Eξεταστική

Τώρα τελευταία, όσοι μπαίνουν στο αυτοκίνητό μου βρίσκονται προ (ευχάριστης?) έκπληξης.

Η μέχρι πρότινος κολλημένη βελόνα του ραδίου στον Derti FM έχει παραδώσει τη θέση της στα cd των Scorpions και των Deep Purple. Και απαντάω απλά :

“ΚΑΝΩ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ”

Λίγο το αλτσχάιμερ, λίγο τα 15-20 χρόνια που έχουν περάσει από τότε, πού να θυμάμαι αυτά που άκουγα στα νιάτα μου? Κι αν δεν κάνω επανάληψη, πώς θα πάω αδιάβαστη στις συναυλίες? Να ουρλιάζει ο άλλος στη σκηνή κι εγώ να μην ξέρω τους στίχοι (άκλιτο). Ντροπής πράματα. Πάντως ο όγκος της ύλης είναι μεγάλος και χρειάζεται τεράστια προσπάθεια. Ξεκινάω από τα sos που θα παίξουν σίγουρα και μετά επεκτείνομαι στα υπόλοιπα.

Στους Scorpions, που έκανα ένα βιαστικό πασάλειμμα αντί σοβαρής επανάληψης, πήρα με το ζόρι τη βάση. Στους Deep Purple δε θα δεχτώ τίποτα λιγότερο από άριστα.

Αυτό το Σαββατοκύριακο ακούω Αρλέτα. Δίνω τη Δευτέρα.

Σακαφιόραμα 08/07/2009

Ash In Art – Έκθεση ζωγραφικής

Φωτογραφίες που αγγίζουν την τελειότητα και μαθητές με ταλέντο επαγγελματία. Αυτό είδα στην έκθεση του Ash In art (Λαχούρη & Ηρακλέους 10, Ν.Κόσμος). Θα γίνω γραφική αλλά αυτή η φωτογραφία με το πράσινο φανάρι πίσω από το βρεγμένο τζάμι ήταν για να την κοιτάς με τις ώρες (κι ας μου ‘λεγαν όλοι “μας έπρηξες ρε σακαφιόρα με το φανάρι”). Είδα σταθμούς τραίνου κι άκουσα το τουυυυυτ τουυυυυυτ, είδα γερανούς και δοκάρια και εκστασιάστηκα, είδα Νίσυρο και αποφάσισα να πάω εκεί του χρόνου το καλοκαίρι, είδα αγκαλιές με πολύχρωμα γάντια… και τελικά χόρτασε το μάτι μου. Χίλια μπράβο! 

 

To αόρατο τσίρκο – Victoria Chaplin & Jean-Baptiste Thierree – Θέατρο Πειραιώς 260 - €30

Από τον Καστελλούτσι το περιμέναμε αλλά από την Τσάπλιν το βρήκαμε. Όπως είπε εύστοχα ένας θεατής, η “όαση του φετεινού φεστιβάλ”. Συναρπαστικό, με τη νεράιδα ακροβάτισσα κόρη του Τσάπλιν και τον κλόουν ταχυδακτυλουργό σύζυγό της. Νιώθω ευγνώμων που κατάφερα να δω την κόρη του Τσάπλιν, η οποία δίνει την εντύπωση ότι το ταλέντο είναι οικογενειακή υπόθεση, ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι φτιάχνει μόνη της και τα εκπληκτικά κουστούμια που τη μεταμορφώνουν. Αλληγορίες, συμβολισμοί, μεταμορφώσεις, σχοινοβασία πάνω και κάτω από το σχοινί και η ανάδειξη του αναπάντεχου έκαναν το κοινό να χειροκροτάει ρυθμικά και να μην αφήνει το ζεύγος να φύγει από τη σκηνή. Το αόρατο τσίρκο πήρε το όνομά του όταν η βροχή έσβησε από την αφίσα το όνομα του τελευταίου χώρου όπου θα έπαιζαν. Έτσι, έπαιξαν σε έναν άδειο χώρο μπροστά σε ένα αόρατο κοινό.

La Fura dels Baus – Boris Godunof – Θέατρο Πειραιώς 260 - €30

Πώς θα νιώθατε αν, ενώ παρακολουθούσατε αμέριμνοι μία παράσταση, ξαφνικά γινόταν τρομοκρατική επίθεση? Παίρνοντας την ιδέα από την πραγματική κατάληψη του θεάτρου της Μόσχας το 2002, η ομάδα La Fura dels Baus έκανε ακριβώς αυτό και με καθήλωσε κυρίως με τη δυναμική της. Τη στιγμή μάλιστα που έψαχναν για τον πρώτο όμηρο που θα του φυτέψουν μια σφαίρα στο κεφάλι, οφείλω να ομολογήσω ότι βυθίστηκα στο κάθισμά μου με φόβο. Πάντως, το σενάριο, με το πρόσφορο θέμα της τρομοκρατίας, θα μπορούσε να είναι πολύ πιο ευρηματικό.

Φιλαρμονική της Σκάλας του Μιλάνου – Daniel Barenboim – Ηρώδειο 29/06/2009

Λαοθάλασσα έξω από το Ηρώδειο, καρφίτσα δεν έπεφτε στο θέατρο. 60 χρόνια περιμέναμε για να θαυμάσουμε το Κοντσέρτο για πιάνο Αρ.3 σε ντο ελάσσονα έργο 37 με τη Φιλαρμονική της Σκάλας του Μιλάνου και τον Daniel Barenboim σολίστ και μαέστρο. Ο Barenboim είχε εμφανιστεί ξανά το 1949 στο Ηρώδειο, σε ηλικία 6 ετών ως παιδί θαύμα. Το encore που ακολούθησε πάντως (ένα από τα “Νυχτερινά” του Σοπέν) έκλεψε την παράσταση. Η ορχήστρα ήταν λίγο εκτός τόπου στο ξεκίνημα της Φανταστικής Συμφωνίας έργο 14 του Hector Berlioz, αλλά ζεστάθηκε για τα καλά και μας συγκλόνισε με το τελευταίο μέρος της “Όνειρο μιας δαιμονικής νύχτας του Σαββάτου”. Η δύναμη της μουσικής δεν πτοήθηκε ούτε από τις σκύλες της λύσσας που γαύγιζαν έξω από το θέατρο, ούτε από το αεροπλάνο που πέρασε, ούτε από τον κοκκίτη που ‘σπερνε το βήχα απ’άκρη σ’άκρη. Το κοινό χειροκρότησε δαιμονισμένα φέρνοντάς τον ξανά και ξανά για υπόκλιση και αναγκάζοντάς τον να επιστρέψει τελικά με την εισαγωγή από τη ”Δύναμη του Πεπρωμένου” του Βέρντι. Στο τέλος μας είπε στα ελληνικά “ευχαριστώ πολύ” κι έφυγε αφήνοντάς μας με την ελπίδα να μην περιμένουμε άλλα 60 χρόνια για να τον ξαναδούμε.

Ο κατα φαντασίαν ασθενής του Μολιέρου με Γιάννη Μπέζο/Ναταλία Τσαλίκη - Ηρώδειο

Απογοητεύτηκα. Ίσως επειδή περίμενα πολύ περισσότερα από το Γιάννη Μπέζο, ίσως επειδή με ενόχλησαν κάτι κρυόκωλα αστεία-μοντέρνες προσθήκες επιπέδου επιθεώρησης του τύπου “ας μην κάνουμε χειραψία, σέρνεται γρίππη των χοίρων”, ίσως επειδή έχω δει σχολική παράσταση που ήταν πολύ καλύτερη… Αν αναλογιστεί κανείς ότι το ανέβασαν και στο Ηρώδειο, είναι να σου σηκώνεται η τρίχα.

Public Enemies – Δημόσιος Κίνδυνος

Μέτρια γκανγκστερική ταινία με τον Τζόνυ Ντεπ στο ρόλο ρομαντικού ληστή που δεν του πάει, με τον Κρίστιαν Μπέιλ στο ρόλο του αστυνομικού που του πάει πολύ και τη Μαριόν Κοτιγιάρ να είναι αναμενόμενα καλή. Δε μπορώ να κρίνω αντικειμενικά την ταινία καθώς σε όλο το δεύτερο μισό τσακωνόμουν με δύο αναιδέστατες γριές που δεν έβαζαν γλώσσα μέσα τους. Οταν τους ζήτησε κάποιος ευγενικά να το βουλώσουν, απάντησαν ότι δε μπορούν γιατί τους το έχει επιβάλει ο γιατρός τους (πιθανότατα ψυχίατρος). Εγώ κάθισα σαν αγγούρι μπροστά τους για να μη βλέπουν και τις απείλησα ότι θα ανέβω όρθια στην καρέκλα αν δε το βουλώσουν. Εκείνες με απείλησαν ότι θα φωνάξουν την αστυνομία γιατί έδινα λάθος διαπαιδαγώγηση στο παιδί μου φέρνοντάς το σε ακατάλληλη ταινία (ανίψι είναι αλλά ποιός μετράει). Το ανίψι καθόταν ήσυχο και δεν έβγαλε κιχ ενώ εκείνες σίγουρα θα είχαν γαλουχήσει τα παιδιά τους (αν είμαστε τόσο άτυχοι ώστε να πολλαπλασιάστηκε το είδος) ώστε να ενοχλούν όλη την υπόλοιπη αίθουσα. Γέλασα πολύ με τις σκηνές της αστυνομίας που περιμένει με πολυβόλα έξω από τον κινηματογράφο να γραπώσει τον γκάνγκστερ, ταυτίστικα δε τόσο που βγήκα από την αίθουσα αγέρωχη με το ανίψι δίπλα μου με ύφος Τζώνυ Ντεπ. Κανείς δε μας πυροβόλησε.

Horsemen – Oι τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης

Κάκιστη αντιγραφή του Seven που προσπαθεί να πιάσει πελάτες με τη γνωστή συνταγή του φρικιαστικού θρίλερ με θρησκευτικά στοιχεία και αναμενόμενες ανατροπές. Χαμένος χρόνος και χρήμα.

 

Scorpions Festival – Βασίλης Παπακωνσταντίνου 06/07/2009 Γήπεδο Καραϊσκάκη

Μέτρια συναυλία από αυτές που κρατάνε 80 ώρες και είναι best money can buy. Οικονομική, απλή, χορταστική αλλά τίποτα το ιδιαίτερο. Oι Scorpions δεν είναι δα και ACDC. O Βασιλάκης με κούρασε λιγάκι και είχα αρχίσει να χασμουριέμαι μέχρι να πει το “Πριν το Τέλος” (αγαπημένο κομμάτι). Έχω και καυτό ρεπορτάζ: Οι Scorpions τραγούδησαν το Holiday μαζί με το Βασίλη Παπακωνσταντίνου και είναι πια ηλίου φαεινότερον ότι Claus Meine και Βασίλης πήγαν στο ίδιο φροντιστήριο αγγλικών. Στο στάδιο δεν έπεφτε καρφίτσα αλλά ο κόσμος ήταν μια μεγάλη απόδειξη ότι η ποσότητα δεν καθορίζει την ποιότητα. Ξενερουά κοινό, σε έκανε να βαριέσαι, δε χοροπηδούσε και ούτε καν χειροκροτούσε (άμα έχεις στο ένα χέρι το τσιγάρο και στο άλλο την κάμερα, με ποιό χέρι να χειροκροτήσεις άλλωστε). Σε σημείο που να απορώ πώς βγήκαν για encore οι Scorpions. Το καλύτερο σόλο κιθάρας το ακούσαμε σίγουρα στους ACDC αλλά οι Scorpions μας επιφύλασσαν το καλύτερο σόλο ντραμς από τον James Kottak. Ούτε αυτός δεν χειροκροτήθηκε, αν υπάρχει Θεός! (μόνο εγώ ούρλιαζα). Την επόμενη φορά να κατασχεθούν κάμερες και κινητά μπας και ευχαριστηθούμε συναυλία.

Ιce Age 3 Dawn of the Dinosaurs – H εποχή των παγετώνων 3 Η αυγή των δεινοσαύρων

To Ice Age είναι ίσως η μοναδική ταινία που τα σίκουελ συνεχίζουν να είναι το ίδιο καλά με την αρχική ταινία. Δε θα συμφωνήσω με τις υπερβολές που άκουσα ότι το 3 είναι καλύτερο από τα άλλα δύο. Θεωρώ και τις 3 ταινίες το ίδιο ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΕΣ. Το Ice Age συνολικά έχει τη δεύτερη θέση στην καρδιά μου (μετά το ΝΕΜΟ). Θεϊκή η ένθετη ιστορία έρωτα που καταλήγει στην τρέλα, απίστευτη η σκηνή της γέννας του…. Ντιέγκο (σχεδόν κατουρήθηκα από το γέλιο) και απίθανες ατάκες λογοπαίγνια (δεν ξέρω τι γίνεται στη μεταγλώττιση όμως). Must see.

Αυτό είναι Μουσείο!

Σιγά που θα έλειπε ο Μάης από τη Σαρακοστή. Σιγά που δε θα φύτρωνε μαϊντανός η Σακαφιόρα στο Μουσείο της Ακρόπολης (και το Μ κεφαλαίο δεν είναι τυχαίο).

Ενα έχω να πω. Ως έθνος, μπορεί να αργούμε, αλλά μεγαλουργούμε.

Και μετρό φτιάξαμε τελευταίοι και είναι το καλύτερο, και Μουσείο φτιάξαμε καταϊδρωμένοι κι είναι το καλύτερο. Μην κρίνετε από την εξωτερική εμφάνιση (η οποία -το παραδέχομαι- είναι μάπα). Αν μπείτε μέσα θα αλλάξετε γνώμη.

Τι άπλα, τι απλότητα, τι φυσικό φώς να σε λούζει ολούθε εσένα και τους κούρους.

Σκίσαμε στη μουσειολογία. Δωρεάν μαθήματα παραδίδουμε για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να στήνονται τα εκθέματα.

Οσο για την επιστροφή των μαρμάρων, λέω να λογικευτούμε : Αν οι Αγγλοι επιστρέψουν τα μάρμαρα του Παρθενώνα σε μας, τα Αιγυπτιακά στους Αιγύπτιους, τα Μεξικάνικα στους Μεξικανούς και ούτω καθ’ εξής, τι στο καλό θα βάλουν μετά μέσα στο μουσείο τους? Απολιθωμένες μαϊμούδες να τρώνε μπανάνες στα δέντρα δεν έχουν για να δείξουν την ιστορία τους.

*Μην κάνετε κανένα αστείο και πάτε χωρίς να έχετε κλείσει εισητήριο. Γίνεται ακόμα της Πηνελόπης. Ωρες αιχμής (δηλαδή Σ/Κ 12.00-1930, που ξυπνάει όλος ο κόσμος, υπάρχει και ουρά)

*Eκλεισα ήδη εισητήριο για να ξαναπάω!

Μηδένα προ του τέλους κακάριζε (θα’ρθει η στιγμή που θα τον μακαρίζεις)

Αυτό,

που κράζουμε κάποιον εν ζωή επειδή ήθελε ν’ασπρίσει και να πάει με ανήλικα αγοράκια, στέλνουμε e-mails σχετικά με τις εμφανείς ομοιότητες της χειρουργημένης φάτσας του με τον κώλο ενός πιθήκου, βγάζουμε ανέκδοτα,

και,

όταν πεθάνει,

λέμε πόσο μεγάλος ογκόλιθος ήταν, θρύλος, βασιλιάς της ποπ, αστέρι του πενταγράμμου κι αρχίζουμε όλοι να ακούμε μανιωδώς εκστασιασμένοι τα ποπάκια που μέχρι πρότινος περιγελούσαμε και κοροϊδεύαμε, 

είναι σημάδι των ημερών?

Δε θέλω να φανταστώ τι θα ακολουθήσει την κηδεία του Ανδρέα Μικρούτσικου.

Δε θέλω.

Σακαφιόραμα 22/06/2009

Bride Wars

Ψιλομαλακία. Δυό καλές φίλες που τελικά τσακώνονται με θέμα τους γάμους τους και μετά τα ξαναβρίσκουν συγκινημένες. Ποιά θα πάρει τις καλύτερες τουλίπες και ποιά την ψηλότερη τούρτα. Η ταινία χαρακτηρίζεται ως κωμωδία. Εννοούν μάλλον ότι οι συνταλαστές είναι για γέλια.

 

Crossing over – Παράνομες πράξεις

Χοντρή μαλακία. Η χειρότερη από τις ταινίες με θέμα τους μετανάστες που ξεφύτρωσαν φέτος. Καλοί αμερικάνοι αστυνομικοί που αγαπάνε τους ξένους αλλά και κακοί που τους εκμεταλεύονται, καλοί και κακοί μετανάστες, αδικίες, αδέρφια σκοτώνονται, οικογένειες χωρίζονται, η μάνα πεθαίνει για το παιδί της κι ένα σωρό ακόμα δακρύβρεχτες μπούρδες που έχουν στόχο να μας συγκινήσουν. Στο τέλος, η μαμά Αμερική αγκαλιάζει το σύμπαν και αποδίδει δικαιοσύνη κάτω από το άκουσμα του Εθνικού Ύμνου. Η ταφόπλακα του Χάρισον Φορντ.

Terminator Salvation – Εξολοθρευτής : Η σωτηρία

 Δεν ξέρω αν έφταιξε η απουσία του Κάμερον, η απουσία του Σβαρτσενέγκερ ή το αλτσχάιμερ που έχει σβήσει από τη μνήμη μου τα προηγούμενα Terminator (εκτός από τη σκηνή που σηκώνεται ο αναδιπλωμένος τσίτσιδος Αρνολντ). Χασμουριόμουν σε όλη τη διάρκεια, τα εφέ δε μου έκαναν καμμία εντύπωση εκτός από 1-2 σκηνές,  γέλασα 3-4 φορές με την κακή έννοια με σεναριακές αηδίες του τύπου “διαφέρουμε από τις μηχανές γιατί εμείς θάβουμε τους νεκρούς μας”. Προς το τέλος παρακαλούσα μάλιστα να κερδίσουν οι μηχανές μπας και γλιτώσουμε από το νούμερο πέντε (αν δεν έχω χάσει το λογαριασμό).

Philarmonia Orchestra & Esa-Peka Salonen στο Ηρώδειο 17/06/2009

Μαγική βραδιά στο Ηρώδειο με τα πουλάκια να κελαηδούν σε ρόλο σολίστ στην αρχή της παράστασης. Το πρώτο μέρος (Λιστ – Κονσέρτο Νο.2 με το Γιάννη Βακαρέλη στο πιάνο) μου φάνηκε ότι ήταν απροβάριστο. Στη συνέχεια όμως, η Συμφωνία αρ.6 (Τραγική) του Μάλερ με άφησε άναυδη. Καιρό είχα να ακούσω τόσο καλά πνευστά. Ο Salonen απλός και χαμογελαστός κέρδισε το κοινό που τον αποθέωσε. Λίγος κόσμος αλλά καλός, ούτε ένα κινητό δε χτύπησε. Εγώ, για να πώ την αλήθεια, σε όλο το δεύτερο μέρος δεν κατάφερα να απορροφηθώ από τη μουσική καθώς ασχολιόμουν με το σφυρί μουσικό όργανο που έβλεπα πρώτη φορά. Ενθουσιαζόμουν κυρίως επειδή, από τη δική μου οπτική γωνία, κάθε φορά που το σήκωνε ο μουσικός φαινόταν σα να πρόκειται να το φέρει στο κεφάλι της κοπέλας που έπαιζε celesta ακριβώς μπροστά του.

 

Η όπερα της πεντάρας (Bertolt Brecht – Kurt Weill) στο Θέατρο Badminton – €25

Με Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Στέλιο Μάινα, Ρένια Λουιζίδου, Αλέξανδρο Μπουρδούμη. ”Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ιδρυσή της? και τι ο φόνος ενός ανθρώπου μπροστά στην πρόσληψή του?” Αυτό και μόνο αρκεί για να λατρεύεις το Μπρεχτ. Εμένα όμως με συγκλόνισε η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Την παρακολουθώ χρόνια και κάθε φορά φεύγω από το θέατρο με ανοιχτό το στόμα. Την κατατάσω πλέον, όχι απλά στους καλλιτέχνες με πολύ ταλέντο, αλλά στους ανθρώπους με ειδικό χάρισμα, κάτι σαν μέσο ανάμεσα στο Θεό κι εμάς τους κοινούς θνητούς για να τον γνωρίσουμε μέσω της τέχνης. Κάποιος να ψεκάσει το Badminton, με φάγαν τα κουνούπια.

Στον ύπνο μου απόψε είδα πάλι…

…πως ήμουνα λέει ο Λυκουρέζος. Όταν ο άνθρωπος έχει αρρωστημένο μυαλό, το έχει και στον ύπνο του.
Και σα να μη μου έφτανε αυτή η συμφορά, ζούσα και ένα δράμα. Ήθελα να ξυρίσω το μουστάκι μου και δε με άφηνε η γυναίκα μου, η οποία όμως δεν ήταν η Ζωή Λάσκαρη αλλά η Ζωζώ Σαπουντζάκη (και μάλιστα σε βερσιόν Ζαχαράτου). Η σκύλα μου έλεγε ότι αν το ξυρίσω θα με χωρίσει. Ακούς εκεί, γυναίκα δίμετρη να κυκλοφορώ με μουστάκι!

Η ιδέα του χωρισμού, όταν την καλοσκέφτηκα, δεν ήταν κι άσχημη, αφού η Ζωζώ είναι χάλια. Αποφάσισα ότι ήθελα να με χωρίσει γιατί έτσι μπορούσα μετά να παντρευτώ τον Τεό Θεοδωρίδη ή το Σάκη Ρουβά.

Όπως γίνεται σ’αυτές τις περιπτώσεις, επιχείρησα να βγω κι απο πάνω. Την κατηγόρησα ότι δεν έρχεται μαζί μου στις όπερες και στα Ηρώδεια. Εκείνη είπε ότι δεν έρχεται επειδή δε μπορεί να σύρει τα πόδια της κι εγώ της απάντησα ευτυχώς που δεν έρχεται γιατί θα την περνούσαν οι τουρίστες για την Ακρόπολη και θα βγαίνανε μαζί της φωτογραφία. Με αυτό, ως κερασάκι στην τούρτα, με έδιωξε από το σπίτι.

Έριξα σε ένα σακίδιο τα απολύτως απαραίτητα, ήτοι τα 21544 cd/δίσκους/βιβλία μου, κι έκλεισα με δύναμη την πόρτα πίσω μου.

Μπήκα στο πρώτο κουρείο, που βρήκα μπροστά μου, και ζήτησα να μου ξυρίσουν το μουστάκι. Εκεί με περίμενε άλλο ένα δράμα. Είχα αποκτήσει τέλειο μαύρισμα παντού στο αλαβάστρινο κορμί μου, εκτός από το χώρο κάτω από το μουστάκι (εκεί δε ρίξαμε όβερλαϋ για να δούμε τη διαφορά). Έτσι, μόλις έφυγε ο μύσταξ, απέκτησα ένα φωσφορίζον πάνω χείλος.

Ο μπαρμπέρης μάταια προσπαθούσε να με διορθώσει πασαλείβοντας την περιοχή με κονσίλερ (που υπήρχε για μια ώρα ανάγκης στο κουρείο) και πούδρες. Πηδούσα σαν αγριοκάτσικο μέσα στο κουρείο και διαμαρτυρόμουν, ώσπου το άγριο βλέμμα μου έπεσε στην κρεμάστρα του κουρείου. Εκεί, εντελώς απροσδόκητα, κρεμόταν ένα κασκόλ.

Ντάλα μεσημέρι Αυγούστου, κουκουλώνομαι το κασκόλ ως τη μύτη και ανηφορίζω τη Διονυσίου Αεροπαγίτου, ενώ όλοι με κοιτάνε καλά καλά. Αρχικά νευριάζω γιατί νομίζω ότι με κοιτάνε λόγω του κασκόλ, αλλά μετά καθησυχάζομαι γιατί εξηγώ στον εαυτό μου ότι είμαι ο Λυκουρέζος και απλά με κοιτάνε επειδή είμαι διάσημη. Ανηφορίζω τον πεζόδρομο γιατί εκεί έχω νοικιάσει μια γκαρσονιέρα, μετά το διαζύγιο. Κάτι φτωχικό. Μια δίπατη μονοκατοικία με μια σκούρα ξύλινη πόρτα με κάτι κυπαρισσί τζαμάκια. Μάλλον μ’αρεσε η πόρτα και πήρα αναγκαστικά και το υπόλοιπο σπίτι.

Δεν προλαβαίνω να βάλω το κλειδί στην κλειδαρότρυπα κι η πόρτα ανοίγει. Βγαίνει η μάνα μου και αρχίζει να με σταυρώνει νοητά με το χέρι και να με φτύνει (πτού σου παιδάκι μου μη σε ματιάξω σε έφαγε η κακούργα η Ζωζώ). Εγώ ταράζομαι στην ιδέα της συγκατοίκησης και αρχίζω να σκέφτομαι μήπως ήταν καλύτερα με τη Ζωζώ. Αφήνω το σακίδιο με τα 21544 cd/δίσκους/βιβλία. Σκέφτομαι ότι μπορώ να τα τακτοποιήσω με αλβαβητική σειρά αργότερα.

Το μάτι μου έχει πέσει στο παγωτατζίδικο που έχει ανοίξει ακριβώς δίπλα στο σπίτι μου. Μπαίνω όμως και βλέπω ότι τα παγωτά που πουλάει είναι εντελώς ανορθόδοξα. Η σοκολάτα προσδιορίζεται ως “αγνή” ενώ η βανίλια ως “κολασμένη”!!!!!

Από αυτό καταλαβαίνω ότι βρίσκομαι στο αρνητικό της πραγματικής ζωής, στο φίλμ που δεν έχει εμφανιστεί ακόμα κι έτσι καταλαβαίνω ότι κοιμάμαι, ότι όλα αυτά είναι ένα όνειρο και ότι πρέπει να ξυπνήσω, ν΄ανοίξω αργά τα μάτια μου, υπό το φόβο του να αντικρύσω τη Ζωζώ στο διπλανό μαξιλάρι.

Και τότε ξύπνησα. Και ήμουν (δόξα σοι Κύριε) η παλιά γνωστή Σακαφιόρα. Έπιασα και σαν τον άπιστο Θωμά να βεβαιωθώ ότι δε μου φύτρωσε κανένα μουστάκι.

Αν διαβάζει το μπλογκ κάποιος ψυχολόγος, παραψυχολόγος, ειδικός ερευνητής, μεταφυσικός, ή έστω η Βιργινία Λεούση, ας μου ξηγήσει τ’όνειρο.

Εγώ πάντως είπα στη διαιτολόγο να μου βγάλει την αγγουροσαλάτα από το βραδυνό. Με πειράζει.

Barca – απολογισμός

Καμαρούλα δυό σταλιές

Την παραμονή της πτήσης για Βαρκελώνη, μπήκαν κλέφτες στο διαμέρισμα που είχαμε κλείσει. Αυτό το γεγονός σηματοδότησε την έναρξη των πιο τυχερών διακοπών που έχω κάνει.

Μας έδωσαν μεγαλύτερο/ωραιότερο/ακριβότερο διαμέρισμα στην ίδια τιμή κι εμείς φυσικά βγήκαμε κι από πάνω απαιτώντας να μας το παραδώσουν στις 8 το πρωί και να το παραλάβουν στις 8 το απόγευμα.

Το διαμέρισμα ανήκε σε κριτικό όπερας και φιλοξενεί τραγουδιστάς! Έτσι, είχαμ πιάνο, πλυντήριο πιάτων και ρούχων, ίντερνετ και πουπουλένια μαξιλάρια.

La Sagrada Familia

Εντυπωσιακό, ίσως το συγκλονιστικότερο κτίριο που έχω δει, ιδίως όταν είσαι τόσο φάρδος όσο εμείς και το πετύχεις με δωρεάν είσοδο.

Ο Gaudi

Τα εξογκώματα του Gaudi δε με ξετρέλαναν. Είμαι άνθρωπος της ευθείας γραμμής και του τετραγώνου κι αυτός είναι πολύ στρογγυλός για τα γούστα μου. Πίστεψα πως αντλεί έμπνευση από δύο πράγματα. Από πούτσες, μια και τα περισσότερα έργα του περιλαμβάνουν κάτι όρθια γκονάρια ίσα με κει πάνω. Και από καυλόσπυρα, μια που οι πολυκατοικίες του μοιάζουν με φάτσα εφήβου από την οποία ξεπροβάλλουν στρογγυλά μπαλκονόσπυρα. Τώρα, αν σε όλο αυτό προσθέσετε και ένα πολύχρωμο πλακάκι ουράνιο τόξο, έχετε Gaudi. Είναι ενδιαφέρον μεν να το βλέπεις αλλά στο σπίτι μου δε θα το ‘βαζα ούτε με απειλή όπλου.

Barceloneta

Ξέρω ότι γίνεται πήχτρα και η παραλία δεν είναι για να βρέχεις ούτε τα πόδια σου, αλλά συγκινήθηκα και μόνο με την ιδέα ότι εδώ κυκλοφορούσε με το τάνγκα ο φαλοκράτης τραβεστί πατέρας του αδικοχαμένου γιου στο «όλα για τη μητέρα μου».

Les Rambles

Ωραίος δρόμος που καταλήγει στην παραλία με μαγαζιά both sides, λουλουδάκια και πετούνιες. Αν έχεις διαβάσει Ζαφόν κάνεις τον περίπατο και θυμάσαι το μισό βιβλίο.

Το ΜACBA

Ο άνθρωπος δε βάζει μυαλό ποτέ. Κρίνοντας εξ ιδίων πάντα. Διότι δε μου έφτανε το ΜΟΜΑ στη Ν.Υόρκη, έπρεπε να πάω και στο MACBA στη Βαρκελώνη. Ένα δωμάτιο με πολλές τηλεοράσεις στο «χιόνι», ένας πίνακας με κάτι μουτζούρες και κολημένο ένα «post-it» υποδύονταν τα έργα τέχνης.

Άκρως διασκεδαστική επίσκεψη, αρκεί να μη το παρακάνετε με το γέλιο και σας πετάξουν με τις κλωτσιές.

Άσε που μετά πας με άλλο αέρα στο Miro και στο Picasso

Ηθικό δίδαγμα? Προσέχετε τι μαλακίες κάνετε στη ζωή σας γιατί μετά από μερικά χρόνια μπορεί να βρίσκονται σε ένα μουσείο μοντέρνας τέχνης.

Ήπιαμε

Clara, δηλαδή μπύρα με λεμονίτα. Απίστευτα δροσιστική και απίθανη γεύση, σε σημείο που κόντεψα να γυρίσω επώνυμη αλκοολική (ποιά? Εγώ που δεν πίνω ούτε κρασί).

Ορτσέτα, ένα άσπρο ποτό που φτιάχνεται από ξηρούς καρπούς και μοιάζει με γλυκό γάλα.

Είπαμε το νερό νεράκι με 1,5€ το μικρό μπουκαλάκι. Στα σούπερ μάρκετ είναι κάπως φτηνότερο 0.80€

Φάγαμε

Τapas, τα οποία δε σταμάτησα να αποκαλώ τάπες καθότι κοντούλικα και τοσοδούλικα. Patatas bravas (πατάτες με σως), tortijas patatas (ομελέτα με πατάτες δηλαδή), ιταλικό παγωτό (άσχετο), vegeterian falafels, jamon και κάτι μικρά σάντουιτς με τόνο που τώρα μου διαφεύγει το όνομα.

Στo Salero, που μας το είχαν προτείνει πολλοί, φάγαμε πεντανόστιμα πράγματα αλλά ο κατάλογος ήταν πολύ μικρός και με περιόρισε.

Στο Origens αντίθετα ευχαριστήθηκα πολύ και δεν ήξερα τι να πρωτοπαραγγείλω.

Μας έφεραν ένα πιάτο με ένα βουνό ψωμί, 2 ολόκληρες ντομάτες και 2 σκόρδα, τα οποία κοιτούσαμε επί ένα 10λεπτο συζητώντας τί έπρεπε να κάνουμε μ’αυτό. Με τη μυστική παρακολούθηση του διπλανού τραπεζιού μας λύθηκαν όλες οι απορίες. Παίρνεις μια φέτα ψωμί, τρίβεις πάνω της με μανία το σκόρδο, μετά ζουλάς από πάνω τη ντομάτα, την αλατίζεις, της ρίχνεις και λάδι και την τρως.

Οι άλλοι τρώγανε παντού και θαλασσινά αλλά εγώ ούτε από 5 μέτρα απόσταση.

Ωραία και η crema catalunya, που είναι η ντόπια κρεμ μπρουλέ.

Σε μαγαζί με φρούτα, ένα πεπόνι, 6 ροδάκινα, 6 βερύκοκα, ένα πεπόνι, ένα κιλό κεράσια, όλα μαζί 3€ (βγάζεις τα σπασμένα από το νερό).

Τα ψώνια

Με είδα και τρόμαξα. Αν ψωνίζω έτσι στη Βαρκελώνη, που οι τιμές είναι ίδιες με της Ελλάδας –μην πω και χειρότερες-, στην Αμερική τί θα κάνω? Κάποιος να μου απαγορέψει να πάρω μαζί πιστωτική αλλιώς θα δουλεύω τα επόμενα 14633232 χρόνια για να την ξεπληρώσω (και δε θα μπορώ να κοιμάμαι σε παγκάκια και να τρώω το συσίτιο της ενορίας όπως έχω προγραμματίσει).

Ψώνισα τσάντες κυρίως γιατί τα ρούχα ήταν τόσο πολύχρωμα που πρέπει να είσαι τσιγγάνα για να ντυθείς. Μέχρι κι από τα μουσεία πήρα στυλό, γόμες, ξύστρες, σελιδοδείκτες και γενικώς ό,τι έβλεπα μπροστά μου. 

Η μπόχα

Οι Ισπανοί είναι βρωμιάρηδες – Τέλος.

Την προηγούμενη φορά στη Μαδρίτη είχα πιστέψει πως πρόκειται για το Πασχαλινό έθιμο να τρώνε τους μπακαλιάρους και να φτύνουν τα κόκκαλα στα πατώματα και στους δρόμους. Τώρα όμως, ούτε Πάσχα ούτε Χριστούγεννα δεν ήταν. Όλη η Βαρκελώνη μύριζε κατρουλίλα σα την Ομόνοια στις χειρότερες εποχές της. Εκτός από τη μυρωδιά, είδα τουλάχιστον 15 φορές να κατουράνε τοίχους, πεζοδρόμια και θάμνους.

Η γλώσσα

Λίγο ακόμα και θα γυρνούσα ψευδή. Πριν πάτε στην Ισπανία γενικότερα, παρακολουθήστε κανένα course παντομίμας, θα σας χρειαστεί. Αγγλικά ανύπαρκτα, μόνο με κάτι κουτσά ιταλικά/λατινικά και παντομίμα καταφέραμε να βγάλουμε άκρη. Πάντως, παρόλο που δε μιλάνε τη γλώσσα, είναι πολύ πρόθυμοι να σε εξυπηρετήσουν και φιλικοί, οπότε αυτό που συμβαίνει συνήθως είναι το εξής : ρωτάς κάτι στα αγγλικά, σου απαντάνε στα ισπανικά, αρχίζεις την παντομίμα κι αρχίζουν κι αυτοί να σου δείχνουν την κατεύθυνση. Την τελευταία μέρα, αφού είχα πάρει απόφαση ότι δεν υπάρχει συνενόηση στα αγγλικά, πήγα κατευθείαν με παντομίμα και φυσικά έπεσα στο μοναδικό άνθρωπο που μιλούσε αγγλικά (μάλλον όμως δεν ήταν Ισπανός). Οταν με ρώτησε «do you speak english» ήθελα να του απαντησω «ΕΓΩ???????? ΕΓΩ ΑΝ ΜΙΛΑΩ ΑΓΓΛΙΚΑ??????? ARE YOU TALKING TO ME? ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΑ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΡΕ???» αλλά με συγκράτησαν οι ψυχραιμότερες φίλες μου κι έτσι δε μας δείξαν στις ειδήσεις.

Οι πομπές μας (επιλογή)

Αφήσαμε εποχή σε μπουτίκ υψηλής ραπτικής όπου κάναμε τη μετατροπή φούστα-μπλούζα. Δηλαδή, η ξανθιά της παρέας πήρε μια μπλούζα και την πρόβαρε ως φούστα. Όταν ήρθε η πωλήτρια και μας έδειξε το μανίκι που κρεμόταν στο πλάι διπλωθήκαμε από το γέλιο (ξέρω ότι υποσχέθηκα να μη το πω πουθενά αλλά είναι ανώνυμη η καταγγελία οπότε δεν πιάνεται).

Ταυτόχρονα εγώ έβγαζα τη γλώσσα στην Τρίτη της παρέας που έπινε Clara πίσω από τη τζαμαρία της απέναντι καφετέριας. Εξω, μπροστά από τη τζαμαρία έπιναν τον καφέ τους δύο κυρίες οι οποίες προσβλήθηκαν προς στιγμήν, αλλά μόλις λύθηκε η παρεξήγηση άρχισαν να μας κάνουν νοήματα για το ποιά φούστα-μπλούζα μας ταιριάζει καλύτερα.

Φωτογραφίσαμε κάθε γωνιά της Βαρκελώνης σε τέτοιο βαθμό που αν ξεφυλίσεις γρήγορα τις φωτογραφίες θα νομίζεις ότι βλέπεις ταινία. Την επόμενη φορά θα σου κλέψω τη μηχανή την πρώτη μέρα και θα τη βρείς όλως τυχαίως την τελευταία (ξέρεις εσύ).

Γέλασα τόσο τρανταχτά μπροστά από πίνακα του Μiro (άσπρο καναβάτσο με μια μπλε τελεία πάνω δεξιά) που μου είπαν σσσσσσσσς.

Μας πέταξαν έξω από νυχτερινό λεωφορείο γιατί το τετραήμερο εισητήριό μας έκανε μόνο για τα πρωινά (άκου πράματα).

Σφαχτήκαν 2 παλικάρια στις ποδιές μας για το ποιός θα μας μιλήσει αγγλικά. Στην ερώτηση τι λεωφορείο να πάρουμε, το παλικάρι Νο.1 ψελίζει κάτι σε κουτσοαγγλικοισπανικά, το παλικάρι Νο.2 διακόπτει και λέει «I will tell you. I have the first certificate so I speak better than him”.

Τώρα που είπα Νο.1 και Νο.2, δεν ξέρετε πόσο ευτυχισμένη νιώθω που αυτό το ταξίδι με έκανε να αποφύγω το Καθαρτήριο του Καστελλούτσι!

Μπήκαμε σε λάθος τρένο.

Και ένα σωρό άλλα που δε θυμάμαι λόγω αλτσχάιμερ κι έτσι δε θα έχουν την ευκαιρία να σχολιάσουν οι κακεντρεχείς που περιμένουν με την καραμπίνα αυτό το ποστ.

Οι ΑCDC

Οταν ο Μωάμεθ δεν πάει στο βουνό τότε κατεβαίνει η πλαγιά και τον πλακώνει. Αφού έφαγα τα λυσσακά μου να δω τους ACDC στην Αθήνα, αφού δε βρήκα παρέα να πάω, αφού γκρίνιαξα σε όσους πήγαν και δε μου το είπαν κι αφού έκλαψα με μαύρο δάκρυ που δεν πήγα, βρέθηκα στη Βαρκελώνη Κυριακή 6 το απόγευμα να ξαποσταίνω σε ένα καφέ με τις φίλες μου συζητώντας το χιτ θέμα των πονεμένων ποδιών μας. Από το πρωί στους δρόμους να τρέχουμε από Gaudi σε Gaudi, βλέπαμε παντού κόσμο ντυμένο ACDC και φανταζόμασταν ότι είχε προηγηθεί κάποια συναυλία τους. Εγώ έβραζα στο ζουμί μου και έστρεφα αλλού το βλέμμα, σύμφωνα με τις ειδικές οδηγίες του ψυχιάτρου μου. Οι άλλες, πιο ψύχραιμες, σκέφτηκαν να ρωτήσουν γιατί φοράτε όλοι αυτές τις μπλούζες. Τις φορούσαν γιατί πήγαιναν στη συναυλία τους. Που ήταν εκείνη τη μέρα. Ανήμερα. Σε 4 ώρες. Κι εμείς δεν είχαμε, εκτός από εισητήρια, ούτε κλειστά παπούτσια να πάμε στο χορό. Βρίσκουμε Κυριακάτικα ανοιχτό μαγαζί, προβάρουμε 3-4-5-6 ζευγάρια, παίρνουμε το ένα και βουρ για το Estadi Olympic. Eκεί φυσικά υπήρχαν εισητήρια των 70€ για την αρένα. Mετά από αυτό έχω ένα κενό μνήμης και το μόνο που θυμάμαι είναι ο Angus. Ο Angus να σολάρει, να κάνει στριπτήζ, να πηγαίνει πάνω κάτω, να αποθεώνεται στο απίστευτο σόλο του let there be rock. Eκλεισαν με το for those about to rock we saulte you και μας χαιρέτισαν με βεγγαλικά. Ο ποδαρόδρομος για να κατέβεις από το λόφο Μontjuic, όταν έχεις ξεποδαριαστεί από το πρωί κι όταν έχεις παρακολουθήσει όλη τη συναυλία χοροπηδόντας, ήταν το κερασάκι στην τούρτα αλλά πραγματικά άξιζε τον κόπο.

ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ

Πέρασα υπέροχα!

Φέτος ψηφίζουμε ΑΧΟΡΤΑΓΟ!

Μαυρογιαλούροι, το νού σας!

Θα λείπω το τριήμερο (που ξεχείλωσε κι έγινε πενθήμερο) αλλά θα σας στέλνω μούτζες από τας Μπαρθελόναθ (αν καταφέρω να μην κοιμηθώ θε παγκάκι και αν καταφέρω να προθανατολιθτώ και να βρω κατά που πέφτει η πθωροκώθταινα).

Οθοι μείνετε εδώ, ελπίδω να μαθ εκπροθωπήθετε επάκθια ρίχνονταθ θτην κάλπη το θωθτό πθηφοδέλτιο, δηλαδή αυτό των οικολόγων του Βεργή με θταυρό θτον Κάτμαν (πθήφισε Κάτμαν και Βεργή, κάντουθ πλάκα όπωθ θου κάνουν κι αυτοί), ή εναλλακτικά μια ωραία δωγραφιθμένη μούτζα για τα μούτρα τουθ!

ΘΘΘΘΘταδιάλα!

Καλό βόλι!

*Οι προεκλογικές αφίσες του Κωστάκη και του Γιωργάκη δεν είναι πολύ αστείες? Ο ένας είναι σα να έχει φτάσει στο ρεφραίν του σουξέ του, απλώνει το χέρι και λέει “δικό σααααααααας”. Ο άλλος είναι σα να έδωσε πέναλτυ κατά της ομάδας του και να λέει “τι σφυρας ρε σερπαντίνα, κατσικανιάρη, τραγί, μούσκαρε, ε μούσκαρε!”

Ας πάρουν ο καθένας το ελαφάκι του.

Σακαφιόραμα 03/06/2009

The last house on the left – Το τελευταίο σπίτι αριστερά

Θριλεράκι εκδίκησης από αυτά που, αντί να σε κάνουν να λές “τρέξε να γλιτώσεις, κοίτα πίσωωωωωωωωω σου μαλάκα”, σε κάνουν να λές “δώστου να καταλάβει του πούστηηηηηηηηη, σκίστονε” κλπ. Σε σκηνοθεσία του “δικού μας” Ντένη Ηλιάδη. Δεν είναι και τίποτα το ιδιαίτερο, απλά βλέπεται με ένα σχετικό ενδιαφέρον κι έχει και ωραίο τέλος (μη το δοκιμάσετε στο σπίτι).

Θεία Κωμωδία – Κόλαση του Ρομέο Καστελούτσι, Πειραιώς 260

Τι παιχνίδια παίζει η μοίρα! Αν τον είχαν φάει τα σκυλιά στην αρχή της παράστασης, θα είχαμε γλιτώσει! Οσα ζώα δεν είδαμε στην Αϊντα, τα είδαμε στην Κόλαση του Καστελούτσι. Σκυλιά που πέσαν ανεπιτυχώς να τον φάνε κι ένα άσπρο άλογο που το λούσαν με κόκκινη μπογιά. Aργό και κουραστικό, με σύμβολα μια μπάλα του μπάσκετ, μια μουσελίνα που πέρασε πάνω από το κεφάλι μας (άπλυτη εδώ και αιώνες), ένα πιάνο παρανάλωμα και άλλα γελοία και άνευ ουσίας, μόνο με κάποια οπτικά ενδιαφέροντα. Από τις παραστάσεις που κάνουν κουλαμάρες για να βαφτιστούν κουλτουριάρικες. 

Θεία Κωμωδία - Παράδεισος του Ρομέο Καστελούτσι, Πειραιώς 260 (είσοδος ελεύθερη)

Αν δεν το δεις ως παράσταση αλλά ως έκθεμα, κάτι σαν τη ζωντανή ζωγραφική του Τσόκλη, αξίζει. Αυτό που δεν τρώγεται βέβαια με τίποτα είναι η μιάμιση ώρα ουρά για να δεις ένα μόνο έκθεμα. Για όσους δεν έχουν την υπομονή : βλέπεις ένα τεράστιο άσπρο φωτισμένο κύβο που είναι τοποθετημένος στο γκαράζ του θεάτρου κι έχει μια μικρή πόρτα/άνοιγμα. Στην αρχή μπαίνεις σε έναν κάτασπρο εκτυφλωτικά φωτισμένο διάδρομο. Αυτός έχει μια μαύρη τρύπα η οποία οδηγεί στον υπόλοιπο θεοσκότεινο χώρο (εδώ γελάτε με αυτούς που περίμεναν στην ουρά κι είχαν φέρει μαζί τους γυαλιά ηλίου για να αντέξουν το φως). Σ’αυτό το μεγάλο σκοτάδι βρίσκεται ένας ηθοποιός στην κορυφή ενός καταρράκτη, βγαίνει από τη μέση και πάνω από μια τρύπα από την οποία τρέχουν και τα νερά. Βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την αντίθεση και την αίσθηση στα μάτια που περνάνε από το εκτυφλωτικό φως στο έρεβος και τούμπαλιν. Με κλικ στις φωτογραφίες παίρνετε μια γεύση, αν και για να έχετε ολόκληρη εικόνα, καλό είναι να το ζήσετε. Υπάρχει ήχος, μυρωδιά κι η όλη αίσθηση που δε μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες. 

Entre le murs – Ανάμεσα στους τοίχους

Πρέπει να είναι η πρώτη γαλλική ταινία που δε μου αρέσει. Βαρετό και κουραστικό, περιγράφει το τι γίνεται σε μια τάξη λυκείου χωρίς καμμία πρωτοτυπία και με κάποια εξιδανίκευση που σε κάνει να βγαίνεις από τα ρούχα σου. Το θέμα ήταν πρόσφορο για περισσότερα κι απορώ πώς κάτι τόσο μέτριο πήρε Χρυσό Φοίνικα στις Κάνες.

 

Coraline, το σπίτι στην ομίχλη

Ωραιότατο κινούμενο σχέδιο, κατά τη γνώμη μου μόνο για μεγάλους. Χωρίς να είναι αριστούργημα, έχει λίγο από όλα : αγωνία, τραγούδι, παραμυθένια τρυφερότητα, υπέροχες εικόνες, παιδική φαντασία και ηθικό δίδαγμα. Το κωλόπαιδο η Coraline, δε μπορεί να κάτσει στ’αυγά της. Εχουν μόλις μετακομίσει κι αυτή βρίσκει μια μυστική πόρτα που τη μεταφέρει στο άλλο ομορφότερό της σπίτι με τους άλλους καλύτερούς της γονείς. Η φάβα φυσικά έχει λάκο καθώς, για να τα ζήσει εκεί, πρέπει η κακιά μάγισσα να της ράψει κουμπιά στα μάτια (μάγισσα κοπτοραπτού κουμποτρυπού δεν ξανάγινε)! Το παραμύθι μετατρέπεται σε θρίλερ με σασπένς, το κωλόπαιδο τελικά σώνει και τα υπόλοιπα παιδάκια που έπεσαν θύματα της κακιάς μάγισσας και επιστρέφει στη μαμά και στο μπαμπά με την ουρά στα σκέλια. Αγάπα τη μητέρα σου και τον πατέρα σου!

Mockob - Selim Mid στο Ωδείο Αθηνών με τη θεατρική ομάδα “Όχι παίζουμε” – €20

Βασισμένο στην πλοκή και με αποσπάσματα από το τελευταίο διήγημα του Βιζυηνού, το βρήκα υπερβολικά υπερβολικό και δεν υπερβάλω καθόλου! Η σκηνοθεσία με ενόχλησε πάρα πολύ. Η ηθοποιός φώναζε υπερβολικά, ο ρόλος του Mockob-Selim κάπως καλύτερος. Βρήκα μόνο έξυπνη την αλλαγή κουστουμιών επί σκηνής. Γενικώς η παράσταση παραήταν μοντέρνα και συγκεχυμένη, έχω δε την εντύπωση ότι όποιος δεν είχε διαβάσει το βιβλίο θα δυσκολεύτηκε πολύ να καταλάβει ειδικά το τελευταίο κομμάτι. Υπερβολική και η τιμή του εισητηρίου για μια σχεδόν σχολική παράσταση. Τουλάχιστον κερνούσαν ένα υπέροχο Θρακιώτικο κρασί.

M.C. Escher “Aπό το προσχέδιο στο αριστούργημα” στο Ηρακλειδών – Τρίτη ενότητα : Ο άγνωστος Escher

Eντυπωσιακές όλες οι ενότητες, με άφησαν άναυδη να περιμένω με αγωνία την τέταρτη και τελευταία!

•Πρώτη Ενότητα “Η Περίοδος της Ανακάλυψης”~10/10/08-11/1/09
•Δεύτερη Ενότητα ”Ιταλική Περίοδος”~17/1/09-18/4/09
•Τρίτη Ενότητα “Ο Άγνωστος Escher”~25/4/09-02/8/09
•Τέταρτη Ενότητα “Το Χρώμα στον Escher”~22/8/09-15/11/09

Πού πήγαν όλοι?

Κανείς δεν είναι εδώ όταν τον χρειάζεσαι!

Πού πήγαν όλα αυτά τα κουκουλοφόρα παλικάρια-επαναστάτες που καίγαν τα αυτοκίνητα και τα μαγαζιά του κοσμάκη? Πού είναι ο τσαμπουκάς τους και το ελευθεριάζον πνεύμα τώρα?

Τώρα που τους χρειαζόμαστε να κάψουν τα κιόσκια ΟΛΩΝ των κομμάτων?

Εμείς δε θα διαμαρτυρηθούμε καθόλου, ίσα ίσα που θα ψάλουμε το γηπεδικό χορωδιακό “το μπουρδέλο καίγεται”.

Θα σας πω εγώ πού είναι. Τους είδα να μοιράζουν φυλλάδια. ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

Κομματόσκυλα! Σταδιάλα!

Νο.1 (γιατί θα ακολουθήσει και σήκουελ)