Sakafiora

Αυγούστου 10, 2011

Ο Φίφης

Filed under: Δουλειά δεν είχε ο διάολος — sakafiora @ 4:24 μμ

Ο Φίφης στα Φαλάσαρνα

Ο Φίφης είναι ένα γλυκό πορτοκαλί παπάκι.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας σας πω πώς γνώρισα το Φίφη.

Στην τούρλα του Σαββάτου, λίγο πριν τις Αυγουστιάτικες διακοπές, τρέχω σαν την παλαβή να βγάλω φωτογραφίες, να πάρω πιστοποιητικό γέννησης, να βγάλω καινούρια ταυτότητα, με τελικό στόχο να ανανεώσω το διαβατήριο που λήγει.

Έχοντας περάσει ένα ολόκληρο πρωινό να ανέχομαι την ανευθυνότητα των υπαλλήλων του δημαρχείου (που αρχικά μου είπαν ότι η υπηρεσία λειτουργεί 0800-1400, μετά ανακάλυψα ότι λειτουργεί 0830-1330 και εκτός από τη μισή ώρα που περίμενα να ανοίξουν περίμενα κι άλλη μία ώρα μέχρι να μου τυπώσει το πιστοποιητικό η κοιμισμένη υπάλληλος) και έχοντας ανακαλύψει ότι μέσα στο Δημαρχείο καπνίζουν και η βρώμα φτάνει μέχρι κάτω στο δρόμο, τα νεύρα μου δεν είναι και στην καλύτερη κατάσταση, επομένως αποφασίζω στη μισή ώρα που μου απομένει μέχρι να πάω για δουλειά να πεταχτώ μέχρι τον επίσημο ψυχολόγο μου, τον ΑΒ Βασιλόπουλο.

Στο Βασιλόπουλο, εκτός του ότι βρίσκει κανείς και του πουλιού το γάλα, ηρεμεί παραγεμίζοντας το καλάθι και καταλήγει σε κατάσταση απόλυτης νιρβάνα. Έτσι λοιπόν, κάθε φορά που κοντεύω να καταρρεύσω ψυχολογικά ή να φτάσω στον προμελετημένο φόνο, καταφεύγω στο κατάστημα μέγκα της Βουλιαγμένης και ξαναγίνομαι άνθρωπος.

Αυτή τη φορά, μπαίνοντας και περνώντας από το κιόσκι με τις εφημερίδες/τσιγάρα/τσίχλες πέφτει το μάτι μου σε ένα κουτί που είχε πορτοκαλί, φούξια και κόκκινα παπάκια. Ρωτάω την ευγενέστατη κυρία (αν και μετά από το δημαρχείο σου φαίνονται όλοι ευγενέστατοι) τι είναι αυτά και μου απαντάει πως είναι παπάκια αντιστρές. Με λίγα λόγια ήμουν τυφλός και είδα το φώς μου.

Πιάνω το πορτοκαλί παπάκια με τα μπλε μάτια, το ζουλάω, το ξαναζουλάω, αναβοσβήνει !

Της λέω «πλάκα κάνετε?» και αμέσως μετά «μόνο αυτά έχει?» λες και ήταν φυσιολογικό να αγοράζει κανείς ντουζίνες τα αντιστρές παπάκια αλλά εγώ σκέφτομαι πάντα αλτρουιστικά και ήθελα ένα παπάκι για κάθε νευρόσπαστο φίλο/συγγενή που μπορούσα να σκεφτώ εκείνη την ώρα πως είχε απόλυτη ανάγκη από ένα τέτοιο παπάκι. Μόνο αυτά είχε και περιορίστηκα στο πορτοκαλί παπάκι (που ήταν ο Φίφης) και σε ένα φούξια παπάκι (που τελικά ήταν η Λεονί, αλλά για δαύτη θα μιλήσουμε μετά).

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι με το που ζούληξα τον Φίφη μου πέρασαν όλα, τόσο που ούτε καν χρειάστηκε να συνεχίσω τα ψώνια. Έρωτας με το πρώτο ζούληγμα.

Βγήκα με το Φίφη από το σούπερ μάρκετ και πήγα στη δουλειά με ένα ηλίθιο χαμόγελο στο πρόσωπο, ενώ συνήθως είμαι σαν πρόβατο που πάει να το σφάξουνε.

Ο Φίφης έγινε αμέσως αγαπητός σε όλους και μία συνάδελφος διεκδίκησε και τελικά κατάφερε να αποκτήσει την αδελφούλα του Φίφη, τη Λεονί πληρώνοντας μόνο τα διπλάσια από όσα είχα δώσει για να την αγοράσω.

Στο στενό μου κύκλο όμως άρχισαν οι ζήλιες.

Η μητέρα μου σαν κακιά πεθερά με ρώτησε (ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥ) αν τον πήρα από τους μαύρους, ο ξάδερφός μου τον αποκάλεσε (κι αυτός ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥ) «ντιγκιντάνγκα» ενώ ακόμα μια φίλη μου με ρώτησε αν τον πήρα από το Μοναστηράκι.

Εγώ εξήγησα στο Φίφη ότι αυτοί οι άνθρωποι με αγαπάνε υπερβολικά και δε θα με έδιναν στον πρώτο τυχόντα, ότι δεν τον ξέρουν ακόμα καλά για να τον εκτιμήσουν κι έτσι είναι λογικό να ασκούν σκληρή κριτική και να μην ανησυχεί γιατί εγώ τον αγαπάω και δε θα αφήσω να μπει κανείς ανάμεσά μας, αλλά όσο να’ναι στεναχωρήθηκε ο καημένος κι εγώ λυπήθηκα. Άτιμη κοινωνία.

Μέσα σε όλες αυτές τις αντίξοες συνθήκες (ας μην ξεχνάμε ότι εγώ είμαι άνθρωπος ενώ ο Φίφης πάπιος και μάλιστα από πλαστικό), αποφάσισα να τον πάρω μαζί μου και στις διακοπές, πράγμα που εγώ η ίδια κατακρίνω κατά καιρούς. Αυτοί οι έρωτες του καλοκαιριού πού πάνε αμέσως διακοπές μαζί και πρέπει στην ουσία να συγκατοικήσουν για λίγες μέρες και να ανακαλύψουν έτσι γρήγορα ο ένας τα κακά του άλλου μου φαίνονται εντελώς αστείοι.

Πρέπει να αφήνεις τον άλλο να ανακαλύψει τα τρωτά του σημεία αφού έχει περάσει αρκετός καιρός και έχεις βεβαιωθεί ότι έχει δαγκώσει γερά τη λαμαρίνα, τόσο που αν την αφήσει θα χάσει και τα δόντια του.

Μετά υπάρχει κι αυτό το τραγούδι το «μια αγάπη για το καλοκαίρι» που είναι σα να λέμε αγάπη μιας χρήσεως, και φυσικά υπονοεί ότι το Σεπτέμβρη πάει πέταξε.

Και τελικά το καλοκαίρι δεν είναι καιρός για έρωτες γενικά. Κάνει πολύ ζέστη για να έχεις ένα σώμα δίπλα σου να σε ζεσταίνει. Μπορεί να βλέπεις στις ταινίες τα ζευγαράκια που τρέχουν χέρι χέρι στην άμμο και μετά κατρακυλιούνται εκεί που σκάει το κύμα και φιλιούνται αλλά αν το τολμήσεις θα διαπιστώσεις ότι η πραγματικότητα απέχει παρασάγγας και όλα αυτά είναι εφικτά μόνο στις ταινίες. Αν αρχίσεις να τρέχεις χέρι χέρι στην παραλία αφενός θα σε κράξει όλη η παραλία και αφετέρου θα κουραστείς από το τροχάδην. Μετά όταν κυλιστείς εκεί που σκάει το κύμα θα γεμίσει το μαγιό σου με τόση άμμο που θα φοβάσαι να κλάσεις μη δημιουργηθεί ομίχλη και όταν γυρίσεις στο δωμάτιο στους 40 βαθμούς κελσίου δεν θα είσαι και τόσο σίγουρος ότι θές να σου ανεβάσει κάποιος τη θερμοκρασία έστω και 1 βαθμό παραπάνω και φυσικά δε μπορείς να γυρίσεις μόνος σου στο δωμάτιο και να αφήσεις τον άλλο να κυλιέται μόνος του εκεί που σκάει το κύμα.

Άσε που το καλοκαίρι τρέχεις να δείς όλες τις παραλίες του νησιού, τα μουσεία, τις σπηλιές, ανεβοκατεβαίνεις γκρεμούς, πηγαίνεις στις Επιδαύρους, παρακολουθείς το φεστιβάλ και δεν έχεις όρεξη να ακούς τον άλλο να γκρινιάζει «πού με τρέχεις». Αν πάλι τα κάνεις μόνος σου, πού καιρός να ασχοληθείς με τον έρωτά σου. Ακόμα κι όταν περισσέψει χρόνος και ασχοληθείς θα είσαι τόσο χώμα που θα του μείνεις αξέχαστος μόνο αν είναι νεκρόφιλος.

Ως άνθρωπος που αναζητά πάντα τις μόνιμες λύσεις και την αληθινή αγάπη λοιπόν, δυσκολεύτηκα να πάρω την απόφαση να πάρω το Φίφη μαζί μου στις διακοπές ενώ τον είχα γνωρίσει λίγες μέρες πριν φύγω.

Βέβαια, ο σημαντικότερος λόγος που με έκανε να πάρω αυτή την απόφαση ήταν ότι ο Φίφης είναι μόνο ένα παπάκι.

Δε μιλάει, πράγμα που σημαίνει ότι αναπόφευκτα δε διαφωνεί. Έτσι εγώ καθορίζω το πρόγραμμα της ημέρας κι αυτός απλά ακολουθεί. Δε χρειάζεται να τον ρωτάω και να μου απαντάει : ίσως, αργότερα, μια άλλη φορά και δεν ξέρω (απαντήσεις που σε ξενερώνουν ακόμα κι αν είναι χειμώνας και κάνει κρύο – καιρός για τρίο).

Δε μουτρώνει, έχει ένα μόνιμο χαμογελάκι στο παπίσιο στοματάκι του, δε γκρινιάζει και δε διαμαρτύρεται.

Δεν κοιμάται, τα μπλέ ματάκια του είναι πάντα ορθάνοιχτα και κοιτάνε ΜΟΝΟ ΕΜΕΝΑ.

Δε χρειάζεται να διαφωνούμε για το πού θα πάμε, τι ώρα θα γυρίσουμε, δεν τον περιμένω με τις ώρες να βάλει το μαγιό του, δεν κάνει ντουζ με τις ώρες και ποτέ δε διαμαρτύρεται ακόμα κι αν τον ξεχάσω μέσα στο σακίδιο όλο το βράδυ ή δεν του δώσω καθόλου σημασία ή αν αργήσω να ξυπνήσω. Εκείνος κάθεται  υπομονετικά και με περιμένει. Η υπομονή άλλωστε είναι η μεγαλύτερη αρετή και ο υπομονετικός παρτενέρ είναι πάντα ο καλύτερος εραστής (τέτοιες σοφιστίες καλό είναι να τις θυμόσαστε γιατί το καλό σεξ είναι κάτι που χρειάζεται πάντα και σας κάνει περιζήτητους και διαβόητους – αν και θα επανέλθω με ένα ερωτικό εγχειρίδιο σύντομα μιας και όλοι χρειάζονται ένα κι εγώ είμαι το καταλληλότερο άτομο να δίνω συμβουλές σε αυτά τα θέματα).

Σήμερα ο Φίφης πήρε ένα κοπλιμέντο ενώ φωτογραφιζόταν στην παραλία για τις ανάγκες του ποστ.

Ένα κοριτσάκι είπε «ο Φίφης είναι ο καλύτερος!». Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια.

Ο Φίφης είναι όντως ο καλύτερος, ειδικά αν τον συγκρίνω με το Ζαχαρία, ένα φουσκωτό καρχαρία που είχα ερωτευτεί ένα άλλο καλοκαίρι και τον είχα πάρει μαζί μου στις διακοπές.

Οχτώ άτομα προσπαθήσαμε μέσα στη θάλασσα να τον καβαλήσουμε και οι τρεις κινδύνεψαν με πνιγμό. Κανείς δεν κατάφερε ποτέ να ανέβει πάνω στο Ζαχαρία κι εγώ του κράτησα τέτοια μούτρα που ακόμα βρίσκεται στο αποθηκάκι του εξοχικού στο πάνω μέρος μιας ντουλάπας. Ξεφούσκωτος.

Αγαπητοί αναγνώστες, δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει ο έρωτάς μας. Είναι πολλοί αυτοί που θέλουν να μας χωρίσουν και ήδη έχω αρχίσει τις σκηνές ζήλειας όταν τον ζουλάνε άλλοι (είναι γλυκοζούληχτος ο καημένος).

Πάντως αν αυτός ο έρωτας κρατήσει τότε σίγουρα θα δείτε φωτογραφίες του Φίφη από τη Μόσχα κι από τη Νέα Υόρκη (ίσως κι από τη Βενετία μιας κι είναι ο νούμερο δύο ερωτικός προορισμός μετά το Παρίσι).

Au revoir !

6 σχόλια »

  1. kales diakopes trelopaido🙂

    Σχόλιο από artemis — Αυγούστου 11, 2011 @ 4:24 μμ | Απάντηση

  2. Ξέρεις ακαλά οτι κάτι τέτοιους έρωτες τους υποστηρίζω 100% οπότε σας εύχομαι τα καλύτερα και πάντα αγαπημένοι! Σακαφιόρα+Φίγης=LFE!!!!😉

    Σχόλιο από One Happy Dot — Αυγούστου 26, 2011 @ 2:00 μμ | Απάντηση

  3. Sakafiora…Να το προσέξεις λιγάκι αυτό με τον Φίφη (!)😀

    Σχόλιο από AA — Σεπτεμβρίου 2, 2011 @ 12:48 μμ | Απάντηση

  4. Για να δείτε τι μεγαλείο ψυχής έχει η Σακαφιόρα, το Φίφη τον χάρισα στο απίθανο κοριτσάκι που τον αγάπησε πιο πολύ από μένα.

    Σχόλιο από sakafiora — Σεπτεμβρίου 2, 2011 @ 7:38 μμ | Απάντηση

  5. Akoma perimenw to erwtixo egxeiridio🙂

    Σχόλιο από artemis — Οκτωβρίου 7, 2011 @ 5:24 μμ | Απάντηση

  6. Σύντομα! Σύντομα!

    Σχόλιο από sakafiora — Οκτωβρίου 9, 2011 @ 1:53 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: