Sakafiora

Ιουνίου 21, 2011

Το πρώτο μου photobombing (the fine art of ruining other people’s photographs)

Filed under: Art,Δουλειά δεν είχε ο διάολος — sakafiora @ 12:55 πμ

Τo photobombing (the fine art of ruining other peoples photographs) το ανακάλυψα μόλις πριν ένα μήνα, όταν έλαβα ένα e-mail με φωτογραφίες προϊόντα αυτής της ενδιαφέρουσας ενασχόλησης.

Αν δεν έχετε ξανακούσει για photobombing :

Οι οδηγίες είναι απλές : 

  • Παραμονεύεις (πρέπει να είσαι πάντα σε ετοιμότητα)
  • Εντοπίζεις τη φωτογράφηση (ειδικά στη facebook εποχή δεν είναι και δύσκολο αφού όλοι θέλουν να απαθανατίσουν την κάθε τους στιγμή και να τη μοιραστούν με τους φίλους τους, έχουμε γίνει όλοι επιδειξίες).
  • Καταστρέφεις τη φωτογράφηση (εδώ κρύβονται όλα τα μυστικά του photobombing και ξεδιπλώνονται τα μεγαλύτερα ταλέντα).

Παραδείγματα photobombing :

Το photobombing στο internet :

http://www.photobombing.net/

http://photo-bombers.com/

http://thisisphotobomb.memebase.com/

Το δικό μου photobombing (που εξελίχθηκε σε videobombing) :

Εδώ και καιρό είχα πάρει την απόφαση και είχα δώσει υπόσχεση στον εαυτό μου φέτος το καλοκαίρι να ασχοληθώ ενεργά με αυτό το υπέροχο σπορ/τέχνη.

Εγώ και ο εαυτός μου συχνά αποφασίζουμε και υποσχόμαστε ο ένας στον άλλο ώστε σε περίπτωση αποτυχίας να φταίει πάντα ο ένας από τους δύο και να μειώνεται η ευθύνη κατά 50% ή και λιγότερο.

Για παράδειγμα, αποφασίζω να κάνω δίαιτα, το υπόσχομαι στον εαυτό μου, τρώω μια τούρτα και μετά ο εαυτός μου με κατηγορεί. Εγώ του απαντάω ότι παρέλαβα χάος και του αποδίδω μέρος των ευθυνών για τα κιλά που προστέθηκαν. Εκείνος με κατηγορεί για λαϊκισμό και ζητάει να πάρει το πάνω χέρι με την υπόσχεση της δίαιτας. Αμέσως μετά ξανατρώει μια τούρτα. Η τούρτα αυτή δεν αποτελεί πταίσμα αφού κι εγώ είχα φάει πρωτύτερα μία.

Όπως λοιπόν αναφέρει το πρώτο βήμα στις οδηγίες, παραμόνευα ώσπου έφτασε η μεγάλη στιγμή.

Το Σάββατο ήμουν στο Ηρώδειο για να παρακολουθήσω το μεγαλύτερο χάλι του φετεινού φεστιβάλ. Λίγο πριν αρχίσει το μαρτύριο της παράστασης, εντόπισα (δεύτερο βήμα οδηγιών) ένα ζευγαράκι τουριστών που καθόταν ακριβώς μπροστά μου και έβγαζε φωτογραφίες. Είχαν ενθουσιαστεί με το θέατρο, έβγαζαν φωτογραφία την κάθε πέτρα, τα μυρμήγκια, τα τζιτζίκια, τον κόσμο που καθόταν στις πέτρες, τα σκαλιά, τη σκηνή, τον ουρανό… ήταν θέμα χρόνου να αποφασίσουν να φωτογραφήσουν τις φάτσες τους και ακριβώς πίσω και ανάμεσά τους καθόταν ο τολμηρότερος photobomber όλων των εποχών : H Sakafiora!

Το παλικάρι από τα ξένα, επειδή δεν έμεινε ευχαριστημένο μόνο από τις φωτογραφίες, τράβηξε και βίντεο. Γύρισε την κάμερα στις δεξιές κερκίδες και έκανε το γύρο του θεάτρου. Τράβηξε τη σκηνή, έφτασε στις αριστερές κερκίδες και τελικά έστρεψε την κάμερα προς τη φάτσα του και προς τη φάτσα της φίλης του και χαιρέτησαν κι οι δύο την κάμερα χαχανίζοντας, ενώ εγώ από πίσω και εν αγνοία τους έβγαζα τη γλώσσα μου.

Κανονικά, εδώ τελειώνει η συμμετοχή του photobomber. To ζευγάρι επιστρέφει στην πατρίδα του, συνδέει την κάμερα με την τηλεόραση, παρακολουθεί το βίντεο και μόνο τότε αντιλαμβάνεται ότι έπεσε θύμα του photobombing.

Μόνο που το συγκεκριμένο ανυπόμονο ζευγάρι, αποφάσισε ότι, από τις 688 φωτογραφίες και το 1 βίντεο που τράβηξε, θέλει να δεί το βίντεο μόνο και μάλιστα αμέσως τώρα!

Γυρίζουν την οθόνη της κάμερας προς το μέρος τους και πατάνε το play, ενώ εγώ ακροβατώ ανάμεσα στην απελπισία και στη θετική σκέψη (μπορεί να μη το δουν όλο, μπορεί τελικά να μη φαίνομαι, μπορεί να τελειώσει η μπαταρία της κάμερας, μπορεί να σβήσουν τα φώτα και να αρχίσει η παράσταση).

Τελικά, το βίντεο έπαιξε ως το τέλος. Στα τελευταία κρίσιμα δευτερόλεπτα, το ζευγαράκι ετοιμαζόταν να δει τον εαυτό του να χαιρετάει και γελούσε προκαταρκτικά, ώσπου ανάμεσα στα χαρούμενα πρόσωπα που χαιρετούσαν στην οθόνη ξεπρόβαλε η φάτσα μου με τη γλώσσα έξω.

Το γέλιο κόπηκε ξαφνικά (δεν ξέρω αν έμειναν με ανοιχτό το στόμα γιατί καθόμουν πίσω τους αλλά είμαι 100% σίγουρη) και αμέσως μετά γύρισαν ταυτόχρονα προς τα πίσω και με κοίταξαν.

Ξεκαρδιστήκαμε και οι τρεις. Εγώ άλλωστε μετα βίας κρατιόμουν από τη στιγμή που μου πέρασε η ιδέα να κάνω photobombing. Oι τριγύρω μας κοιτούσαν ως παράξενα αξιοθέατα.

Ανάμεσα στα γέλια προσπαθήσαμε να αρθρώσουμε κάποιους φθόγγους με παταγώδη αποτυχία.

Eκείνοι να με καθυσηχάσουν ότι δεν πειράζει, δεν έγινε και τίποτα.

Kι εγώ να τους εξηγήσω ότι δεν ήταν κάτι προσωπικό, εδώ κάνουμε τέχνη.

Τελικά δεν καταφέραμε να μιλήσουμε παρά μόνο μετά από ώρα, όταν το παλικάρι μου είπε σε ελεύθερη μετάφραση «Είμαστε μια βδομάδα εδώ, έχουμε δεί τόσα θαυμάσια πράγματα που δε θα ξεχάσουμε ποτέ, αλλά αύτό που θα μας μείνει πραγματικά αξέχαστο είναι το πόσο τρελοί είσαστε εσείς οι Έλληνες».

Επομένως, αν βγει ακόμα μια βρώμα για αυτό τον ταλαιπωρημένο λαό, να ξέρετε ποιός φταίει.

Αυτό ήταν το πρώτο μου photobombing (που τελικά ήταν videobombing).

Δεν ξέρω αν θα υπάρξει δεύτερο γιατί δεν έχω ξεπεράσει ακόμα το σοκ.

Ακόμα όμως κι αν αποφασίσω ότι είναι πολύ ριψοκίνδυνο, θα συνεχίσω να παραμονεύω για ρομαντικούς που χρησιμοποιούν φωτογραφικές μηχανές με καρούλι! BEWARE!

2 σχόλια »

  1. καρα – LOL!

    «Εγώ και ο εαυτός μου συχνά αποφασίζουμε και υποσχόμαστε ο ένας στον άλλο ώστε σε περίπτωση αποτυχίας να φταίει πάντα ο ένας από τους δύο και να μειώνεται η ευθύνη κατά 50% ή και λιγότερο.»
    …ΕΛΒΙΡΑ!?!?!?!?!?!
    (Η χαμένη μου αδερφή απο άλλους γονείς!😀 )

    Σχόλιο από AA — Ιουνίου 23, 2011 @ 12:18 μμ | Απάντηση

  2. χαχαχαχαχα!!!
    είναι τρελή αυτή η σακαφιόρα!!!

    Σχόλιο από fonaksekaneis — Ιουλίου 4, 2011 @ 11:07 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: