Sakafiora

Φεβρουαρίου 1, 2011

Σακαφιόραμα 01/02/2011

Filed under: Art — sakafiora @ 8:39 μμ

Το άστρο των Χριστουγέννων στο Πλανητάριο

Η παραγωγή του Ιδρύματος Ευγενίδου πολυδιαφημίστηκε κι έτσι στο πλανητάριο μαζεύτηκε κάθε καρυδιάς καρύδι. Παρόλα αυτά, ήταν τρομακτικά άδειο. Η αναζήτηση του άστρου των Χριστουγέννων, του άστρου που ακολούθησαν οι τρεις μάγοι είναι εντυπωσιακή αν και με απογοήτευσε λίγο το τέλος (είχα πιστέψει πως όντως θα αποκαλυφτεί το όνομα του άστρου και τρομοκρατήθηκα όταν διαπίστωσα πόσα πράγματα μένουν ακόμα ανεξιχνίαστα). Όμως, τα ιστορικά και επιστημονικά δεδομένα όπως και το συναρπαστικό οπτικοακουστικό θέαμα αξίζουν με το παραπάνω το εισητήριο των €6. Με αυτά και με τα άλλα, μου έμεινε μόνο μία παράσταση που δεν έχω παρακολουθήσει στο πλανητάριο. Επιφυλάσσομαι όμως.

The next three days (Οι επόμενες τρεις μέρες)

Ο Ράσελ Κρόου δίνει τα ρέστα του σε μια απίστευτη αγχωτική περιπέτεια γεμάτη δράση και ένταση. Ήθελα συνέχεια να σηκωθώ και να του φωνάξω «τρέξε», «πρόσεχε πίσω σου» και όλα αυτά που μας κάνουν να θέλουμε να πούμε οι καλές ταινίες δράσης.

Υπόθεση : Έχουν περάσει τρία χρόνια από τότε που η γυναίκα του Τζον Μπρέναν, ενός φιλήσυχου καθηγητή, καταδικάστηκε για ένα φόνο τον οποίο ισχυρίζεται ότι δεν διέπραξε. Όταν η τελευταία έφεση απορρίπτεται κι εκείνη κάνει απόπειρα αυτοκτονίας, ο Τζον καταλαβαίνει ότι πρέπει να κάνει τα πάντα για να τη βγάλει από τη φυλακή.

Somewhere

Χρυσό λιοντάρι για αυτή την άνοστη ταινία της Κόπολα που σαφώς και δεν θα έκανε καριέρα στη σκηνοθεσία αν δεν υπήρχε ο μπαμπάς της. Πλήρης απογοήτευση.

Ο Τζόνι Μάρκο είναι ένας χολιγουντιανός σταρ, ο οποίος με μόνιμο κατάλυμα το πολυτελές ξενοδοχείο «Chateau Marmont» ζει μια ανέμελη, αλλά βαρετή ζωή. Όλα θα αλλάξουν, όμως, όταν αναγκαστεί να περάσει μερικές ημέρες με την 11χρονη κόρη του την οποία βλέπει σπάνια.

Josef Nadj CherryBrandy 09/01/2011 στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών

Βασισμένο στο Κύκνειο Άσμα του Τσέχωφ (Θες δε θες, θ’αρχίσεις τώρα να προβάρεις το ρόλο του πεθαμένου), το έργο αναλύει την ατμόσφαιρα της άδειας θεατρικής σκηνής (μαύρο κουτί, μαύρος λάκκος, τάφος) όπου κρύβονται φαντάσματα μιας περασμένης ζωής. Δεν κατάφερα να αποκομίσω τίποτα άλλο από το πρωτότυπο αλλά ευχαριστήθηκα πραγματικά το μοντέρνο χορό και την εικόνα.

Rising Stars : Apollon Musagete Quartett and Lorenzo Gatto ρεσιτάλ βιολιού στο Μέγαρο 11/01/2011

Aκόμα μία φορά που για άλλο πηγαίνω και άλλο θαυμάζω. Περίμενα με αγωνία να δω το ρεσιτάλ βιολιού και τελικά την καρδιά μου έκλεψε το Apollon Musagete Quartett, τέσσερις απίθανοι μουσικοί που παίζουν σαν ένας. Ένταση, ταχύτητα, εκφραστικότητα, δε μπορώ να βρω αρετή που να τους λείπει. Έπαιξαν Schubert και JacobTV. Τον δεύτερο ομολογώ δεν τον ήξερα και μόλις γύρισα σπίτι έψαξα τα άπαντα!
– Franz Schubert: Κουαρτέτο εγχόρδων «Tod und das Mädchen» (Ο θάνατος και η κόρη)
– Jacob ter Veldhuis: Κουαρτέτο εγχόρδων αρ. 3 (1995) Boy and a Life, υπότιτλος: There must be someway out of here εμπνευσμένο από το τραγούδι του Μπομπ Ντύλαν All along the watchtower. Το συγκεκριμένο είναι απλά υπέροχο και μπορείτε να το ακούσετε εδώ.

Ο Lorenzo Gatto αμέσως μετά μου φάνηκε πολύ ρηχός και το παίξιμό του ήταν κάπως υπεροπτικό (το σιχαίνομαι αυτό στους μουσικούς), ίσως βέβαια να έφταιγε και το σοκ που έπαθα με το κουαρτέτο. Εχω όμως την εντύπωση ότι και το χειροκρότημα ήταν χλιαρό μετά τον Μότσαρτ. Έφυγα χωρίς να ακούσω το ενκόρ, δεν ήθελα να μπει τίποτα παραπάνω ανάμεσα σε μένα και το κουαρτέτο. Το ρεσιτάλ βιολιού :
– Wolfgang Amadeus Mozart: Σονάτα αρ. 32 για βιολί και πιάνο σε σι ύφεση μείζονα
– Camille Saint-Saëns: Εισαγωγή & Rondo Capriccioso
– Σεργκέι Προκόφιεφ: Σονάτα αρ. 2 σε ρε μείζονα για βιολί και πιάνο

The Fighter

Ταινία για τη ζωή του πυγμάχου Micky Ward (Mark Wahlberg). Ποτέ δεν θα καταλάβω γιατί υπάρχουν τόσες ταινίες σχετικές με το μποξ και μάλιστα με το ίδιο σενάριο. Αυτή ίσως είναι από τις πιο καλογυρισμένες αν και περιέχει όλα τα κλισέ (την αλλαγή προπονητή, την προδοσία, τη γκόμενα που γκρινιάζει, την αδικία, το κάθομαι και τις τρώω και στο τέλος βγάζω τον άλλο νοκάουτ). Υποθέτω ότι θα συμπληρώσει τις υποψηφιότητες για όσκαρ (ίσως να έχει ελπίδες για όσκαρ 2ου ανδρικού ρόλου για τον Christian Bale, που παίζει τον αδερφό και προπονητή του πυγμάχου που έχει πέσει στο κρακ).

True Grit

Η ταινία γουέστερν των αδερφών Κοέν που άνοιξε (εκτός συναγωνισμού) το φεστιβάλ του Βερολίνου.

Είναι επανέκδοση ταινίας του 1969 με τον Τζον Γουέιν, την οποία βέβαια δεν έχω δει αφού τότε ήμουν αγέννητη. Αφηγείται την ιστορία μιας 14χρονης που αναζητεί τον δολοφόνο του πατέρα της. Με κούρασε λίγο ο τρόπος ομιλίας όλων των πρωταγωνιστών (Τζεφ Μπρίτζες, Ματ Ντέιμον και Τζος Μπρόλιν) που μιλούσαν σα να μασούσαν τσίχλα, καπνό ή ένα ολόκληρο καρπούζι καθώς και ο χαρακτήρας της δεκατετράχρονης που έδειχνε μικρομέγαλο κι έβγαζε μια μαγκιά χωρίς νόημα. Κατά τα άλλα δε βρήκα κάτι ιδιαίτερο στην ταινία πέρα από την κλασική ποιότητα «Κοέν» στη σκηνοθεσία. Χλωμό το κόβω για όσκαρ.
127 hours

H περιπέτεια ενός ορειβάτη που παγιδεύεται για 127 από την πτώση ενός βράχου και κάνει τα πάντα για να επιβιώσει και κυρίως να επανεξετάσει τη ζωή του. Άλλη μια περιπέτεια εγκλωβισμού που όμως μας κράτησε σε αγωνία. Κάπως προβλέψιμο το τέλος αλλά άξιζε το ταξίδι. Απίστευτη μουσική και αρκετά καλός και ο James Franco στο μοναχικό του ρόλο.

.

.

Never let me go

Η Carey Mulligan και ο Andrew Garfield είναι οι κλώνοι που μεγαλώνουν για να γίνουν δωρητές οργάνων. Ερωτεύονται και θέλουν να ζήσουν μαζί αλλά όλα θα τους πάνε στραβά. Ατμοσφαιρικό και με άψογη παρουσίαση στις σχέσεις εξουσίας αλλά το σημαντικότερο μεγάλη αιχμή για την παθητικότητα σε ό,τι μας επιβάλλεται. Υπέροχα τα παιδιά-ηθοποιοί. Η ιστορία όμως χιλιοειπωμένη…

.

.

Hereafter (Η ζωή μετά)

Στην εφηβεία μου είχα διαβάσει το «Το πέρασμα, ο θάνατος δεν είναι το τέλος» (χωρίς να είμαι απολύτως σίγουρη για τον τίτλο). Η ταινία αναφέρεται ακριβώς σ’αυτό, είναι καλογυρισμένη και μας αφήνει με την ίδια αβεβαιότητα που είχαμε εξαρχής για το θάνατο αλλά χωρίς να παύει να τολμά και να ερευνά. Με λίγα λόγια δεν πρόκειται να μας πει η ταινία τι γίνεται μετά το θάνατο αλλά ασχολείται με το θέμα τόσο όσο ασχολούμαστε όλοι και καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα που καταλήγουμε όλοι. Τη βρήκα πολύ εύστοχη, το θέμα καλύπτεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και ο Κλιντ Ίστγουντ θα θέλαμε να είναι συνέχεια υποψήφιος για όσκαρ σκηνοθεσίας (έχω αρχίσει να απελπίζομαι που πέρασε σχεδόν όλη του τη ζωή ως ηθοποιός κι όχι ως σκηνοθέτης).

Tosca του Πουτσίνι στο Μέγαρο Μουσικής 19/01/2011

Μέτρια ξεκίνησε η Καρούζο (Τόσκα) αλλά συγκλόνισε μετά, πολύ καλοί οι Νηλ (Μάριο) και Αποστόλου (Αντζελότι) αλλά την παράσταση έκλεψε ο εκπληκτικός Πλατανιάς (Σκάρπια), ο οποίος εισέπραξε και το μεγαλύτερο χειροκρότημα στο τέλος της παράστασης. Ειδικά στο τέλος της πρώτης πράξης ήταν συγκλονιστικός και υπάρχουν φορές που πιστεύω ότι ο ρόλος του Σκάρπια έχει γραφτεί πάνω του. Υπέροχα τα σκηνικά και η σκηνοθεσία. Δε με ενόχλησε καθόλου το ταξίδι στο χρόνο, ενώ με ενοχλούν γενικά οι αλλαγές στις όπερες. Το τέλος, που κατηγορήθηκε από πολλούς, εμένα μου άρεσε, με ξάφνιασε με την πρωτοτυπία και γενικά το βρήκα πολύ πετυχημένο.

Βέρθερος στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών 18/01/2011 €20.00

Σκηνική σύνθεση της ομάδας Bijoux de Kant βασισμένη στα «Πάθη του νεαρού Βέρθερου» του Γκαίτε, σε σκηνοθεσία Γ.Σκουρλέτη με τους Δ.Λιγνάδη, Κ.Μισιχρόνη, Δ.Πασσά

Υπέροχες ερμηνείες και πανέξυπνη σκηνοθεσία. Η πρωτότυπη μουσική και η κινούμενη εικόνα βίντεο έπαιζε το παιχνίδι αντικατοπτρισμού και αμφιθυμίας με επιτυχία. Το εικαστικό στοιχείο έντονο (χαρακτηρίστηκε παράσταση-γλυπτό, όχι άδικα). Μιλάμε για τη σχέση του ερωτευμένου προς το αντικείμενο του πόθου, για τη ζωή και το θάνατο, για την πραγματικότητα και τη φαντασία. Το μεγαλύτερο χειροκρότημα εισέπραξε ο εκπληκτικός Δ.Πασσάς αν και θεωρώ πως του έδωσε μεγάλη αβάντα και ο ρόλος του.

The King’s speech (Ο λόγος του Βασιλιά)

Απίστευτη ταινία με τους Κόλιν Φερθ (ο τραυλός γιος του βασιλιά και διάδοχος του θρόνου) και Τζέφρυ Ρας (ο ιδιόμορφος λογοθεραπευτής του) να πηγαίνουν βουρ για τα όσκαρ Α’ και Β’ ρόλου. Τουλάχιστον η συμμετοχή τους θα πρέπει να θεωρείται βέβαια. Έξυπνο σενάριο, πρωτότυπο θέμα, δράμα, ένταση και ένα αισιόδοξο μήνυμα της νίκης του ανθρώπου επί των φοβιών του. Λογικά θα είναι και υποψήφιο για όσκαρ σεναρίου. Αποφύγετε να δείτε την ταινία αν κολλάτε εύκολα τικ και γλωσσοπάθειες. Σας μμμμμιμιμιλάω εκκκκκκκκκ εκ πππππ ππππ πππείρας.

Όπως είπε εύστοχα φίλος απογοητευμένος από τις χρυσες σφαίρες «δεν είναι δυνατόν να περάσει απαρατήρητη αυτή η ταινία».

Stefan Vladar στο Μέγαρο Μουσικής 21/01/2011

Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση είναι ότι δεν προλάβαινε να κάτσει στο σκαμπό κι άρχιζε να παίζει. Το δεύτερο που μου έκανε εντύπωση ήταν το αλάνθαστο. Μετά μαγεύτηκα με Chaconne (Bach), Apassionata (Beethoven), Sarcasm (Prokofiev), Carnaval (Schumann). Ευχάριστη έκπληξη ο Chopin στο ενκόρ που τελικά του ταίριαξε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Aνάργυρος Πασχάλης – Έκθεση ζωγραφικής στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών 18/1-5/2/2011

Στην τρίτη ατομική έκθεση του καλλιτέχνη παρουσιάζονται με ύφος προσωπικό, μια σειρά από πίνακες στους οποίους ο καλλιτέχνης επιχειρεί να προσδώσει στο θεατή τον κυρίαρχο ρόλο που έχει το φως στη ζωγραφική του. Το φως υπάρχει παντού όχι μόνο ως βασικό εικαστικό στοιχείο αλλά και ως κινητήρια δύναμη. Τα έργα του απεικονίζουν σχοινοβάτες, οι οποίοι δεν ακροβατούν απλώς σε σχοινιά ή ξύλα φωτισμένα αλλά συνδιαλέγονται με το φως και τη σκιά, αλλά και τοπία τα οποία διαμορφώνονται απο την πέτρα, τον ουρανό και τη θάλασσα αναζητώντας νέα μονοπάτια.

Ο καλλιτέχνης με αυτή του την έκθεση μας προσφέρει ένα ώριμο, ξεκάθαρο έργο χωρίς υπεκφυγές και ανασφάλεια. Η επιρροή του ρομαντισμού και του συμβολισμού στα έργα του είναι εμφανής καθώς αποτυπώνει τις ιδέες και τα συναισθήματά του στον καμβά. Μπροστά στα μάτια μας χορεύουν μοναχικές φιγούρες και απέραντα τοπία που ορισμένες φορές αγγίζουν τα όρια του μελαγχολικού και του ζοφερού. Και τότε το φώς ζωντανό και απροκάλυπτο έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι μετά το σκοτάδι ακολουθεί το ξημέρωμα και μετά την καταιγίδα ο ήλιος. Μέσα απο το έργο του ο καλλιτέχνης μας θυμίζει αυτό που συχνά ξεχνάμε: όπου υπάρχει σκοτάδι, υπάρχει και φως. Το φως λοιπόν πέρα από τις καθαρά εικαστικές ανάγκες που καλύπτει αποκτά και μια συμβολική υπόσταση δίνοντας μορφή στην αισιοδοξία. Ξετρελάθηκα, όπως πάντα με όλα τα έργα του Αργύρη. Έγραψα στο βιβλίο επισκεπτών ότι είναι η ωραιότερη έκθεση που έχω δει ποτέ και το εννοώ. Μη το χάσετε.

Ώρες λειτουργίας: Τρ. – Παρ. 10 π.μ.-2 μ.μ., 6-9 μ.μ. Σάβ. 10 π.μ.- 2.30 μ.μ.

Αίθουσα Τέχνης Αθηνών, Γλύκωνος 4, 2107213938, info@athensartgallery.gr, www.athensartgallery.gr

Ο Μπαχ και τα ελληνικά του διλήμματα (Η Καμεράτα με όργανα εποχής), 25/01/2011 στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών

Η ξεκούρδιστη ορχήστρα μας πήρε τα αυτιά στο πρώτο μέρος. Μεγάλο ενδιαφέρον οι δύο καντάτες του Bach με θέματα από την ελληνική μυθολογία με τη δεύτερη καντάτα να αποζημιώνει τα αυτιά μας στο δεύτερο μέρος.

Στην πρώτη καντάτα (Καντάτα 213 Ο Ηρακλής στο σταυροδρόμι) ο νεαρός Ηρακλής, πριν ακόμα γίνει ήρωας, πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στο δύσβατο μονοπάτι της Αρετής ή στον απατηλά γοητευτικό δρόμο της Κακίας. Η καντάτα αποτελείται από αριστουργηματικά αποσπάσματα που χρησιμοποίησε ο σύνθετης και στο περίφημο Χριστουγεννιάτικο ορατόριο.

Στη δεύτερη καντάτα (Καντάτα 201 Η διαμάχη ανάμεσα στο Φοίβο και στον Πάνα) ο Τμώλος και ο Μίδας, ως κριτές στο μουσικό διαγωνισμό ανάμεσα στον Απόλλωνα (Φοίβο) και τον Πάνα, οφείλουν να αναδείξουν το νικητή. Αγγίζει με πολύ χιούμορ ένα θέμα που απασχόλησε τον Μπαχ σε όλη του τη ζωή: τη σχέση της «ελαφριάς» μουσικής με τη σπουδαία μουσική παραγωγή του πνεύματος.

Η μουσική του Πάνα είναι διασκεδαστική, χορευτική και διονυσιακή, ενώ του Φοίβου βαθιά συγκινητική και αισθαντική, θέτοντας τη φωνή σε διάλογο με τους μαγικούς μπαρόκ ήχους του flauto traverso και του oboe d’amore.

Μουσική διεύθυνση: Αλέξανδρος Μυράτ

J.S. Bach Καντάτα 213 «Lasst uns sorgen, lasst uns Wachen» [Ο Ηρακλής στο σταυροδρόμι]
Ηρακλής: Θεοδώρα Μπάκα
Κακία: Μίνα Πολυχρόνου
Αρετή: Βασίλης Καβάγιας
Ερμής: Τάσης Χριστογιαννόπουλος

J.S.Bach Καντάτα 201 «Geschwinde, ihr wirbelnden Winde» [H διαμάχη ανάμεσα στον Φοίβο και τον Πάνα]
Φοίβος: Τάσης Χριστογιαννόπουλος
Παν: Χάρης Ανδριανός
Μίδας: Αντώνης Κορωναίος
Τμώλος: Βασίλης Καβάγιας
Μώμος: Μίνα Πολυχρόνου
Ερμής: Θεοδώρα Μπάκα

1 σχόλιο »

  1. […] post by sakafiora var addthis_language = 'en'; Filed under Uncategorized ← Book 4: INTERRUPTING […]

    Πίνγκμπακ από Σακαφιόραμα 01/02/2011 | Γονείς σε Δράση — Φεβρουαρίου 12, 2011 @ 10:30 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: