Sakafiora

Οκτωβρίου 24, 2011

Party time (τι είναι ο άνθρωπος)

Filed under: Αγαπητό μου ημερολόγιο — sakafiora @ 10:32 μμ

Σε ένα από τα ταξίδια μου σε εξωτικά μέρη συνάντησα ένα πολύχρωμο μπουλούκι ανθρώπων που χοροπηδούσαν, τραγουδούσαν και κοπανούσαν κάτι αυτοσχέδια μουσικά όργανα γιορτάζοντας εμφανώς κάποιο χαρμόσυνο γεγονός.

Όταν ρώτησα ποιό ήταν αυτό το γεγονός που τους προκαλούσε τόση χαρά και μου απάντησαν “η κηδεία ενός πολύ καλού ανθρώπου”, καταλαβαίνετε ότι η επόμενη ερώτησή μου ήταν “από ποιό τρελάδικο το σκάσατε”.

Το μπουλούκι, αναγνωρίζοντας πόσο αδαείς είμαστε εμείς οι λευκοί γουρλομάτηδες (έστω κι αν είμαστε μελαχρινοί με τσακίρικα μάτια), μου έδωσε μια εξήγηση που με άφησε άναυδη.

Πίστευαν στη μετεμψύχωση. Κάθε άνθρωπος που έφευγε από αυτή εδώ τη ζωή πήγαινε σε μια άλλη. Όσο πιο καλός άνθρωπος ήταν σε τόσο πιο καλή ζωή πήγαινε. Αντιθέτως, όσο πιο κακός ήταν σε τόσο χειρότερη ζωή πήγαινε.  Έτσι, ο πήχης του γλεντιού στις κηδείες ανέβαινε ανάλογα με το πόσο καλό είχε κάνει αυτός που έφευγε. Στους χρυσούς ανθρώπους και στους ανθρώπους μάλαμα δε γινόταν πια κηδεία αλλά πάρτυ και ξεφάντωμα.

Φυσικά οι άνθρωποι στεναχωριόντουσαν, αλλά η στεναχώρια ήταν λες κι ο νεκρός είχε κερδίσει το τζόκερ κι είχε βγάλει εισιτήριο χωρίς επιστροφή. Λυπόντουσαν που τον έχαναν από τη ζωή τους αλλά χαιρόντουσαν για την ΤΕΡΑΣΤΙΑ τύχη που τον περίμενε στην επόμενη ζωή.

Αυτή η βολική φιλοσοφία έλυνε δύο σοβαρά θέματα. Εξηγούσε γιατί υπάρχουν σ᾽αυτή τη ζωή φτωχοί, πεινασμένοι και δυστυχισμένοι άνθρωποι (επειδή έκαναν το κακό στις προηγούμενες ζωές τους) και έδινε ελπίδες σ᾽ αυτούς τους ανθρώπους, κάνοντας το καλό, να συνεχίσουν σε πολύ καλύτερες ζωές από αυτή που ζούσαν.

Αυτή η πολύχρωμη σκηνή άλλαξε πολύ τη γνώμη που είχα για το θάνατο και έρχεται πάντα στο μυαλό μου όταν κάποιος κάνει το καλό ή το κακό καθώς και όταν κάποιος φεύγει απ´ τη ζωή. Δε λέω ότι δε στεναχωριέμαι πια, ίσα ίσα που κλαίω και πλαντάζω, έχω όμως αυτή την αισιοδοξία πως το καλό δε μπορεί παρά να ανταμείβεται.

Για τη μετά θάνατον ζωή δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Όσο Χριστιανή και να είμαι δε μπορώ να αγνοήσω τη λογική της φύσης, στην οποία όλα ανακυκλώνονται. Κάθε μόριο της ύλης μεταμορφώνεται σε κάτι άλλο και ποτέ δεν καταλήγει στο τίποτα. Με την ίδια λογική που τα νεκρά φυτά μετατρέπονται σε μύκητες και μανιτάρια και με την ίδια λογική που το σώμα μας καταλήγει στο χώμα, έτσι θα πρέπει και η ψυχή (είτε χωρίς το σώμα κατά τον Πλάτωνα είτε αδιάσπαστη από το σώμα κατά τον Αριστοτέλη) να πηγαίνει κάπου, έστω κι αν αλλάζει μορφή.

Το πόσο καλό έκανε στη ζωή του ένας άνθρωπος ίσως το ξέρουμε αλλά ίσως και να μη το ξέρουμε τόσο καλά. Το σίγουρο όμως είναι ότι ο καθένας από μας ξέρει πολύ καλά την αλήθεια για τον εαυτό του. Κι ίσως τελικά αυτή ακριβώς η γνώση να είναι ο παράδεισος ή η κόλασή μας. Άλλωστε, σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες, ο θάνατος ενός ανθρώπου καθόριζε την ευδαιμονία του (ευδαίμων θεωρείται κάποιος που πέθαινε υπερασπιζόμενος την πατρίδα, τις αξίες ή τα ιδανικά του, ή κάποιος που πέθαινε ατάραχος σε μεγάλη ηλικία).

Και η αλήθεια είναι πως μια τέτοια γνώση (πεθαίνω για τα ιδανικά μου ή πεθαίνω ντροπιασμένος) μπορεί να αποτελεί για κάθε άνθρωπο τη σωτηρία ή την τιμωρία της ψυχής του.

Αρκετά χρόνια πριν, σε μια από αυτές τις χαζές ερωτήσεις σε φόρουμ  “τι θά᾽ θελες να συμβεί αυτή τη στιγμή”  είχα απαντήσει πως “θέλω να εκραγεί ένα ηφαίστειο, να καταστραφούν τα πάντα, η επόμενη μορφή ζωής πάνω στη γή να βρει το απολιθωμένο σώμα μου και να με λατρεύει ως Θεά”.

Δεν είναι ο θάνατος που μας τρομάζει αλλά η λήθη. Ποιός από μας δε θά ᾽θελε να χάσει τη ζωή του αυτή τη στιγμή με αντίτιμο να τον θυμάται η ανθρωπότητα ως ένα Μπετόβεν ή έναν Κολοκοτρώνη;

Οι καλοί άνθρωποι που φεύγουν από τη ζωή συνεχίζουν να υπάρχουν ως θετική σκέψη στο μυαλό των υπολοίπων. Κι όσο πιο καλό έκαναν τόσο πιο πολύ θα αντέξει αυτή η σκέψη στο χρόνο.

Ζητώ συγνώμη από τους αναγνώστες που έχουν συνηθίσει σε ιλαρά άρθρα και απογοητεύτηκαν.

Αυτή η ανάρτηση δεν είναι μόνο για τους “Μπετόβεν” και  τους “Κολοκοτρώνηδες”, αλλά και για όλους τους καλούς ανθρώπους που έφυγαν, όπου κι αν βρίσκονται (εκτός από το μυαλό μας).

*Το πολύχρωμο μπουλούκι εθεάθη στο Μπαλί (Ινδονησία)

2 σχόλια »

  1. έγραψες…και κυριολεκτώ μεταφορικά μιλώντας. Αν πάθω κάτι και οι άλλοι (με) κλαίνε, βασίζομαι πάνω σου να κάνεις ενα ξεφάντωμα που όλοι θα θυμούνται…

    Σχόλιο από Ανώνυμος — Οκτωβρίου 25, 2011 @ 10:26 μμ | Απάντηση

  2. έστω και αργά ανακάλυψα αυτό το ποστ, που πολύ μου άρεσε… Ευχάριστη έκπληξη και καθόλου δεν με απογοήτευσε. Άλλωστε βγάζει αισιοδοξία!

    Μπορεί να μην ασπάζομαι την άποψη 100% αλλά σίγουρα θα «έρχεται πάντα στο μυαλό μου όταν κάποιος κάνει το καλό ή το κακό καθώς και όταν κάποιος φεύγει απ´ τη ζωή»

    Επίσης θα συμφωνήσω με το προηγούμενο σχόλιο, όταν πεθάνω προτιμώ να κάνετε ένα πάρτυ…
    Το πόσο θα το γλεντήσετε.. το αφήνω στην κρίση σας…🙂

    Σχόλιο από fk — Φεβρουαρίου 17, 2012 @ 2:56 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Φτιάξε δωρεάν site ή blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: