Sakafiora

Δεκεμβρίου 15, 2010

Σακαφιόραμα 15/12/2010

Filed under: Art — sakafiora @ 1:55 πμ

THE LISBON TRAVIATA του Τέρενς ΜακΝάλι στο Θέατρο «ΑΚΗΣ ΔΑΒΗΣ» 02/12/2010, €20,00

Έχω να δω τόσο καλή παράσταση από το Λα Πουπέ. Απίθανο σενάριο, συγκλονιστικές ερμηνείες ενώ με εντυπωσίασε και η απλότητα του θεάτρου καθώς και η ιδέα για κρασί κέρασμα στο διάλειμμα (κι ας μην πίνω). Έκλαψα και γέλασα με την καρδιά μου. Είδα την παράσταση με δωρεάν πρόσκληση και βγαίνοντας από την αίθουσα ένιωσα την ανάγκη να πληρώσω εισητήριο!
Η Μαρία Κάλλας αποτελεί το συνδετικό κρίκο ανάμεσα στα δύο δεινά, αυτά της ζωής κι αυτά της σκηνής μιας όπερας. Απίστευτο το σενάριο που κινείται, με δεξιοτεχνία και κρατώντας το ενδιαφέρον των θεατών ως το τέλος, ανάμεσα στο κλάμμα και στο δάκρυ, στη ζωή και στην όπερα, ενώ αποδεικνύει ότι αμφότερα βρίσκονται τελικά πολύ κοντά. Πραγματικό αριστούργημα. Μην το χάσετε.

STOMP στο Θέατρο Badminton 03/12/2010

Θέατρο Πέτρας, Λυκαβητός, Ηρώδειο και επιτέλους για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε κλειστό θέατρο. Οι τυχεροί που τους έχουμε δει σε κλειστό θέατρο και στο εξωτερικό ξέραμε τη διαφορά και φυσικά δεν θα χάναμε τέτοια ευκαιρία. Μιλάμε για άλλη ποιότητα στον ήχο και στο φως, τα σημαντικότερα δηλαδή στοιχεία σε μια παράσταση Stomp. Tενεκέδες, βαρέλια, σπιρτόκουτα και εφημερίδες έδωσαν πάλι ρεσιτάλ. Πέμπτη φορά που τους βλέπω και ακόμα δεν έχω βαρεθεί ενώ πάντα θαυμάζω την ευρυματικότητά τους και πάντα βγαίνω από τις συναυλίες παίζοντας με το μπουκαλάκι νερό ή ό,τι άλλο κρατάω στα χέρια. Κάποιο περιοδικό έγραψε ότι «οι Stomp κάνανε στο ρυθμό ό,τι ο Φρόυντ στο σεξ». Αυτό τα λέει όλα.
Shigeru Umebayashi στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη 05/12/2010

Πρώτη φορά στο Ίδρυμα Κακογιάννη και οφείλω να πώ ότι περίμενα περισσότερα. Μία αίθουσα όλη κι όλη και μάλιστα πολυαίθουσα στο δεύτερο όροφο (για θέατρο, για συναυλίες, για προβολές). Στους υπόλοιπους ορόφους φιλοξενούνται τα εκδοτήρια, το μαγαζάκι (στο ισόγειο) και εκθέσεις (στον πρώτο). Την Κυριακή υπήρχε η έκθεση Shades of Love του Δημήτρη γέρου (φωτογραφίες και προβολές βίντεο πάνω σε ποιήματα του Καβάφη) καθώς και ένα φιλανθρωπικό μπαζάρ. Στα καθέκαστα τώρα μιλάμε για την παγκόσμια πρώτη μιας άψογης ελληνικής ορχήστρας/χορωδίας (Oticons Orchestra & Choir) που υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Dirk Brosse και με τη συμμετοχή του Sandro Friedrich (Ελβετού βιρτουόζου έθνικ πνευστών) και της Σαβίνας Γιαννάτου προκάλεσε το πιο θερμό χειροκρότημα στην ιστορία της κινηματογραφικής μουσικής. Όταν κλήθηκε στη σκηνή και ο Ume (απίστευτα συμπαθής όπως όλοι οι Ιάπωνες) το χειροκρότημα έγινε ρυθμικό  και συνεχίστηκε ακόμα κι όταν είχαν ανάψει τα φώτα της αίθουσας (σημάδι ότι η συναυλία είχε οριστικά τελειώσει). Οι μουσικές αλλά και οι εικόνες που προβλήθηκαν από πολυαγαπημένες ταινίες (Ιπτάμενα Στιλέτα, Η κατάρα του χρυσού λουλουδιού, Hannibal η αρχή, Incendiary, Zhou Yu’s train, Sorekara, Tears for sale, Ερωτική επιθυμία, Ένας άντρας μόνος, Άτρωτος και 2046) πρόσφεραν μια οπτικοακουστική πανδαισία και το μόνο που μπορούσα να ψελίσω στο τέλος ήταν «τι ωραία ορχήστρα». Ξέρω ότι το μεγαλύτερο μερίδιο το είχε ο Ume, ξέρω ότι είμαι υποκειμενική λόγω λατρείας και ξέρω ότι με καθήλωσε και η εικόνα εκτός από τη μουσική αλλά επιμένω ότι η ορχήστρα είναι καλοδουλεμένη. Πάντα τέτοια!

Βασιλιάς Ληρ του Ουίλιαμ Σαίξπηρ στο Παλλάς 04/12/2010

Θα ήταν άδικο να γράψω κριτική για μια παράσταση από την οποία έφυγα στο διάλειμμα και ενώ σε ολόκληρο το πρώτο μέρος προσπαθούσα να συγκρατήσω τα νεύρα μου που έγιναν κορδέλες με τα στοιχεία ροκ, γκόθικ, δελφιναρίου και τις μετριότατες ερμηνείες ενώ βγαίνοντας χρειάστηκε να καταπνίξω και τη λαχτάρα μου να ζητήσω αποζημίωση για ψυχική οδύνη. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Marcelo Alvarez γκαλά όπερας στο Μέγαρο 06/12/2010

Δε μπορώ να φανταστώ πόσο καλύτερη θα μπορούσε να είναι η ερμηνεία του αν δεν ήταν κρυωμένος. Ένιωσα όπως ο τραπεζίτης στο «Ρίτα Χέυγουορθ, η μεγάλη έξοδος» όταν άκουσε το ντουέτο από τους Γάμους του Φίγκαρο του Μότσαρτ. Βγαίνοντας από μήνες στην απομόνωση, οι συγκρατούμενοί του τον ρώτησαν πώς άντεξε κι αυτός απάντησε «είχα εδώ τον Μότσαρτ» κι έδειξε το μέρος της καρδιάς. Βγαίνοντας κι εγώ από το μέγαρο είχα στην καρδιά μου τις όπερες των Giuseppe Verdi (Μάκβεθ, Ναμπούκο και Λουίζα Μίλλερ), Umberto Giordano (Φεντόρα), Jules Massenet (O Σιντ), Giacomo Puccini (Τουραντότ). Ο κόσμος χειροκροτούσε με μανία, χτυπούσε κάτω τα πόδια, χειροκροτούσε όρθιος, φώναζε ευχαριστώ και συγχαρητήρια σε 15 γλώσσες. Αναγκάστηκε αν και κρυωμένος να δώσει τρία ενκόρ. Μαγεύτικα πραγματικά και πήγα στα παρασκήνια για να του εκφράσω το θαυμασμό μου. Όταν βρέθηκα μπροστά του (αφού περίμενα στην ουρά μαζί με τους υπόλοιπους γκρούπις) δεν είχα λόγια. Κι αυτό ακριβώς του είπα. «Σε ευχαριστούμε πολύ, δεν έχω λόγια.» Εκείνος με αγγάλιασε και με φίλησε αποκαλώντας με bella. Αυτό, λες και έλυσε τη μαγεμένη γλώσσα μου, μου έδωσε το θάρος να πω δυό λέξεις ακόμα «να ξανάρθεις». Με διαβεβαίωσε κι έφυγα. Δεν έφτανε η μαγεία της φωνής και η συγκλονιστική ερμηνεία, ήρθε και η απλότητα, το χαμόγελο και η ανθρωπιά να συμπληρώσουν το πακέτο. Πραγματικά, δεν έχω λόγια…

Συμφωνική ορχήσρα Μαρίινσκι της Αγίας Πετρούπολης / Valery Gergiev στο Μέγαρο 09/12/2010

Mετά από τον Alvarez, μάλλον ό,τι και να ακούσεις δεν σου κάνει εντύπωση… εκτός κι αν πρόκειται για την 5η του Μάλερ από τη Συμφωνική ορχήστρα Μαρίινσκι. Οργιώδης συμφωνία και άψογη εκτέλεση. Εξαιρετικός και ο Καβάκος στο κοντσέρτο του Τσαϊκόφσκι αν και με ενόχλησε πάρα πολύ η θορυβώδης αναπνοή του και με άγχωσε (όταν κάθεσαι στις πρώτες σειρές συμβαίνουν αυτά).

Τσαϊκόφσκι – Κοντσέρτο για βιολί έργο 35, Σολίστ Λεωνίδας Καβάκος

Gustav Mahler – Συμφωνία αρ.5

O μαγικός αυλός του Μότσαρτ στη Λυρική Σκηνή 10/12/2010

Μέτριο το πρώτο μέρος με τον μαέστρο (Μ.Μιχαηλίδη) να σπάει τα νεύρα όλων όσων καθόμασταν στις μπροστινές σειρές με το συνεχές τραγούδι/μουρμουρητό. Η ερμηνεία του Α.Κορωναίου (Ταμίνο) και της Μ.Μανσόλα (Βασίλισσα της Νύχτας) σε πολύ μέτρια επίπεδα ειδικά στο πρώτο μέρος (η Μανσόλα στο δεύτερο μέρος μας αποζημίωσε όμως). Πολύ καλοί οι Χ.Σταμπόγλης (Ζαράστρο),  Μ.Μητσοπούλου (Παμίνα), Μ.Μαργαρίτη (Παπαγκένα), και κορυφαίος όλων ο Ε.Μαρρούτσι (Παπαγκένο) που εισέπραξε δικαίως το θερμότερο χειροκρότημα. Φυσικά δεν έχω λόγια για τη σκηνοθεσία και τη μουσική του Μότσαρτ (μια από τις πιο αγαπημένες όπερες) που μπαίνει στην καρδιά ενώ φεύγεις πάντα από το θέατρο αποφασισμένος να παραιτηθείς από όλα τα εγκόσμια για να αφιερωθείς στην πνευματικότητα. Τι κι αν μετά συνεχίζεις με τζαζ μπαρ γεμάτο κάπνα στα Εξάρχεια και μετά με ένα υπόγειο κουτούκι με λαϊκορεμπέτικα και κοψίδια… Οταν καταλήγεις σπίτι σου τα ξημερώματα, χιονίζει κι έχεις παραμάσχαλα μια πολύχρωμη ομπρέλα ηλίου (μη με ρωτήσετε πώς, είναι μεγάλη ιστορία και να φανταστεί κανείς ότι δεν πίνω κιόλας), σιγομουρμουρίζεις το ντουέτο της οικογένειας Παπαγκένων και τότε συνειδητοποιείς πως ΝΑΙ, Ο ΜΟΤΣΑΡΤ ΕΧΕΙ ΝΙΚΗΣΕΙ!

Κ.Κ. Λένα Πλάτωνος – Δημήτρης Παπαϊωάννου στο Παλλάς 11/12/2010

Έφτασα στο Παλλάς έχοντας διαβάσει τις χειρότερες κριτικές και έχοντας λάβει sms από φίλους που είδαν την πρώτη παράσταση «πουλήστε τα εισητήριααααα» και ενώ δεν είχα μείνει ευχαριστημένη από όλα τα προηγούμενα του Παπαϊωάννου. Σκέφτηκα ότι είναι μόνο 40 λεπτά και ότι θα αντέξω όσο χάλια κι αν είναι. Το αποτέλεσμα ήταν μια τέλεια βραδυά που δυστυχώς κράτησε λίγο. Μόλις 40 λεπτά για να απολαύσει κανείς τον ΣΥ-ΓΚΛΟ-ΝΙ-ΣΤΙ-ΚΟ Γιάννη Παλαμίδα, την Υ-ΠΕ-ΡΟ-ΧΗ υλεκτρονική μουσική της Λένας Πλάτωνος και τα αρκετά καλά βίντεο του Παπαϊωάννου που έδεναν όλα μαζί σε μια συνταγή που απογείωσε τα ποιήματα του Καβάφη (αν υπάρχει και πιο πάνω τέλος πάντων). Η αλήθεια είναι ότι η ακουστική δεν ήταν η κατάλληλη και πολλές φορές ο στίχος χανόταν, αλλά μιλάμε και για τα διασημότερα ποιήματα που ξέρει και η κουτσή Μαρία απ’έξω.

Αlladin On Ice στο κλειστό Π.Φαλήρου (Tae Kwon Do) 12/12/2010

Όταν έξι γαϊδούρες βρίσκουν πρόφαση τα τρία πιτσιρίκια για να δούνε για πέμπτη (εικοστή πέμπτη?) συνεχόμενη χρονιά το Holiday on Ice, τότε μάλλον μιλάμε για κάτι εξαιρετικό.

30 αστέρια του καλλιτεχνικού πατινάζ βρίσκονται στους δρόμους και τα πολύχρωμα παζάρια της Ανατολής και διηγούνται τις περιπέτειες του φτωχού Αλαντίν που προσπαθεί να κερδίσει την αγάπη και την εύνοια της πριγκίπισσας Sharida. Όμως, ο κακός Βεζίρης που καιροφυλακτεί, επιθυμώντας να γίνει…Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη, επηρεάζει τον καλοκάγαθο πατέρα της Πριγκίπισσας Sharida και βάζει εμπόδια στο δρόμο του φτωχού Αλλαντίν. Με τη βοήθεια των παιδιών (και των μεγάλων) που φυσάνε για να σηκωθεί το χαλί, τραγουδάνε και φωνάζουν ΜΠΟΥΟΥΟΥΟΥ κατά τη διάρκεια της παράστασης θα καταφέρει να της χαρίσει το πολυτιμότερο δώρο (τον ήλιο και το νερό που θρέφει και μεγαλώνει τα φρούτα) και θα την παντρευτεί.

Ο Αλέξης Κωστάλας προλογίζει live την παράσταση και μιλάει με όλους όσους έχουν το θάρρος να τον χαιρετίσουν και να ανταλλάξουν απόψεις μαζί του για τις επερχόμενες διοργανώσεις του καλλιτεχνικού πατινάζ (ναι, θα τα δείξει η ΕΤ) ενώ ένα τυχερό παιδάκι ανέβηκε στο μαγικό χαλί μαζί με τον Αλλαντίν στο τέλος της παράστασης. Απαράδεκτο το κοινό που έφυγε τρέχοντας πριν ανάψουν τα φώτα για να μην πήξει στην κίνηση, ενώ είδαμε για πρώτη φορά στην ιστορία του πατινάζ και παγοπέδιλο με τακούνι και μάλιστα δωδεκάποντο (μπορεί και παραπάνω, δεν είχα μαζί μου μεζούρα).

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Φτιάξε δωρεάν site ή blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: