Sakafiora

Αυγούστου 2, 2012

Ικαρία – Nησί για φίλημα

Ένα απωθημένο πολλών ετών έγινε φέτος πραγματικότητα. Επί χρόνια σχεδίαζα αυτό το ταξίδι στην Ικαρία, έψαχνα αεροπορικά, πολλές φορές τα έκλεινα κιόλας, αλλά πάντα την τελευταία στιγμή μια αλλαγή στα σχέδια, μια ακύρωση, ένα «πρέπει» με κρατούσε μακριά της. Αυτό το καλοκαίρι, παρόλο που πάλι πήγε τελευταία στιγμή να χαλάσει το σχέδιο, είχα μουλαρώσει τόσο που είχα αποφασίσει να πάω έστω και μόνη μου κολυμπώντας. Και πήγα, ευτυχώς όχι κολυμπώντας αλλά πετώντας.

Aπό το λεωφορείο που μας πήγαινε στο αεροπλάνο φαινόταν ότι αυτό το ταξίδι θα ήταν διαφορετικό από τα άλλα. Δυο κοπέλες με ξασμένο μαλλί και τσάντες παραλίας, ένα παιδάκι που διάβαζε εικονογραφημένη μυθολογία, μια μαμά που διόρθωνε το παιδάκι της «αντιπρόπερσι λέμε κι όχι παραπρόπερσι», όλοι οι οιωνοί προμήνυαν πράματα και θάματα.

Στο αεροπλάνο βρήκα έναν σφίχτη να κάθεται στη θέση μου (2Β), ο οποίος είχε το θράσος να επιμένει ότι το Α είναι στο διάδρομο και το Β είναι στο παράθυρο, προφανώς επειδή ήθελε να με στριμώξει ανάμεσα στο παράθυρο και στα στιβαρά του μπράτσα. Πού να ήξερε ότι εγώ είχα φάει όλο το βράδυ να μπαίνω χαράματα στο σάιτ της Ολυμπιακής για να τσεκάρω τη συγκεκριμένη θέση στο διάδρομο (πείτε με ανώμαλη αλλά εγώ στο παράθυρο δεν κάθομαι από εκείνη τη φορά που το παράθυρο έμπαζε τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο σε ένα ταξίδι προς Νέα Υόρκη) κι ερχόταν τώρα αυτός να μου πει να κάτσω στο παράθυρο, για να καταλήξει «αλλά αφού δε θέλετε να κάτσετε στο παράθυρο, θα κάτσω εγώ» (σα να μου λέει «εμ σου δίνω το παράθυρο εμ δε το θες κιόλας«).

Κι ενώ πάσχιζα να βολευτώ (πάντα, στα προηγούμενα δρομολόγια από τα δικά μου, στη θέση μου κάθεται η Τουίγκυ, που εκτός από ανορεξικιά είναι και πολύ ταξιδιάρα ψυχή) και ενώ τραβούσα και ξεχείλωνα τη ζώνη μου για να δεθώ, ο σφίχτης στρογγυλοκάθισε στη θέση του που ήταν δίπλα στο παράθυρο με ορθάνοιχτα τα πόδια του! Εγώ, επειδή είμαι άνθρωπος γεμάτος κατανόηση, σκέφτηκα αμέσως ότι μάλλον είχαν πρηστεί τα αρχίδια του από τα στεροειδή.

Δεν πρόλαβα να απαντήσω κάτι στα πρώτα χτυπήματα της μοίρας κι αμέσως ήρθε κι άλλο : Η αεροσυνοδός μας πρόσφερε ζελεδάκια αντί για καραμέλες. Το κατάλαβα όταν ούρλιαξε από χαρά το παιδάκι (αυτό με τη μυθολογία) που κάθισε ακριβώς πίσω μου «ζελεδάκια είναι, τι χαρά!». Και άρπαξε καμιά δεκαριά με τις χούφτες του.

Το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί σε αεροπλάνο, εκτός από το να πέσει το αεροπλάνο ενώ εσύ ουρλιάζεις κι εξομολογείσαι στον διπλανό σου για κείνη τη φορά που κλώτσησες τη γάτα που σου είχε χέσει το βιβλίο (ναι, είναι πραγματικό γεγονός – αν και όχι η κλωτσιά), είναι να κάτσει κοντά σου παιδάκι που μπαίνει πρώτη φορά σε αεροπλάνο.

Δεν έβαλε γλώσσα μέσα του, ούτε αυτό ούτε η μαμά του, που θεώρησε πρέπον να του λύσει όλες τις απορίες, από τη φυσική και το θαύμα πώς πετάμε ενώ έχουμε βάρος, μέχρι τη φορά που θα πάρει το κάτουρο αν κάποιος επισκεφτεί την τουαλέτα του αεροπλάνου (αυτό το παραδέχομαι, το είχα κι εγώ απορία).

Στην απογείωση γελάσαμε με την ψυχή μας όταν το παιδάκι στρίγκλισε «Θα πετάξουμε στον ουρανό!» και μετά από λίγο «κοίτα! Τα βουνά της Ελλάδος!» (υποψιάζομαι ότι η μαμά του είναι φιλόλογος και η προγιαγιά του η Σοφία Βέμπο). Στην υπόλοιπη διαδρομή δε χρειαζόταν καν να κοιτάς έξω, αφού υπήρχε αναμετάδοση «κοίτα, ένα πλοίο. Κοίτα κι άλλο πλοίο. Τρία πλοία!».

Άδικα βγήκε κι ο πιλότος στα μεγάφωνα για να μας ενημερώσει πόσο ψηλά πετάμε. Το είχαμε ακούσει καμιά εικοσαριά φορές «μαμά, τώρα πετάμε ψηλά?, Πόσο ψηλά πετάμε τώρα? Θα πετάξουμε και πιο ψηλά μετά?»

Ως και ο σφίχτης που καθόταν δίπλα μου, άνοιξε το τραπεζάκι, ακούμπησε πάνω τους αγκώνες του και κρατούσε το κεφάλι του, μέχρι να του ζητήσει η αεροσυνοδός να κλείσει το τραπεζάκι (κανονικά έπρεπε να του ζητήσει να κλείσει και τα πόδια του) για την προσγείωση.

Στην αρχή εγώ νόμιζα ότι το έκανε για να αναδείξει τους τρικέφαλους αλλά μετά, κατανοώντας τη δυστυχία του, αναγκάστηκα ακόμα και να ματαιώσω το αρχικό μου σχέδιο, που ήταν να σπρώχνω με το μπούτι μου λίγο-λίγο το δικό του μέχρι να κλείσουν λίγο οι ποδάρες του και να κάτσω κι εγώ σαν άνθρωπος.

Κατεβαίνοντας από το αεροπλάνο διαπίστωσα ότι λίγο πιο πίσω στο αεροπλάνο καθόταν ακόμα ένα κοριτσάκι (μουγκό?) που είχε ένα χούλαχουπ για χειραποσκευή. Τόσα χρόνια ταξιδεύω με τα αεροπλάνα, χούλαχουπ χειραποσκευή μόνο σε πτήση για Ικαρία είδα.

Ακόμα όμως κι αυτά δε μπόρεσαν να με προετοιμάσουν γι αυτό που θα συναντούσα στην Ικαρία.

Η αναμονή άρχισε από το αεροδρόμιο.

Αφού ταλαντευτήκαμε πριν το ταξίδι για το αν υπάρχουν συγκοινωνίες (δεν καταφέραμε να μάθουμε ούτε μετά το ταξίδι καθώς πρόκειται για ένα από τα μυστικά της Σιών), τελικά νοικιάσαμε αυτοκίνητο, το οποίο φυσικά έμεινε όταν ερχόντουσαν να παραλάβουν την κόμισσα Σακαφιόρα από το αεροδρόμιο.

Για να μην είμαι εντελώς άδικη το λεωφορείο το είδα μία και μοναδική φορά στο αεροδρόμιο και μου είπαν ότι κάνει το γύρο του νησιού μια φορά την ημέρα για να καταλήξει στο αεροδρόμιο μια ώρα πριν την πτήση – Αρμενιστής-Αεροδρόμιο 10€.

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ξεροσταλιάζω στο αεροδρόμιο διαβάζοντας (ευτυχώς) ένα από τα βιβλία που είχα προνοήσει να έχω μαζί μου στη χειραποσκευή σε ένα κυλικείο που δεν είχε νερό.

Είχε όμως την ευγενική υπάλληλο που σε κερνούσε δωρεάν κρύο νερό από το ψυγείο σε πλαστικό ποτηράκι.

Γενικώς η Ικαρία όλη περιλαμβάνεται στην παραπάνω πρόταση. Μπορεί να μην υπάρχει τίποτα ή να μη λειτουργεί τίποτα αλλά θα βολευτείς με κάτι. Δεν υπάρχει συγκοινωνία αλλά θα σε πάρουν ωτοστόπ, δεν υπάρχει μπουκαλάκι νερό αλλά θα σου βάλουν από τη βρύση και ούτω καθ’ εξής.

Και συνεχίστηκε στις ταβέρνες, στα καφέ, στα μίνι μάρκετ

Πενήντα χιλιόμετρα μετά, έχοντας φτάσει στα δωμάτια στον Αρμενιστή, μας θέρισε η πείνα και αποφασίσαμε να επισκεφτούμε το ξακουστό Γεφύρι που έχει οικονομικό και πεντανόστιμο φαγητό.

Την ώρα που παραγγέλναμε, η σερβιτόρα άρχισε να ανακατεύει με το στυλό της το χώμα της γλάστρας που ήταν πίσω μου μουρμουρίζοντας πόσο απαράδεκτο είναι που πάνε κάποιοι (γάτες, άνθρωποι?) και της πειράζουν τη γλάστρα. Εμείς, έχοντας την πεποίθηση ότι η παραγγελία μας είναι σημαντικότερη και ότι θα συνεχίσει να σημειώνει τα πιάτα, συνεχίσαμε να απαγγέλουμε τον κατάλογο, μέχρι που διαπιστώσαμε ότι το ανακάτεμα της γλάστρας και η μουρμούρα για το πείραγμά της συνεχιζόταν.

Γυρίζω προς το μέρος της σερβιτόρας και ρωτάω «συγνώμη, αυτά που λέμε τα σημειώνετε?» για να λάβω την αποστομωτική απάντηση «εμένα αυτό που με απασχολεί τώρα είναι ποιός έρχεται εδώ και μου πειράζει τη γλάστρα μου!».

Ήταν η πρώτη φορά που κάναμε ΟΜΜΜ (αυτό που σταυρώνεις τα δάχτυλα των χεριών και τα κρατάς υψωμένα, καθισμένος οκλαδόν και κάνεις ότι διαλογίζεσαι).

Ο διαλογισμός μας χρησίμευσε καθ’ όλη τη διαμονή μας στο νησί καθώς κάθε φορά που παράγγελλες περίμενες να παραγγείλεις, έτρωγες περίμενες το φαγητό, πλήρωνες περίμενες το λογαριασμό, έπρεπε είτε να διαλογιστείς είτε να κάνεις νεύρα κρόσσια.

Περιέργως, τα νεύρα κανενός δε γίνονται κρόσσια στην Ικαρία. Ούτε εγώ, που δεν είμαι και τέρας ψυχραιμίας ειδικά σε θέματα αναμονής, δεν κατάφερα να εκνευριστώ, πράγμα που ξέρω ότι θα έχει αφήσει άναυδους όσους με ξέρουν.

Το νησί έχει ράδιο κι αυτό ίσως επηρεάζει ακόμα και τους επισκέπτες που μπαίνουν στους ρυθμούς του νησιού.

Στην Ικαρία θα σας λείψουν δύο πράγματα : Τα νεύρα και οι πινακίδες.

Περάσαμε ατελείωτες ώρες οδηγώντας σε λάθος δρόμους και γυρίζοντας πίσω στους σωστούς, σταματώντας σε σταυροδρόμια και ρίχνοντας κορώνα-γράμματα για να αποφασίσουμε πού θα πάμε, και κατανοώντας μια μεγάλη αλήθεια : Δεν υπάρχει πιο τρομακτικό πράγμα από το να βρίσκεσαι στη μέση του πουθενά σε μια διασταύρωση χωματόδρομων χωρίς πινακίδες, με ελάχιστη βενζίνη στο ντεπόζιτο, και να μην υπάρχει άνθρωπος σε ακτίνα 15 χιλιομέτρων να ρωτήσεις.

Για να πάμε στο Καρκινάγρι κοντέψαμε να βγάλουμε τον καρκίνο. Μάλιστα, στην πρώτη μας απόπειρα φτάσαμε μέχρι τη μέση της διαδρομής και αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε πίσω γιατί (εκτός από το ότι δεν καταλαβαίναμε που πηγαίναμε) κοντέψαμε να μείνουμε και από βενζίνη με τα πηγαινέλα.

Στη δεύτερη απόπειρα, μετά κόπων και βασάνων, κι αφού είχαμε ρωτήσει για τη διαδρομή περίπου 67 άτομα, κι αφού είχαμε ρίξει κορώνα-γράμματα με παταγώδη επιτυχία, καταφέραμε να φτάσουμε στο Καρκινάγρι για να διαπιστώσουμε ότι, παρότι εμείς φτάσαμε, η παραλία είχε φύγει.

Η παραλία που αντικρίσαμε είχε τόση σχέση με τις φωτογραφίες που είχαμε δει στο ιντερνέτ όση έχει κι ο χρήστης με τη φωτογραφία του στο facebook.

Οι βροχές κατέβασαν καταρράκτη από το βουνό και εξαφάνισαν την παραλία.

Η διαδρομή όμως μας αποζημίωσε καθώς το δάσος εναλλάσσεται με το σεληνιακό τοπίο και τις τεράστιες πέτρες μενίρ για να καταλήξει σε μια πλαγιά με βελανιδιές και τέλος στην παραλία (μίνι μεν αλλά υπάρχει).

Τι να φάτε

Κατσίκια. Τι άλλο; Τα βλέπεις παντού, μοιάζουν λίγο με τα κρι-κρι αλλά λέγονται «ρέσκα». Τα μαγειρεύουν με διάφορους τρόπους, ψητά, λεμονάτα, κοκκινιστά, ως και βραστά. Γενικώς πρόκειται για το νησί των κρεατοφάγων. Ψαροταβέρνες υπάρχουν αλλά μου έδωσαν την εντύπωση των τουριστομάγαζων. Μάθαμε ότι έχει καλό και φτηνό φρέσκο ψάρι και αστακούς στους Φούρνους αλλά ο καιρός δεν μας επέτρεψε να τους επισκευτούμε.

Μέλι. Ειδικά το πευκόμελο λένε ότι είναι το μυστικό της μακροζωίας των Ικαριωτών.

Καθούρα. Είναι ένα ντόπιο τυρί που μοιάζει με κάτι ανάμεσα σε πολύ αλμυρή φέτα και μοτσαρέλα.

Σουβλάκι στον Μητσάρα στον Άγιο Πολύκαρπο (μεγαλύτερο και νοστιμότερο δεν έχετε δει).

Γενικά, όλες οι ταβέρνες που επισκεφτήκαμε είχαν πολύ καλό και οικονομικό φαγητό (Γεφύρι στον Αρμενιστή, Φιλίτσα στο Χριστό, Γερμανίδα στο Γιαλισκάρι και άλλες που δε θυμάμαι τώρα). Όμως, είχα την εντύπωση ότι και οι υπόλοιπες ταβέρνες θα ήταν εξίσου καλές αφού οι Ικαριώτες δίνουν την εντύπωση ότι τα κάνουν όλα με μεράκι (και ραχάτι).

Τι να πιείτε

Κρασί (πράμνοιο οίνο), με προσοχή γιατί είναι δυνατό.

Αθάνατο νερό στον Ξυλοσύρτη (πηγή από την οποία αναβλύζει νερό που λένε ότι θεραπεύει τα πάντα – προσοχή να μην πιείτε πάνω από 5 φλιτζάνια ημερησίως γιατί περιέχει ράδιο).

Πού να πάτε οπωσδήποτε

Στο Χριστό Ραχών που είναι πνιγμένος στο πράσινο και θυμίζει Πήλιο.

Νας – Η αρχαία πόλη στην οποία ζούσαν οι Ναϊάδες, συνοδεύεται και από παραλία (με περπάτημα).

Θερμαί – (Λευκάδας – Ξυλοσύρτη) με Ιαματικές ραδιούχες πηγές που δεν βρωμάνε θειάφι.

Μοναστήρι της Παναγίας στο Μουντέ – στη μέση του πουθενά, μέσα στο δάσος και με εκπληκτική θέα.

Μοναστήρι της Οσίας Θεοκτίστης – ένα από τα ωραιότερα μοναστήρια που έχετε δει, με εκκλησάκι χτισμένο ανάμεσα σε δύο πέτρες-μενίρ. Πετύχαμε και μια αξιαγάπητη κυρία που μας είπε όλη την ιστορία του μοναστηριού και της Οσίας.

Ακαμάτρα – για να φωτογραφηθείτε με την πινακίδα αν είστε ακαμάτρες (εγώ δεν πρόλαβα).

Στο φράγμα.

Οι Ικαριώτες

Σίγουρα δεν έχετε γνωρίσει πιο γλυκούληδες και πιο «φεύγα» τύπους. Μοιάζουν λίγο με τους Κρητικούς στη φιλοξενία αλλά έχουν και μία εσωτερική ηρεμία που σε κάνει και σένα να γαληνεύεις.

Εντάξει, μπορεί σε αυτό να παίζει ρόλο το δυνατό κρασί ή όλα τα άλλα αλκοολούχα που πίνουν, παρότι είναι βέβαιο πως είχαν πέσει στη χύτρα όταν ήταν μικροί, αλλά γενικώς πρόκειται για τους πιο κουλ τύπους του γαλαξία μας.

Δεν υπήρξε άνθρωπος που να μη σκιστεί να μας ενημερώσει, να μας εξυπηρετήσει, να μας βοηθήσει.

Η σπιτονοικοκυρά μας, μας κερνούσε βυσσινάδες και, όταν φεύγαμε, ενίσχυσε τις ήδη βαριές αποσκευές μας με βαζάκια γλυκό βύσσινο.

Όταν σταματάς στο δρόμο για να ρωτήσεις τη διαδρομή (και πιστέψτε με, θα το κάνετε πολλές φορές), ο Ικαριώτης θα αφήσει ό,τι κάνει και θα έρθει δίπλα στο αυτοκίνητό σας για να σας μιλήσει.

Τα πανηγύρια

Είναι το must του νησιού. Στο πανηγύρι μαζεύεται όλο το νησί, τρώει, πίνει και χορεύει (για να ακριβολογούμε ο κόσμος αγκαλιασμένος χορεύει και γίνεται μία παρέα) μέχρι το πρωί. Και όταν λέμε πρωί εννοούμε 9π.μ..

Αν είστε τυχεροί θα ακούσετε και τσαμπουνοφυλάκα και φυσικά θα μάθετε Ικαριώτικο που δεν είναι τόσο δύσκολος όσο δείχνει.

Επίσης, κανείς δε θα σας παρεξηγήσει αν, αντί για ικαριώτικο ή χανιώτικο ή χασαποσέρβικο, χοροπηδάτε απλώς σαν κατσίκι. Το δοκίμασα με μεγάλη επιτυχία.

Οι παραλίες

Μη φανταστείτε κάτι το ιδιαίτερο. Αν εξαιρέσεις τη Μεσαχτή που είναι μεγάλη αμμουδερή παραλία, οι υπόλοιπες δε μας ενθουσιάσανε. Πρόκειται για πολύ ωραίες παραλίες αλλά δεν είναι και για να τρελαίνεσαι. Ειδικά αν πετύχεις μελτέμια, καμιά παραλία δεν είναι καλή για μπάνιο, εκτός κι αν θέλεις να πνιγείς στα κύματα. Επίσης, οι περισσότερες παραλίες φημίζονται για τα ρεύματα και τις δίνες τους, επομένως θέλει ιδιαίτερη προσοχή (το λέω για σας τους δεινούς κολυμβητές, εγώ πάω ίσα με κει που πατώνω).

Άλλες ωραίες παραλίες είναι ο Αρμενιστής και ο Φάρος. Οι Σεϋχέλλες έδειχναν πολύ όμορφες στις φωτογραφίες αλλά όταν είδαμε την απόσταση που έπρεπε να διανύσουμε με τα πόδια για να κολυμπήσουμε, αλλάξαμε γνώμη. Άλλωστε, έπρεπε να αφήσουμε και κάτι για την επόμενη φορά.

Δε συνηθίζω να πηγαίνω στο ίδιο μέρος δεύτερη φορά.

Αλλά στην Ικαρία θα ξαναπάω σίγουρα.

Νομίζω ότι αυτό τα λέει όλα.

Ξέχασα να σας πω : το νησί είναι τίγκα στους αντεξουσιαστές.

2 σχόλια »

  1. αυτό που όπου πάς κάθονται κάτι παίδαροι δίπλα σου ενώ ακόμα να το καταλάβω χαχαχα. Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού μικρή μου.

    Σχόλιο από mahler76 — Αυγούστου 3, 2012 @ 9:59 πμ | Απάντηση

  2. xaxaxa sakafiora mou, vrikes to pragmatiko sou perivallon😉

    Σχόλιο από artemisfree — Αυγούστου 3, 2012 @ 11:36 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Φτιάξε δωρεάν site ή blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: