοντας την επόμενη μέρα. Ως εκ τούτου νομίζω ότι η ταινία πέτυχε το στόχο της αφού και στο βιβλίο γίνεται ακριβώς το ίδιο. Μου πήρε μια βδομάδα αλλά τελικά την είδα ολόκληρη. Στο ρόλο της υπηρέτριας πολύ καλή η Ολγα Καρλάτου. Η υπόθεση :

Ένας πατέρας και οι τρεις γιοι του αποτραβιούνται σε μια παλιά αρχοντική έπαυλη, που μόλις κληρονόμησαν, μαζί με την υπηρέτριά της. Η οκνηρία, η χαλαρότητα και τέλος ο ύπνος διαβρώνει σταδιακά τα μέλη αυτής της συμβολικά προσδιορισμένης αστικής οικογένειας, εκτός από την υπηρέτρια, μοναδικό θετικό πρόσωπο σ’ ένα βασίλειο ζωντανών νεκρών. Σουρεαλιστική αληγορία που τιμήθηκε στα Φεστιβάλ Λοκάρνο, Σικάγο και Θεσσαλονίκης.

Οndine

Ιρλανδική ταινία σε σκηνοθεσία Νιλ Τζόρνταν με τους Κόλιν Φάρελ, Στίβεν Ρία, Αλίσια Μπαχλέντα, ‘Αλισον Μπάρι. O Kόλιν είναι ο πρώην αλκοολικός ψαράς που  πιάνει στα δίχτυα του μια μυστηριώδη κοπέλα, η οποία θα αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με τον άνθρωπο που την «ψάρεψε» μέσα από τα παγωμένα νερά του Ωκεανού, αλλά και την άρρωστη κόρη του, η οποία πιστεύει ότι η Οντίν είναι ένα μαγικό πλάσμα της θάλασσας που ξεπηδάει από έναν Σκωτσέζικο μύθο, αυτόν της γυναίκας-φώκιας.

Η ταινία έχει ένα νόημα μέχρι τη μέση που ξεπλέκεται το ειδύλιο με τον Κόλιν και δαιτηρείται η μαγευτική ατμόσφαιρα και το μυστήριο. Η λύση όμως του δεύτερου μέρους με ξενέρωσε αφάνταστα και τελικά απογοητεύτηκα.

Κυνόδοντας

Σε μια απομονωμένη μονοκατοικία έξω από την Αθήνα ζει μια πενταμελής οικογένεια. Τα τρία παιδιά δεν έχουν βγει ποτέ από το σπίτι και μεγαλώνουν χωρίς κανένα εξωτερικό ερέθισμα. Ο μόνος άνθρωπος που τους επισκέπτεται είναι η Χριστίνα, υπάλληλος στο εργοστάσιο του πατέρα, με σκοπό να κατευνάζει τις σεξουαλικές ορμές του μεγάλου γιου. Ενδιαφέρουσα ταινία που κυμαίνεται ανάμεσα στο ψυχολογικό δράμα, στη μαύρη σάτιρα και στην κοινωνική αλληγορία. Αρκετά καλές ερμηνείες από τους Αγγελική Παπούλια, Μαίρη Τσώνη, Χρήστο Στέργιογλου, Χρήστο Πασσαλή και δύο βραβεία στο Φεστιβάλ Κανών. Η σκηνοθεσία δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο αλλά το καλοδουλεμένο σενάριο σε συνδιασμό με την πρωτοτυπία έκανε την ταινία να βλέπεται. Δε συγκρίνεται με ισπανικές ή γαλλικές ταινίες αλλά σίγουρα έχει περισσότερες πιθανότητες για υποψηφιότητα από το Io Sono I’Amore.

Kάρμεν του Ζωρζ Μπιζέ στη Λυρική Σκηνή 13/10/2010

Μια από τις χειρότερες Κάρμεν που έχω δει ποτέ, ασυντόνιστη, ασυγχρόνιστη και φυσικά με τη χειρότερη μουσική υποστήριξη από την ορχήστρα. Μιλάμε για τουλάχιστον 10 τρανταχτά λάθη σε μια όπερα που θα έπρεπε η ορχήστρα να ξέρει απ’έξω κι ανακατωτά. Οι Μαίρη-Έλεν Νέζη (Κάρμεν), Ρούμπενς Πελιτσάρι (Δον Χοσέ), Δημήτρης Κασιούμης (Εσκαμίγιο), Μαρία Μητσοπούλου (Μικαέλα), Τάσος Αποστόλου (Θουνίγα), Ειρήνη Κυριακίδου (Φρασκίτα), Ινές Ζήκου (Μαρθέδεθ), Διονύσης Σούρμπης (Μοράλες) κατέβαλαν υπεράνθρωπες προσπάθειες και ήταν αρκετά καλοί αλλά δυστυχώς το συνολικό αποτέλεσμα παρέμεινε κάτω του μετρίου.

Μίσα Μάισκυ (και Λίλυ Μάισκυ) στο Μέγαρο Μουσικής 14/10/2010

Ο βιολοντσελίστας Μίσα Μάισκυ με τη συνοδεία της κόρης του Λίλυ στο πιάνο ξεδίπλωσε το ταλέντο του σε ένα ρεσιτάλ που θα θυμόμαστε, παρά το κακόγουστο ντύσιμο (το ίδιο μεταξωτό πουκάμισο σε διάφορα χρώματα). Στο δεύτερο μέρος με εκδικήθηκε η μοίρα και γουργούρισε η κοιλιά μου, αφού είχα λυσσάξει στο διάλειμμα να κατηγορώ όλους αυτούς που έβηχαν στο πρώτο μέρος. Το πρόγραμμα :

Επτά παραλλαγές για βιολοντσέλο και πιάνο WoO.46 (Ludwig Van Beethoven)

Φανταστικά κομμάτια για κλαρινέτο και πιάνο (μεταγραφή), έργο 73 (Robert Schumann)

Σονάτα για βιολοντσέλο και πιάνο σε ρε ελάσσονα (Claude Debussy)

Enrique Granados – Ιντερμέτζο από τα Goyescas) και Ανδαλουσιανός από τους Δώδεκα Ισπανικούς χορούς

Isaac Albeniz – Κόρδοβα από τα Τραγούδια της Ισπανίας, έργο 232 και Τάνγκο από την Ισπανία, έργο 165

Caspar Cassado – Requiebros

Manuel De Falla – Λαϊκή ισπανική σουίτα (βασισμένη στα Επτά ισπανικά λαϊκά τραγούδια)

Encore :

Alexander Scriabin – Romance

Sostakovits – Scherzo

Richard Strauss – Morgen

Το πρόγραμμα είχε μόνο 3€ αλλά ήταν ελαττωματικό καθώς κάτω από το όνομα του Isaac Albeniz υπήρχε η παρένθεση (1860-1990). Μαθουσάλας ο Albeniz,  ο οποίος τελικά απεβίωσε το 1909!

Cassandra του Benedetto Marcello – The Beggars’ Operas 17/10/2010

Η καντάτα του Benedetto (συνθέτη του ιταλικού μπαρόκ), έργο απαιτητικό και φιλόδοξο που ωθεί την ανθρώπινη φωνή στα όριά της, απαιτεί φωνητική έκταση, ευελιξία και αντοχή.  Είχα ξαναδεί την Ιωάννα Φόρτη ως τσιγγάνα στον Τροβατόρε και είχα ενθουσιαστεί αλλά δεν περίμενα με τίποτα να τελειώσει η παράσταση και να έχω μείνει με ανοιχτό το στόμα να τη θαυμάζω.

Το devised theatre ήταν ενοχλητικό (κρίμα τα βραβεία Αριάν) αλλά τελικά με συνεπήρε η μουσική και αδιαφόρησα παντελώς για τους ηθοποιούς. Η Αριάν λούστηκε επί σκηνής αλλά το ίδιο συνέβη και με ένα θεατή αφού το θέατρο έσταζε.

Το εισητήριο θα κόστιζε 18€ αλλά τα εισητήρια δεν κατάφεραν να τρυπηθούν ποτέ από την εφορία κι έτσι την παρακολουθήσαμε δωρεάν (ρίξαμε το κάτιτίς μας στο γουρουνάκι για τις δωρεές).

Τσέμπαλο – μουσική διεύθυνση – Μάρκελλος Χρυσικόπουλος, Σκηνοθεσία – Αργυρώ Χιώτη, Σκηνικό κοστούμια – Παύλος Θανόπουλος, Φωτισμοί – Τάσος Παλαιορούτας, Βίντεο Γιάννης Γαϊτανίδης,Κασσάνδρα – Ιωάννα Φόρτη,Ηθοποιοί (ομάδα vasistas) – Αριάν Λαμπέντ, Ναϊμα Καρμπαχάλ, Λεονάρδος Μπατής

THE AMERICAN
Όπως προετοιμάζει κι ο τίτλος, η ταινία είναι μια αμερικανιά γυρισμένη όμως σε στύλ νουάρ. Δηλαδή περιπέτεια με πιστολίδι (αυτός θέλει να ησυχάσει αλλά δεν τον αφήνει το παρελθόν του, ερωτεύεται μια πόρνη και γενικά όλα τα κλισέ που υπάρχουν σ’αυτές τις ταινίες) αλλά όλα αυτά σε πολύ αργούς ρυθμούς για να μας πείσει ότι η ταινία είναι ατμοσφαιρική και ποιοτική. Ο Τζωρτζ Κλούνεϊ είναι καλός όπως πάντα αλλά δεν αρκεί για να μας κρατήσει ξύπνιους. Όσο για το ορεινό Αμπρούτσο που θαύμασαν όλοι στην ταινία, άμα θέλαμε να δούμε τοπία βλέπαμε και ντοκυμαντέρ.

4 σχόλια »

  1. «…αυτός θέλει να ησυχάσει αλλά δεν τον αφήνει το παρελθόν του, ερωτεύεται μια πόρνη και γενικά όλα τα κλισέ που υπάρχουν σ’αυτές τις ταινίες»
    Αυτό δεν είναι κλισέ, είναι βγαλμένο απο τη ζωή…Δεν θυμάσαι τον Μπουγά όταν τον είχαν συλλάβει σε κάποια φάση για κάτι υποθέσεις δικές του, ο οποίος είχε κάνει την «κορυφαία» δήλωση…»Εμείς απλά συζούμε…Κακό είναι να συζείς με μια πόρνη;»

    Σχόλιο από AA — Οκτωβρίου 29, 2010 @ 11:23 πμ | Απάντηση

  2. twra mou parallilises ton klounei me ton mpouga kai adynatw na fantastw ti les !!!
    ahhahahah

    Σχόλιο από sakafiora — Οκτωβρίου 31, 2010 @ 6:23 μμ | Απάντηση

  3. Ο παραλληλισμός (αν θέλαμε να τον κάνουμε) θα ήταν ανάμεσα στον χαρακτήρα του Κλούνεϋ και τον Μπουγά…Αλλιώς θα έπρεπε να ψάξουμε να βρούμε όχι μόνο το Ελληνικό αντίστοιχο του Κλούνεϋ, αλλά και το Αμερικάνικο αντίστοιχο του Μπουγά…….Εκεί να δείς γέλια😀

    Σχόλιο από ΑΑ — Οκτωβρίου 31, 2010 @ 6:35 μμ | Απάντηση

  4. ο Έλληνας Κλούνεϋ είναι εύκολος… Σεργιανόπουλος.
    τώρα για τον Αμερικανο Μπουγα´δεν έχω λόγια….

    Σχόλιο από sakafiora — Νοεμβρίου 1, 2010 @ 12:24 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Φτιάξε δωρεάν site ή blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: