Sakafiora

Ιανουαρίου 4, 2011

Σακαφιόραμα 04/01/2011

Filed under: Art — sakafiora @ 9:26 μμ

Due Date (Μη σπρώχνεις, έρχομαι)

Δύο εκ διαμέτρου αντίθετοι χαρακτήρες (Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και Ζακ Γαλιφιανάκης) θα συνταξιδέψουν με απρόσμενη κατάληξη. Σενάριο του δρόμου με τον Γαλιφιανάκη σε ρεσιτάλ ερμηνείας και τους θεατές να ξεκαρδίζονται σε αρκετά σημεία. Διδακτορικό στο πώς να περάσετε ευχάριστα μιάμιση ώρα.

.

.

The Tourist

Angelina Jolie και Johnny Dep στην πλέον αναμενόμενη ταινία στυλ James Bond της χρονιάς. Όπως και πέρυσι, έτσι και φέτος η Αντζελίνα παίζει την τριπλή κατάσκοπο / αστυνομικό / κλέφτρα σε μια ταινία που έχει δράση, κυνηγητό και ανατροπή (από αυτές τις προβλεπόμενες που τις καταλαβαίνεις κάπου στη μέση της ταινίας και λυσσάς μέχρι να έρθει το τέλος). Για ταινία δράσης είναι ό,τι καλύτερο, η φυσική εξέλιξη των προηγούμενων…

,

,

Black Swan (Mαύρος κύκνος)

Όποιος παίζει στοίχημα μπορεί να ποντάρει άφοβα για το όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου στη Natalie Portman. Η ταινία (δράμα/θρίλερ) έχει θέμα την ιστορία μιας χορεύτριας μπαλέτου που επιδιώκει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη λίμνη των κύκνων… μόνη δυσκολία ότι πρέπει να βγάλει τον μαύρο κύκνο από μέσα της. Πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση, συγκλονιστική και η ταινία στο σύνολό της αλλά και η ερμηνεία της Portman που αν δεν πάρει το όσκαρ θα ξυρίσω το μουστάκι μου. Όσοι αγαπάνε τον χορό και τη Λίμνη των Κύκνων Ε-ΠΙ-ΒΑ-ΛΕ-ΤΑΙ να δουν την ταινία.

.

Four Lions

Μια ταινία που προσεγγίζει με χιούμορ την τρομοκρατία. Πρέπει να παραδεχτώ ότι ενώ δε μου αρέσουν γενικά αυτού του είδους οι ταινίες/παρωδίες γέλασα σε πολλά σημεία με κορυφαία ατάκα το “I think I’m confused but I’m not sure”. Οι ηθοποιοί παίζουν με μεγάλη επιτυχία τους ηλίθιους γκαφατζήδες με αποτέλεσμα η ταινία να βλέπεται ευχάριστα αλλά όχι τόσο ώστε να πληρώσεις και εισητήριο για να τη δεις.

.

.

Despicable me (Εγώ, ο απαισιότατος)

Ο Γκρού ένας πολύ συμπαθητικός κακός, προσπαθεί να αναγνωριστεί ώς ο μεγαλύτερος κακός του κόσμου. Τρία μικρά ορφανά θα βρεθούν στο δρόμο του και εμείς θα περάσουμε μιάμιση ώρα με κέφι, χιούμορ και την ηθοπλασία που μας πρέπει. Το καλό θα θριαμβεύσει και τα κινούμενα σχέδια θα κλέψουν για άλλη μια φορά την καρδιά μας. Πάντα τέτοια!

.

.

.

Solitary man (Ένας αξιότιμος κύριος)

Αν έχετε διαβάσει τα «Απομνημονεύματα ενός πορνόγερου» μάλλον θα νομίσετε ότι είναι η μεταφορά σε ταινία. Ο Μάικλ Ντάγκλας παίζει με επιτυχία το ρόλο του, το σενάριο ήταν ενδιαφέρον και γρήγορο, αλλά κατά τα άλλα δεν ξετρελλάθηκα κιόλας. Η μεγαλύτερη επιτυχία της ταινίας είναι το υπέροχο τέλος της, νομίζω ότι αν έστριβε δεξιά ή αριστερά θα σηκωνόμουνα και θα φώναζα αίσχος, ενώ τώρα χειροκροτώ.

.

.

Τhe Τown

Δε μπορώ να καταλάβω πώς αυτή η ταινία πήρε τόσο καλές κριτικές ώστε να την πατήσω κι εγώ και να πάω να τη δω. Ληστές τραπεζών απαγάγουν μια υπάλληλο και την αφήνουν ελεύθερη. Μετά ένας από αυτούς την προσεγγίζει για να δει αν μπορεί να τους αναγνωρίσει και…. την ερωτεύεται. Καθόλου πρωτότυπο το σενάριο που ακολουθεί την πεπατημένη συνέχεια (αυτός θα τα παρατήσει όλα για να ζήσει μια νομοταγή ζωή δίπλα της, οι κακοί δεν τον αφήνουν έτσι εύκολα να ξεμπλέξει κλπ κλπ κλπ). Σε όλα αυτά, προσθέστε και τον Μπεν Άφλεκ που μιλάει αργά και βραχνά σε όλη την ταινία, ε λίγο θέλει να σε πάρει ο ύπνος? Οι φήμες για όσκαρ σκηνοθεσίας θεωρώ ότι είναι εκτός τόπου και χρόνου. Καλή ως πρώτη προσπάθεια αλλά ως εκεί.

London Community Gospel Choir στο Μέγαρο Μουσικής 28/12/2010

Αυτή η συναυλία με στιγμάτισε. Αρχικά απογοητεύτηκα γιατί βρέθηκα αντιμέτωπη με κάτι που δεν περίμενα ή μάλλον με κάτι διαφορετικό από αυτό που περίμενα. Περίμενα μια χορωδία 200 ατόμων σκέτη πάνω στη σκηνή χωρίς μικρόφωνα. Αντ’ αυτού υπήρχαν 20 άτομα όλα κι όλα με μικρόφωνα και μια ορχήστρα ηλεκτρικών οργάνων. Στα πρώτα 2-3 τραγούδια, με ενοχλούσε τόσο η μουσική και ο ήχος από τα μεγάφωνα που άρχισα να σκέφτομαι αν θα φύγω πρίν ή μετά το διάλειμμα. Και τότε συνέβη κάτι μαγικό. Η μαυρούκα που διηύθυνε τη χορωδία τραγούδησε και μαγεύτηκα. Τότε άρχισα να σκέφτομαι ότι ίσως να ακολουθήσουν κι άλλες τέτοιες καλές φωνές που να αξίζει να ακούσω. Το αμέσως επόμενο λεπτό βρέθηκα όρθια μαζί με όλους τους θεατές στην αίθουσα φίλων να κρατάω το ρυθμό με παλαμάκια, να χορεύω και να τραγουδάω το By The Rivers of Babylon !

Aν κάποιος μου έλεγε ότι θα μπορούσα να δω τόσα χέρια να κουνιούνται δεξιά αριστερά από όρθιους θεατές σ’αυτή την αίθουσα θα τον περνούσα για τρελό. Κάποια στιγμή μας ζήτησαν να χαμογελάσουμε και μας ρώτησαν αν είμαστε χαρούμενοι, τότε συνειδητοποίησα ότι αυτό ακριβώς έκανε αυτή η μουσική. Πέρα από τις θρησκευτικές αναφορές, τις οποίες είτε δέχεσαι είτε τις αγνοείς, το γκόσπελ γεμίζει τις καρδιές χαρά και τα πρόσωπα χαμόγελα. Θα επιδιώξω να ξαναπαρακολουθήσω οπωσδήποτε.

Το playlist :

Hallelujah Salvation

Praise the Lord / Carman Domenic Licciardello

Rejoice, rejoice / Howard Francis & Mark Beswick

Faith / Wesley Naylor

Oh Happy Day / Edwin Hawkins

Happy are the people / Leonard Meade

Now that we’ve found love / Gamble & Huff

His eye on the sparrow / Charles H Gabriel

This little light

Amen

Let it be

By the rivers of Babylon / Boney M

One Love / Bob Marley

Oh when the Saints / Gilbert Debenedetti

Oh come all ye faithful / John Francis Wade

Silent Night / Franz Xaver Gruber

Oh Holy Nihgt / Adolphe Charles Adam

God rest ye merry gentlemen

Mary’s Boy Child / Boney M

Feliz Navidad / Jose Feliciano

Buried

Buried

Θριλεράκι τύπου SAW με τον απίστευτο Ράιαν Ρέινολντς που καταφέρνει να μας κρατάει σε εγρήγορση σε μια ταινία που είναι εξολοκλήρου γυρισμένη μέσα σε ένα κουτί. Η ιδέα προέρχεται από το τέλος μιας ταινίας του Χίτσκοκ (αν θυμάμαι καλά κάποιος κρατούμενος στην προσπάθειά του να αποδράσει καταλήγει θαμμένος σε ένα φέρετρο με έναν αναπτήρα).

Ένας άντρας ξυπνάει και διαπιστώνει ότι βρίσκεται θαμμένος σε ένα φέρετρο στο χώμα. Μαζί του έχει έναν αναπτήρα κι ένα κινητό τηλέφωνο. Το σενάριο μία ζέστη μία κρύο, μια αισιοδοξία μια απογοήτευση, μια ηρεμία μια νεύρα, και παρόλη τη σκηνική δυσκολία δεν κουράζει, αντιθέτως με κράτησε σε αγωνία. Θα ήθελα να δω τον Ράιαν υποψήφιο για όσκαρ.

Fish Child

Μια ταινία τουρλουμπούκι με υπόθεση από κάποιο παλιό αριστούργημα που έχω δει αλλά τώρα μου διαφεύγει. Είναι από τις ταινίες που μια ερωτική υπόθεση καταλήγει σε μια σειρά από φόνους, σκοτώνουν τον πατέρα τους, το παιδί τους και ό,τι άλλο μπορεί να συγκινήσει τα πλήθη. Ατμοσφαιρική μεν, ξαναειπωμένη δε και μάλιστα κατώτερη από τις προηγούμενες.

.

.

Γλυκερία και Μακεδόνας στην Αττική Σκηνή

Τη Γλυκερία περίμενα να ακούσω, το Μακεδόνα εκτίμησα. Η Γλυκερία με απογοήτευσε για δύο λόγους, πρώτον δεν έλεγε δικά της τραγούδια (έφτασε να πει ως και την κόκκινη γραμμή της Θεοδωρίδου, λες και δεν έχει καλύτερα τραγούδια δικά της να πει), δεύτερον τραγούδησε μόνο κλαψομούνικα. Ο Μακεδόνας από την άλλη της έκλεψε την παράσταση καταρχήν με τη φωνάρα του και κατά δεύτερον με τις τραγουδάρες και το κέφι του. Στεναχωρέθηκα για τη Γλυκερία και έριξα όλο το φταίξιμο στο Θεοφάνους που έχει την επιμέλεια της παράστασης και προφανώς κατέστρεψε το πρόγραμμα και την τραγουδίστρια. Ο Θεοφάνους εμφανίζεται μάλιστα μετά τις 2 και παίζει στο πιάνο όλες τις επιτυχίες του Αντώνη Ρέμου. Μα, αν ήθελα να ακούσω το Ρέμο και τη Θεοδωρίδου δεν θα πήγαινα στη Γλυκερία! Το μαγαζί απαράδεκτο, δεν έφεραν απόδειξη παρά μόνο όταν τη ζητήσαμε και βράχνιασα από την καπνίλα και τη μυρωδιά πούρου.

Το αόρατο τσίρκο της Βικτόρια Τσάπλιν και του Ζαν-Μπατίστ Τιερρέ στη Στέγη Γραμμάτωνκαι Τεχνών 02/01/2011

Δε μπορώ παρά να γράψω τα ίδια. Είναι η δεύτερη φορά που βλέπω αυτή την παράσταση και θα την ξαναδώ και τρίτη και τέταρτη αν μου δωθεί η ευκαιρία.

Συναρπαστικό, με τη νεράιδα ακροβάτισσα κόρη του Τσάπλιν και τον κλόουν ταχυδακτυλουργό σύζυγό της. Νιώθω ευγνώμων που κατάφερα να δω την κόρη του Τσάπλιν, η οποία δίνει την εντύπωση ότι το ταλέντο είναι οικογενειακή υπόθεση, ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι φτιάχνει μόνη της και τα εκπληκτικά κουστούμια που τη μεταμορφώνουν. Αλληγορίες, συμβολισμοί, μεταμορφώσεις, σχοινοβασία πάνω και κάτω από το σχοινί και η ανάδειξη του αναπάντεχου έκαναν το κοινό να χειροκροτάει ρυθμικά και να μην αφήνει το ζεύγος να φύγει από τη σκηνή. Το αόρατο τσίρκο πήρε το όνομά του όταν η βροχή έσβησε από την αφίσα το όνομα του τελευταίου χώρου όπου θα έπαιζαν. Έτσι, έπαιξαν σε έναν άδειο χώρο μπροστά σε ένα αόρατο κοινό. Όλα τα λεφτά της συγκεκριμένης παράστασης το παιδάκι από το κοινό που φώναξε ¨ΝΤΙΣΚΟΟΟΟΟ῾την ώρα που έπαιξαν φώτα στο μαύρο φόντο.

2 σχόλια »

  1. Θα συμφωνήσω για το Μαύρο Κύκνο, αλλά ας μην ξεχνάμε πως λογικά θα είναι υποψήφια και Annette Bening, η οποία το έχει χάσει στο παρατσάκ δύο φορές. Κατά τα άλλα πολύ ωραία ταινιούλα🙂

    Με αυτά που έγραψες για το the town με ωθείς στο να μη το δω

    Σχόλιο από profylaktiko — Ιανουαρίου 7, 2011 @ 2:39 μμ | Απάντηση

  2. […] post by sakafiora var addthis_language = 'en'; Filed under Uncategorized ← There isn’t a […]

    Πίνγκμπακ από Σακαφιόραμα 04/01/2011 | Γονείς σε Δράση — Φεβρουαρίου 13, 2011 @ 6:45 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: