Sakafiora

Μαΐου 2, 2012

O Μητροπάνος ζει!

Filed under: Αγαπητό μου ημερολόγιο — sakafiora @ 10:11 μμ

Πριν από πολλά χρόνια, εν έτει 1990, ένας μεγάλος λαϊκός τραγουδιστής, ο Στράτος Διονυσίου, έφυγε από τη ζωή.

Εκείνη την εποχή, η Σακαφιόρα, παρότι ήταν μια μικρή παιδούλα, είχε όλα τα ταλέντα της τωρινής εξελιγμένης έκδοσης, δηλαδή χανόταν στην Πειραιώς που νόμιζε ότι είναι η Κηφισίας και ξεχνούσε και μπέρδευε τα ονόματα και τα πρόσωπα των διασήμων.

Σα να μην έφτανε όλο αυτό το μπέρδεμα, είχα και δύο τραγουδιστές που, για μένα, ήταν σα δίδυμοι. Και μάλιστα μονοζυγωτικοί : το Στράτο Διονυσίου και το Δημήτρη Μητροπάνο.

Τα επιχειρήματά μου ήταν πολλά, κατ’ αρχήν η ομοιότητα στην εμφάνιση : Απώλεια μαλλιών κι αυτό το στυλ του μεγάλου σε ηλικία άντρα που εμπεριέχει και μια μαγκιά (με την καλή έννοια). Απόδειξη οι φωτογραφίες (αν δε μπορείτε να δείτε την εκπληκτική ομοιότητα, είναι επειδή η μία φωτογραφία είναι έγχρωμη και η άλλη ασπρόμαυρη).

Μετά, έμοιαζαν και τα τραγούδια τους. Πόνος ή κέφι, πάντα στο αντρικό βαρύ στυλ.

Και τρίτον η ποιότητα. Ανεβασμένο επίπεδο, πράγμα που απορρέει κι από την αντιμετώπιση των επονομαζόμενων κουλτουριάρηδων. Δεν τους είχανε και για Θεούς αλλά δε θα πήγαιναν και στα μπουζούκια να τους πετάξουν γαρύφαλλα και, αν ποτέ άκουγαν τα τραγούδια τους, το έκαναν κρυφά για να μη δώσουν δικαίωμα στους γειτόνους να τους αποκαλέσουν λαϊκάντζες.

Δε τους έκραζαν όπως άλλους λαϊκούς, ούτε και τους εκθείαζαν ωσάν τους ΝταλαροΣαββόπουλους.

Όταν λοιπόν το Μάιο του 1990 ο Στράτος έφυγε από τη ζωή, εμείς οι οπαδοί του, που εκτιμούσαμε και αγαπούσαμε το γνήσιο λαϊκό τραγούδι, στεναχωρεθήκαμε πάρα πολύ, αλλά όχι όπως τώρα που έχουμε facebook και twitter.  Τουτέστιν, ακούσαμε μιά εκπομπή στο ραδιόφωνο, είδαμε ένα αφιέρωμα στην τηλεόραση, βάλαμε στο πικάπ τους παλιούς δίσκους και μελαγχολήσαμε. Ούτε στάτους, ούτε λάικ, ούτε ποστ, ούτε τουίτ, ούτε αναρτήσεις με το μέτρο σε μπλογκ και σελίδες.

Εγώ, όπως ήταν αναμενόμενο, στεναχωρήθηκα αλλά εξακολουθούσα να μπερδεύω τα τραγούδια (ποιός από τους δύο λέει πoιό τραγούδι), τα ονόματα, το παρουσιαστικό και φυσικά το ποιός είναι στη ζωή και ποιός όχι.

Φαντάζεστε λοιπόν την έκπληξή μου, όταν την πρωτοχρονιά ανακοίνωσαν στο κανάλι που έπαιζε κατά τη διάρκεια του ρεβεγιόν τη λάιβ εμφάνιση του Δημήτρη Μητροπάνου.

(Να σας θυμίσω ότι τότε στα ρεβεγιόν μαζευόμασταν σε ένα σπίτι 40 νοματαίοι συγγενείς και φίλοι, οι οικοδεσπότες μαγείρευαν επί δυο μέρες και οι καλεσμένοι κατέφθαναν με κούτες γλυκά τα οποία εμφανίζονταν στο τέλος του λουκούλλειου γεύματος σε μορφή πύργου – το ένα κουτί πάνω στο άλλο ώσπου κρύβεται αυτός που τα κουβαλάει κι όλοι του φώναζαν «πρόσεχε τη λάμπα»).

Λίγο πριν πλησιάσει λοιπόν ο κουτογλυκόπυργος και ενώ ανακοινωνόταν η ζωντανή εμφάνιση του Μητροπάνου στο κανάλι, εγώ είχα σταθεί όρθια στη μέση του σαλονιού με ανοιχτό το στόμα, το φρύδι να συσπάται, και ψέλλιζα «Ο Μητροπάνος ζει;».

Διότι, δύο πράγματα μπορούσαν να συμβαίνουν. Είτε ο Μητροπάνος ζούσε (που όντως ζούσε ο άνθρωπος), είτε είχε αναστηθεί, είτε έβλεπα το φάντασμά του. Το τέταρτο δεν το θυμάμαι.

Στην καταβρόχθιση των γλυκών που ακολούθησε, συνεχίστηκε η συζήτηση και επεκτάθηκε σε διάφορους ξεχασμένους ηλικιωμένους ή νέους καλλιτέχνες που απλά είχαν εξαφανιστεί και τέλος πάντων ήταν απορίας άξιον και αγωνιούσαμε οπωσδήποτε να μάθουμε τι κάνουν :

Η Δούκισσα ζει; Η MΜαρινέλλα ζει; Η Πόλυ Πάνου ζει; Ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ ζει; Ο Γιάννης Γκιωνάκης ζει; Ο Σταμάτης Γαρδέλης ζει; (περιττό να σας πω ότι για τους περισσότερους ακόμα έχω περιέργεια να μάθω).

Τότε όμως δεν υπήρχε Google και Wikipedia, επομένως ο καθένας έλεγε ό,τι νόμιζε ότι θυμόταν, με πρωτεργάτρια εμένα που ενώ δε θυμόμουν τίποτα νόμιζα ότι θυμάμαι τα πάντα και τα ξεχνούσα αμέσως μετά.

Σε εκείνο το ρεβεγιόν πεθάναμε πολλούς που ζούσαν και αναστήσαμε πολλούς που είχαν πεθάνει, αλλά το σημαντικότερο ήταν ότι τους θυμηθήκαμε όλους (δεν υπάρχει πιο παρήγορο πράγμα για μια ψυχή από το άκουσμα της φράσης «πού να βρίσκεται άραγε αυτή η ψυχή»).

Δε θυμάμαι καθόλου πώς ήταν το 1991, αλλά αν η χρονιά άρχισε με τέτοιες συζητήσεις φαντάζεστε πώς εξελίχθηκε.

Αυτό όμως που θυμάμαι καλά για το 1991 είναι ότι όλοι αυτοί που άκουγαν κρυφά Στράτο Διονυσίου, ξαφνικά άρχισαν, όχι μόνο να το παραδέχονται, αλλά και να το διαλαλούν.

Τότε άρχισαν και οι κουλτουριάρηδες σταθμοί να παίζουν τα τραγούδια του και να αρχίζουν να τον βαφτίζουν «έντεχνο» και να καρπώνονται μερίδιο της επιτυχίας του.

Αυτό για να ακριβολογούμε, δε συνέβαινε ούτε συμβαίνει μόνο με τους καλλιτέχνες αλλά και με την πλειονότητα των ανθρώπων που αφήνουν το μάταιο ετούτο κόσμο.

Ο τάδε που όσο ζούσε ήταν ένας παλιάνθρωπος, η γυναίκα του τον ρεμάλι τον ανέβαζε ανεπρόκοπο τον κατέβαζε και τώρα τι κρίμα και πάει αυτός ο χρυσός άνθρωπος που ήταν μάλαμα και οδύρεται το σύμπαν για το χαμό του.

Ελπίζω τουλάχιστον ο Μητροπάνος να γλιτώσει από αυτές τις άρπυιες και να παραμείνει ένας από τους αγαπημένους μας λαϊκούς τραγουδιστές.

Ο Μητροπάνος ζει μέσα στα λαϊκά τραγούδια.

Κουλτουριάρηδες, κάτω τα κουλά σας!

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: